skip to Main Content
Stel Je Eens Voor Dat Je In Een Verpleeghuis Woont..

Stel je eens voor dat je in een verpleeghuis woont..

Stel je eens voor dat je in een verpleeghuis woont. Alles wat je van huis uit gewend bent, wordt finaal over boord gegooid. Van hogerhand wordt bepaald dat je elke middag om 5 uur binnen moet zijn – áls je überhaupt al naar buiten mag. Als je moet plassen, ben je veelal afhankelijk van zogenaamde po-tijden. Of je nou een zwakke blaas hebt of niet. Rond 5 uur krijg je een maaltijd die je niet zelf hebt gekozen. ’s Avonds kan je televisie kijken, maar naar welke zender je kijkt wordt door anderen bepaald. Vanaf 7 uur moet je naar bed en gaat het licht uit. Of je een ochtend- of een avondmens bent maakt niet uit. En word je daar boos of onrustig van? Dan krijg je gewoon een kalmerend middeltje.

Zou jij dat willen? Ik zou woest worden maar…

Ben je opstandig of vertoon je ‘moeilijk’ gedrag? Dan krijg je antipsychotica. Kom je ’s nachts je bed uit? Dan krijg je een bedhek, slaappil pf in het ergste geval word je vastgebonden. Als je te vaak opstaat wordt je rolstoel tegen de tafel op de rem gezet of krijg je een gordel, als je je kamer overhoop haalt omdat je iets niet kunt vinden, worden de kasten afgesloten. Maar je weet zeker dat je jurk in de kast moet liggen. Je kind heeft er zelf een labeltje met je naam in genaaid. Het enige wat je terug gevonden hebt, is die blouse die niet van jou is. Die hoort op een verdieping lager bij mevrouw de Groot.

Echt ik zou WOEST worden!

Je krijgt op vaste tijden medicijnen en maaltijden. Op woensdagochtend knutselen terwijl je dat haat, op vrijdagochtend zingen en op zondag krijg je een taartje bij de koffie. Overzichtelijk en efficiënt voor de mensen die in het verpleeghuis werken, voorspelbaar en vaak belastend voor jou als bewoner. Binnen een tijdsbestek van zes uur krijgen je DRIE maaltijden voorgeschoteld, inclusief de rondes voor koffie en thee. Deze activiteiten vinden trouwens alleen plaats tijdens kantooruren, want in de avond en weekenden werken er natuurlijk veel minder zusters. Na de maaltijd van 5 uur is er geen bal meer te doen en slaat de verveling en onrust toe. Medewerkers beginnen om een uur of 7 al mensen in bed te helpen, want dat is wel zo prettig voor de nachtdienst.

Ik begrijp best dat de punten die ik hierboven beschreven heb niet in elk verpleeghuis gelden en dat veel hardwerkende zorg-professionals inmiddels zijn gaan steigeren van mijn negatieve kijk. Dat begrijp ik volledig, ik zou ook mijn werk verdedigen. Dat is ieders goed recht. Maar het is toch niet zo dat niemand kan ontkennen dat het nog te vaak fout gaat? Van Rijn is niet voor niets vijf maal door de Tweede Kamer op het matje geroepen om zijn heftige bezuinigingsmaatregelen uit te leggen. Dat was niet omdat het overal, zo goed ging, toch?

De kwaliteit van langdurige zorg stond ook in de afgelopen verkiezingstijd hoog op de politieke agenda. Dat is goed, maar de discussie blijft volgens Vilans te vaak hangen op het extra geld dat nodig is. Geld is uiteraard belangrijk, maar ook de verouderde werkprocessen in verpleeghuizen moeten volgens hen op de schop.

De laatste jaren is er mede door bezuinigingen en een forse toename van de zorgzwaarte ongelooflijk veel veranderd in verpleeghuizen. Bestuurders en medewerkers zijn zich steeds meer bewust van de noodzaak de zorg meer af te stemmen op persoonlijke wensen en behoeften van bewoners en familie. Maar de indeling van de werkprocessen is níet veranderd. Die stamt nog uit een tijd dat de zorgzwaarte in balans was met het aantal aanwezige medewerkers. Die balans is nu ver te zoeken en dat heeft zijn effect op mensen met dementie en andere ingewikkelde zorgvragen. Efficiëntie viert nog altijd hoogtij.

Voor oudere mensen is dit een ramp. Ze hebben bijvoorbeeld minder slaap nodig, simpelweg omdat ze minder actief zijn. Als iemand om half 8 op bed ligt, is de kans groot dat hij om 2 uur ’s nachts uitgeslapen is en waarschijnlijk ook trek heeft. Wat doe je zelf in zo’n geval? Precies, opstaan en naar de koelkast lopen. Maar in een verpleeghuis ben je dan een ‘dwalende’ bewoner en ‘onrustig’. De nachtdienst is niet ingericht om deze mensen voldoende aandacht te geven en het inzetten van een slaappil, het plaatsen van bedhekken of deuren van woonkamers en gangen op slot is dan een kleine stap.

Dat mensen moeite hebben met een dagritme dat niet bij ze past, is toch niet zo vreemd en valt zeker niet onder noemer ‘probleemgedrag’. Laten we het nu eens omdraaien. Persoonsgerichte zorg is immers het motto, dus waarom gaan we niet uit van het dagritme van de bewoners? Organiseer eens activiteiten in de late middag, na het middagdutje, en in de avond in plaats van overdag. Ook de avondmaaltijd kan wat later. Mensen hebben dan meer eetlust en hun dag krijgt meer actieve uren. En waarom helpen we bewoners niet ’s avonds bij wassen en douchen? Veel bewoners vinden zo’n wasbeurt vermoeiend, worden rozig en slapen daarna veel beter in. Je verdeelt zo de beschikbare medewerkers gelijkmatiger over de dag.

Duur? Dat valt volgens Vilans mee. Onregelmatigheidstoeslag geldt pas vanaf 8 uur ’s avonds en tot 10 uur is dat maar 22 procent. Anders organiseren, daar draait het om. Veel zorgaanbieders houden vast aan oude, op ziekenhuiszorg gebaseerde structuren. De dagdienst doet de lichamelijke verzorging, de avonddienst legt de mensen in bed en de nachtdienst bewaart de rust. Dat is jammer. Want als men uitgaat van persoonlijke behoeftes en het natuurlijke levensritme van oudere mensen volgen, kan men in verpleeghuizen veel meer bereiken.

bron: Vilans.nl

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X