skip to Main Content
Speciaal Voor Mama’s Verjaardag

Speciaal Voor Mama’s Verjaardag

“Lieve Mama,

Vandaag ben je jarig. Zelf weet je dit niet meer. Voor jou zijn alle dagen nu gelijk. Meneer Alzheimer heeft namelijk alles voor je in nevelen gehuld.
Vandaag ben ik niet bij je, wij vieren het later even samen. Gezien je mist heb ik besloten om een brief te maken. Dat voelt voor mij als geestelijk verbonden zijn, want aards is er door de situatie bijna niet meer. Jij denkt nu dat ik je moeder ben. In eerste instantie pijnlijk voor me, maar ik bedacht om te gaan omdenken. Als je mij als je moeder ziet is dat een eer. Nu had ik een uitzonderlijk goede band met je moeder, mijn beppe. Dus dan beschouw ik het liever als compliment. Dan voel ik namelijk geen pijn, maar liefde.

Onze moeder/dochter band ontstond pas toen ik het ouderlijk huis al had verlaten. In de tijd dat ik kind was had je wel wat me. Ik de “Lompe Lilly” die zo vaak viel dat ik weer vies was en met kapotte kleding thuis kwam. Je hebt heel wat appels en peren op de knieën van mijn broeken genaaid. Als je naast me liep en ik struikelde, dan zette je het ’t liefst op een rennen, zodat men maar niet zag dat ik van jou was. Je schaamde je kapot! Ik stond echter vrolijk weer op en stond dan keihard te lachen. Dan kon je niet anders en moest je ook lachen.

Ik was als kind erg onzeker, daar kon je weinig mee en zei alleen, ‘Hou daar eens mee op’, maar op mijn vraag hoe ik dat moest doen wist jij geen antwoord. Pas later spraken we hierover. Die avond nadat we de films hadden bekeken van Bridget Jones. We hadden enorm om de films gelachen. Je wilde na deel 1 nog niet zeggen wat er was, dat zou je pas na deel 2 doen. Dat deed je, en je zei: ‘Bij beide films zag ik jou in de rol van Bridget. Alsof jij model hebt gestaan voor die films!’ We haalden mijn mooiste struikel-acties aan. Zoals die ene keer dat ik van een treetje voor de bank was gestruikeld en in de hozende regen voor mijn fiets was beland met een “HUOGH” toen ik neerkwam, omdat de lucht uit mijn lijf was geperst door de val. O wat heb je die kreet vaak herhaalt! We lachten ons tranen.

Na mijn verhuizing naar Zoetermeer en eenmaal bij mijn ex weg, was jij er voor me. Je ving je kapotte vogeltje op toen ik op mijn flat moest wachten. Ik kwam heel vaak logeren. Op het moment dat ik in mijn flat kon kwam je en hielp me met het verhuizen en het inrichten. Daarna kwam je ook met de regelmaat een weekje. We hadden nu vaker serieuze gesprekken. Veel over vroeger. Je vond het zo jammer dat we vroeger niet de band hadden gehad die we nu wel hadden. Gedane zaken nemen echter geen keer en nu was het prima, zei ik, daar moesten we van genieten. Je knikte en zei toen dat je zo ongelofelijk trots op was. Omdat ik in jou ogen zo mooi in het leven sta, zo lief en zo menselijk ben. Ik moest huilen, dit was zo belangrijk voor me! Samen huilden we en dat voelde goed.

In 2013 kwam meneer Alzheimer langzaam in beeld. Hij was echter nog niet te vinden bij de onderzoeken. Je had me gezegd ooit nog eens samen naar Berlijn te willen. Dat ging ik regelen. Ik besefte wel dat je achteruit zou gaan en besloot in Berlijn de onbesproken dingen nog uit te spreken. Nee ik was niet boos, dat dacht je eerst. Nadat ik je had uitgelegd dat ik het ook bij papa had gedaan toen hij ziek was begreep je me. We spraken over de dingen die we anders hadden willen hebben en hebben sorry aan elkaar gezegd. Na het gesprek zei je dat je hier blij mee was en bestelden we een fles champagne op het terras waar we zaten.

Daarna kwam je weer eens een weekje logeren in Zoetermeer. Je had een vraag. Eerder had je de vraag ook al eens gesteld en had ik het ook al gedaan. Je wilde zo graag het nummer Mother Love van Queen horen en of ik het dan weer wilde vertalen. Terwijl het nummer bezig was en ik het ondertussen vertaalde, pakte je mijn hand en liepen de tranen over je wangen. Aan het einde van het nummer zei je, ‘Die is voor jou!’ Je was niet zo van het zeggen van je gevoelens, dus het was niet gek dat ik ook begon te huilen. Speciaal voor jou heb ik dat nummer gebruikt om ons leven samen weer te geven. Ik plaats hem onderaan deze brief.

Mama, van harte gefeliciteerd met je 73ste verjaardag. Ik vind het verschrikkelijk dat je nu zo in de mist staat door meneer Alzheimer, maar daar kun je niets aan doen. Je hebt dit zo NIET verdient! Maar Mama, jij bent en blijft mijn moeder, hoe je ook bent. Ik ben trots op je en ben heel blij dat jij mijn moeder bent!

Ik Hou Van Je!

Liefs en Kusjes,

Je Dochter”

Mom & Me in Mother Love by Queen.
De laatste 8 foto’s zijn gemaakt door Claudia Otten van Mantelzorgelijk.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X