Soms kan ik het niet geloven… #mijnverhaal

Uit de Mantelzorgelijk-mailbox:

Ik moet even iets kwijt. Vanochtend ging ik even boodschappen doen met ons zoontje van drie. Mijn man, die sinds anderhalf jaar in een rolstoel zit, bleef thuis. Ik parkeerde zonder er verder bij na te denken waar we altijd staan: op de gehandicaptenparkeerplaats van het winkelcentrum. Er waren ook andere vrije plaatsen, maar deze is dichtbij en we hebben een vergunning.

Toen ik de boodschappen aan het inladen was, vertrok er ook een man twee plekken naast ons. Hij stond helemaal vooraan, maar op een gewone parkeerplaats. En nu komt het. Bij het uitparkeren draaide hij zijn raampje open en begon hij mij – in bijzijn van mijn zoontje en zijn eigen kindje – vreselijk uit te schelden. Dat het belachelijk is dat ik een rolstoelparkeervergunning gebruik terwijl ik geen rolstoel bij me heb. Dat ik te lui ben om met de boodschappen te lopen. Dat ik misbruik maak van de situatie. Dat mensen als ik ervoor zorgen dat er zo veel gediscrimineerd wordt.

Ik kon niet reageren. Ook omdat ik op mijn zoontje moest letten, de kleine schrok heel erg van de agressie van die man. Maar ik merk achteraf dat het me echt geraakt heeft. Mensen hebben toch geen idee hoe ons leven is, hoe zeer alles is veranderd sinds mijn man verlamd is. En dan zijn ze jaloers op zoiets belachelijks als een parkeervergunning?!

Eigenlijk ben ik nog steeds boos. En verdrietig. Ik zou die man graag nog een keer tegenkomen en hem vertellen hoe het voelt

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top