skip to Main Content
Soms Loopt Het Helemaal Anders #BeersWereld #autisme

Soms loopt het helemaal anders #BeersWereld #autisme

Net toen ik na twee bossen uit de auto stapte met Beer en twee doodsbange honden, besloot bij het derde bos iemand een waarschijnlijk illegale vuurwerkbom af te vuren. Beer gillen natuurlijk, en de honden rende weer met hun staart tussen hun poten de auto in.

Die eerdere bossen waren ook al oorlogsgebied, met jochies die knallend rond hingen. Zo ben ik de afgelopen dagen heen en weer gaan rijden om blazen te laten legen, hopend op rust. Mij afvragend waarom ik in godsnaam twee honden wilde.

Pure paniek

Ik merk dat ik erg chagerijnig word van alles wat extra stress veroorzaakt en wat volkomen zinloos is. Beer begrijpt er ook echt niks van. Bij elke knal zegt hij “het is nieuwjaar!” maar niet met een gevoel van gelukkig nieuwjaar of zo. Eerder met een blik van pure paniek in zijn ogen.

Zo begon ik net na oud en nieuw dit stukje te schrijven, met de bedoeling eens even stoom te luchten. Ik had nog een grappig stukje bedacht over het op 1 januari om 7 uur in de ochtend met 2 bijna ontplofte honden in het bos staan die allebei nog wat stoned van de rustgevende pillen waren. Maar iets weerhield mij ervan om verder te schrijven.

Schrijven is therapie

Ik weet dat het schrijven voor mij een soort therapie is geworden om alles een plaats te geven.

Zo heb ik vroeger voor de tijd van Facebook en Instagram een Blog gehouden waarin ik mijn gemaakte foto’s van Beer kon plaatsen. Het werd een mooi documentje van jaren lang een kind intensief volgen en verzorgen die op elke foto totaal zichzelf was en niet poseerde. Ook kon ik in die tijd nauwelijks een penseel oppakken door de vele tripjes naar alle -peuten.

Uitjes die standaard eindigden in totale chaos of paniek voor Beer, kon ik later terug zien met een mooie of grappige foto waardoor ik in bleef zien wat een geweldig kind ik had. Ik heb nog steeds een soort foto dagboek waar ik af en toe doorheen scroll om me steeds opnieuw over hem te kunnen verwonderen. Het maakt mij niet uit of niemand kijkt. Zolang ik maar af en toe terug kan kijken in de wereld van Beer. Ik heb het blijkbaar nodig om met 2 benen op de grond te blijven staan en niet langzaam zelf in een wereld van autisme te belanden.

Alsof ik er tijdelijk afstand van kan nemen door die foto’s te bekijken net of iemand anders ze heeft gemaakt.

Mezelf zielig vinden

Pijn en slecht slapen helpen natuurlijk niet echt om altijd fris en fruitig te zijn, maar ik heb er geen zak aan om naar het donkere te neigen en mezelf van tijd tot tijd zielig te vinden.

Waarom zou ik ook? Als ik 2 prachtige kinderen heb en dit jaar mijn schilderijen in Hongkong kan exposeren.

Weinig slikken

Net zat ik bij een andere aardige arts, de neuroloog. Hij hoorde mij aan over die pokke-zenuw in mijn voet en schreef pillen voor die depressieve mensen ook kunnen helpen. Ik moet dan wel heel weinig slikken, want het is tegen zenuwpijn.

En wat doe ik? Net iets te geforceerd lachen, daar dat ik na deze paar jaar van ellendige enkels nog steeds niet de gordijnen dicht trek.

Later bedacht ik dat ik me voor niemand hoef te verantwoorden maar blijkbaar doe ik het steeds wel voor mijzelf.

Of ik die pillen ga slikken…ik weet het nog niet. Dat Beer net weer met school en stage is begonnen na de kerstvakantie helpt al een boel. Regelmaat en structuur geeft dat en voor mij iets meer rust tussen het brengen en halen.

Wens

Dus mijn nieuwjaars wens is dat ik mijn positieve blik blijf behouden ondanks de suffe dingen die op mijn weg komen om dat eens lekker te blokkeren.

Voor mij blijft het een kunst om te omdenken en veel foto’s te maken, om later met een trots gelukzalig gevoel terug te kunnen kijken op een prachtig Berenleven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X