skip to Main Content

Squatten, oriëntatie, planning, spanningen..

Hij dacht zelf dat hij zou kunnen “squatten”. Heeft dat vervolgens eerst bij en met zijn zoon uitgeprobeerd, en het lukte hem inderdaad.

Zijn zoon had hem tegen een wand laten staan, letterlijk ruggensteun tegen het omvallen, maar datzelfde steuntje belemmerde hem ook in het vrij bewegen, zei hij.

Hij vertelt het vervolgens tegen de fysiotherapeut, die gelukkig inmiddels een meer open houding aanneemt ten aanzien van zijn wensen, en zij wil het weleens zien.

Ze plaatst hem voor het wandrek, zodat hij zich vast kan houden en vrij kan squatten.

Op deze manier wordt hij niet belemmerd in het vrij bewegen en het lukt hem opnieuw.

Mooi. Soms verkijkt hij zich op wat hij wel of niet kan, soms ook niet.

Hij moet ergens zijn tanden in kunnen zetten, zijn energie ergens in kwijt kunnen, en het is fijn dat de fysio hem nu die ruimte biedt.

Van “boksen” is nog niets terecht gekomen.

Als we de bewuste dame weer eens zien, stel ik hem voor haar ernaar te vragen, maar het is zijn eer te na en dat begrijp ik ook wel weer, dus we laten het er maar even bij.

Als hij zaterdag thuis arriveert, vertelt hij zo’n mooi park te hebben gezien, met allemaal krokussen, en of we daar naartoe kunnen gaan.

Een wandeling stond voor vandaag sowieso op de planning, dus wat dat betreft geen punt, alleen het bewuste park vinden, dat zal wel een punt worden, want waar was het? Hier vlakbij? Hij zegt van wel, maar aangezien hij weinig tot geen oriëntatie vermogen meer heeft, hij nog eens extra beperkt is door zijn neglect en alleen rechts georiënteerd is, weet ik dus wel aan welke kant ik het moet zoeken, alleen niet waar ergens.

Hier in de buurt weet ik er maar eentje, aan de rechterkant te zien voor hem, en ik vraag of het net voor de brug was, wat hij bevestigt.

We gaan op pad. Bijna daar, zegt hij dat het “hier” toch echt niet is, dus we keren om. Helaas niet gevonden. Het moet dan dichter bij Zandvoort zijn, maar ook daar ken ik geen park aan de rechterkant..een raadsel..

Om zijn gedachten af te leiden gaan we even kijken bij een nest van futen. Hij zegt dat hij het nest ziet, maar ik zie aan de stand van zijn gezicht dat hij het niet ziet. Pas als de tweede fuut wat fladdert bij het nest, worden zijn ogen naar de goede plek getrokken.

De futen trekken zich niks van ons aan, maar we blijven niet te lang staan, ook om niet de aandacht van passanten erop te vestigen.

Eenmaal thuis is hij gespannen, en dat uit zich ook in lichte trekkingen in zijn benen, waardoor hij bang wordt voor een aanval en ik dus ook. Ik zet maar gauw de televisie aan en dan trekt het gelukkig weg.

Dinsdag staat hij klaar in het zwembad, als hij er weer uit moet, want hij stond niet op de lijst voor deze dag.

“Ik ben het zo zat”, zegt hij dan.

Ja, dat snap ik. Dit is niet handig. Niet leuk.

Hij belt mij nadat hij weer op de werkplaats is geweest.

Hij had gaten mogen boren, zei hij.

Ik reageer enthousiast, maar voor hem is het niet te vergelijken met wat hij vroeger kon en deed, en ik hoor de moedeloosheid in zijn stem.

Een uur later belt de afdeling om te zeggen dat hij weer een zware epileptische aanval heeft gehad (door de spanning die hij in zichzelf opbouwt..).

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X