skip to Main Content

Spiegels en Dementie/Alzheimer

Al eerder heb ik geschreven dat mama vaak heel erg moest huilen. Meestal als we het verzorgingshuis verlieten en bij het binnenkomen, maar ook op haar kamer. Ze zei het altijd leuk te vinden met me en dat geloof ik ook graag, maar ik werd er toch onzeker door en was er niet gerust op.

Twee weken geleden was ik ook bij mama geweest en was het ook zo geweest. De dag erop viel mijn oog op een bericht in een Dementie-groep op Facebook, waar ik ook in zit. Het ging over de spiegel en een dementerende. Ik las het en begon na te denken. Als we op pad of terugkomen gaan rijd ik haar vooruit de lift in en daar zit een grote spiegel. Als we op haar kamer zijn, huilt ze vaak nog bij de lft vandaag, maar ook daar zit weer een grote spiegel boven de wastafel en heel vaak houdt ze de wastafel vast en staat dan zo voor die spiegel. Onlangs had ik haar haren eens gedaan en stond ze bij de wastafel. Ze huilde al voor de lift en in de lift was het erger geworden. Ik kreeg een Eureka-gevoel en bedankte de schrijfster van het bericht en vertelde dat ze me echt geholpen had om haar bericht te delen. Ik zette erbij dat ik het zou gaan uittesten.

Vandaag was ik bij mama. Ze kwam net van haar kamer en kwam me huilend tegemoet lopen. Ik sloeg mijn armen om haar heen en troostte haar. Ze was echter zo blij me te zien, dus de tranen waren vlot weg en ze wilde opeens ook wel ontbijten. Daarna gingen we op pad, naar Lisa om koffie. Ik reed mama nu achteruit de lift in, in plaats van vooruit. Ze was helemaal rustig. Lisa heeft daar in de verpleging gewerkt en ik vertelde haar over het bericht van de spiegel. Lisa knikte en zei dat het wel vaker voor was gekomen. Ze zien hunzelf niet in de spiegel zoals jij en ik dat doen, maar een vreemde. Dan is de optelsom natuurlijk vlot gemaakt, want hoe zou jij het vinden als er steeds een wildvreemde op je kamer staat en die ook in de lift opduikt? Ik zou daar een onrustig en onveilig gevoel van krijgen denk ik.

Bij het terugkomen reed ik mama weer achteruit de lift in. Eenmaal op haar kamer hield ik haar ook uit de buurt van de spiegel, of stond ik zo dat zij er met de rug naartoe stond. Het ging helemaal goed. Wat een enorme rust voor haar zal dit zijn geweest, want ze gewoon eigenlijk de hele tijd haar eigen ik voor zover dat nu nog mogelijk is.

In de trein naar huis zat ik erover te denken. Het gebeurt wel dat ik bel en dat ik haar huilend aan de telefoon krijg. Als ik vraag wat er is zegt ze wel eens, ‘Nou die’. Begreep ik dat eerst niet, nu kon ik het rijmen! Vanavond heb ik gebeld dat ik weer thuis was. De verzorgster waar ik me het meest bij op mijn gemak voel nam aan. Ik deed mijn verhaal en ze vertelde dat het onlangs door haar hoofd was gegaan om bij mama de spiegel op haar kamer af te dekken. Ik heb laten weten dat ik voor ben.

Hoe blij ik hiermee eigenlijk ook ben, er zit ook echt wel een verdrietige kant aan. Om eerlijk te zijn heb ik er nooit aan gedacht dat dit zou kunnen gebeuren, maar het is natuurlijk ook wel een logisch. Toch, dat besef dat mama haar eigen ik niet meer herkent, dat is een mokerslag voor mij van meneer Alzheimer. Eerlijk is eerlijk. Het is wéér afscheid nemen, maarja, dat is het gehele Alzheimer proces.

Om dit bericht toch positief te beëindigen, ik ga mama gewoon nog vaker zeggen dat ze prachtig is! Dus dan heeft ze geen spiegel met beeld, maar met geluid!

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X