skip to Main Content
Sneeuwgedachten #BeersWereld #autisme

Sneeuwgedachten #BeersWereld #autisme

Dat sneeuw sociaal ontwrichtend kan zijn voelde ik zeker, ja. Dat ik daarom ook nog meer botten kan breken ook. Zeker als ik ook nog erg slakkerig loop met spacelaars en kruk. Dan moet je pech niet opzoeken om je op een glad laagje blubber te willen verplaatsen. Ik moest een paar dingen afzeggen zoals Beer naar stage rijden en meer kleinere afspraken.

Beer van de leg

Ik was zondag al tegen een auto aangegleden met kansloze remmen. Gelukkig lag alleen mijn kentekenplaat eraf en het rooster moet ik nog terug klikken.

Schrikken was het wel.

Beer was ook behoorlijk van de leg natuurlijk nu er ineens een ander schema was.

De enige die wel blij was, was zijn zusje die met haar halve klas verderop een sneeuwbalgevecht hield en genoot.

Ingepakte pootjes

Tegenwoordig ga ik met beide enkels ingepakt naar buiten. Naast de spacelaars een nieuwe veels te dure inwikkelbrace die de banden een beetje rust gunt.

Met 2 ingepakte pootjes loopt het natuurlijk nog iets minder fijn maar ach, zo probeer ik dit ook weer positief in te zien.

Zachtjes vloeken

Want positief denken, zeggen ze, werkt.

Het werkt beter dan verzwelgen in een algemeen rottig gevoel van zelfmedelijden.

Als ik weer een nacht niet goed slaap omdat mijn enkels besluiten zulke pijnlijke steken te geven, vloek ik wel zachtjes als ik de volgende ochtend er uit moet maarja, het helpt natuurlijk niets.

Blatend schaap

Uit Beer’s kamer hoor ik een aaneenschakeling van harde geluiden die hij graag maakt.

Na een paar keer kansloos te roepen dat hij moet stoppen, loop ik met bijbehorende pijn naar zijn kamer en zit hij daar met een vals grijnsje te zeggen dat zijn geluiden op gaan houden ja!

Vooral die Ja! Er achter doen mij weer een beetje grinneken waardoor ik weer verder ga met waar ik mee bezig was en hij alweer het cijfer 2 keihard als een schaap blaat.

Gelukkig hebben we hele relaxte buren dus ik laat 70 procent maar gaan want tja, negeren van slecht gedrag en belonen van het goede heb ik al in een vroeg stadium moeten aanleren.

Zwierig over de gang

Ik zag laatst een documentaire die een hele oude theorie belicht over het lichaam wat zichzelf heel goed kan laten genezen.

Dat veel aandoeningen voortkomen vanuit een chronische stress situatie.

Dat kan best kloppen denk ik dan, denkend aan mijn status van praktisch overleven in plaats van leuk leven de afgelopen 16 jaar.

Zo waren die 8 weken in het verpleeghuis en het revalidatie centrum na het breken van mijn enkels voor mij erg zwaar maar ik was die vrouw met 2 gebroken pootjes tegenover mensen met verlammingen, MS, beroertes en noem maar iets op.

Het relativeerde als ik in de loopbrug mijzelf moeizaam vooruit bewoog op loopgips en ik een man met 2 protheses met krukken zwierig over de gang zag bewegen.

Ik merkte dat een algemeen gevoel van verdriet en wanhoop mij niet verder hielp maar een zelf uitgeperst gevoel van kracht en positiviteit uit mijn tenen moest komen om uit deze klote situatie weer snel thuis te kunnen zijn bij mijn kinderen.

Oerkracht

Als ik terug denk aan die situatie voelde ik een soort oerkracht van willen overleven en wegkomen.

Die oerkracht is de afgelopen 2,5 jaar afwisselend sterk en weer minder maar hij zit er nog wel.

Er zijn dagen dat ik me een lege batterij voel die met een enorm schuldgevoel de dagelijkse dingen van het alleenstaande gezin draaiende probeer te houden.

Beer zie ik op die dagen wel voorzichtig om mij heen draaien omdat ik weet dat hij bang is dat ik weer weg ga naar een ziekenhuis. Stel je voor! Wie gaat er dan met hem zijn cijfers kopen?!

Kiezen voor het kleine

Maar gelukkig weet ik dat het lege weer opgevuld kan worden tot een minder moe mens die ergens weer een lichtje ziet om er weer tegen aan te kunnen. En dat ik een tijdje op een andere stand leef wil niet zeggen dat het schadelijk is voor mijn kinderen. Ik ben misschien wat minder sociaal en gezellig naar mijn omgeving.

Maar ik moet kiezen waarin ik mijn energie stop.

Dan kies ik voor het kleine dat bestaat uit het zorgen voor de kinderen en dieren om mij heen en natuurlijk schilderen. Als ik het schilderen niet zou hebben zou die kracht wel lastiger te zoeken zijn.

Dus zo zie ik het weer positief en ga ik weer gewoon door, natuurlijk hopend dat die positieve kracht die rot enkels sneller doen genezen ☺

 

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X