skip to Main Content
Stel Me Voor #mantelzorg

Stel me voor #mantelzorg

Vanmiddag wandelde ik met een vriendin. En spraken we over haar ouders. En dat ze zo schrok van hoe oud haar vader. En dat ze best angstig voor de toekomst. Omdat ze zich ineens zo bewust was van zijn sterfelijkheid. En dat de toekomst behelst dat ze voor hem zou moeten gaan zorgen. Omdat hij fysiek zo slecht werd. Ze vertelde dapper dat ze er wel klaar voor was.
En ik dacht alleen maar, och lieverd, weet je veel… En ik had met haar te doen.

Want mantelzorgen overvalt je en beheerst je. Tenminste, zo heb ik het ervaren. Het zat in alle vezels van mijn lijf. Het was er bijna elke minuut van de dag. Niet altijd bovenin en wakker, maar het was er. En ook als het sluimerend aanwezig was, was het er. Ik kon er niet van weg.

En ik stel me voor dat ik opnieuw. Opnieuw zou moeten doen wat ik gedaan. Op zou moeten komen draven op momenten dat het mij helemaal niet uitkomt. In situaties beland waarin ik niet wil zijn. Maar waaruit ik niet weg. Keuzes moet maken waarvan ik niemand toewens die ooit te moeten maken. En meer, veel meer…
Toen ik erin zat voelde het zwaar. Maar kon ik niet anders dan ik deed. Kon ik niet minder. Deed ik wat ik dacht dat nodig. Deed ik wat ik kon. En meer, veel meer…
En nu dat al ruim anderhalf jaar allemaal niet meer hoeft, mijn systeem niet langer in bezit is van een altijd aanwezige alertheid dat er nog iets moet, dat er ieder moment gebeld, nu kan ik mij niet meer voorstellen hoe ik dat deed. Hoe ik dat heb volgehouden. En heb ik met terugwerkende kracht compassie met het lot dat mij trof. Mantelzorgen voor een vader met Alzheimer.
En hoewel het me heel veel heeft opgeleverd, dank ik de hemel op mijn knieën dat ik niet meer hoef.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X