Sinterklaas #zorgintensiefkind

Wat vond ik het een ontzettend leuke tijd toen de kinderen nog klein waren. Schoentje zetten, liedjes zingen, de spanning als ze naar beneden gingen en de blijdschap als bleek dat Sint&Piet geweest waren. Pakjes avond ook, wat een feest. Altijd werd er nog wel een keer op het raam geklopt omdat Piet iets vergeten was. Ik genoot er altijd enorm van.

Ondertussen is dat anders. Onze kinderen zijn nu 13 en 16. Het lukt ons maar niet om de oudste aan het verstand te brengen dat Sinterklaas helemaal niet bestaat. Van alles hebben we gedaan, samen met hem pakjes ingepakt, samen de zak van boven halen, praten. Niets heeft geholpen. Sinterklaas is Sinterklaas en die komt zaterdag gewoon met de boot uit Spanje aan.

Als dit nou alles was dan zou het prima zijn om het zo te laten, maar dat is dus niet zo. Die spanning die het steeds weer bij hem brengt is zo heftig. We hebben al gezegd dat we het niet met cadeautjes vieren maar we gaan gezellig gourmetten. Maar ja, dan blijft de spanning, ja echt waar, hij heeft het er nu al over, komt Sinterklaas ook op school en komt hij dan bij mij in de klas?

Tsja, school, dat is dan ook weer zo’n ding. Al jaren worden er in de klas lootjes getrokken en is het de bedoeling dat er een surprise, een gedicht en een cadeau geregeld wordt. Hartstikke leuk natuurlijk, maar met een kind wat nog geen figuurtje uit kan knippen en nog geen a van een e kan onderscheiden komt dit dus ieder jaar weer op mijn schouders terecht. Laat ik nou een enorme hekel aan knutselen hebben. Op de lagere school heb ik vaak geholpen, maar nooit bij knutselactiviteiten en dat wisten ze.

Daarbij komt dat een gedicht, cadeau of surprise mijn kind niet kan boeien. Alleen Sinterklaas, daar gaat het om.

En nu, je raadt het al, licht er al een brief met allerlei cadeautjes en hobby’s van degene op tafel, de lootjes zijn getrokken, het gezeur en de spanning begonnen en wie is er weer de klos? Ja hoor, ik natuurlijk. Bah, wat heb ik daar een hekel aan. Van mij mogen ze het op het voortgezet onderwijs afschaffen.

(Natuurlijk betekent dit niet dat ik me er met een ‘Jantje van Leien’ vanaf maak hoor, ik doe altijd weer mijn best om er iets moois van te maken)

Herkenbaar?

 

Dorothé Boots is moeder van twee zonen waarvan de oudste gehandicapt is. Zij blogt over wat zij in haar leven thuis, maar ook in haar coachingpraktijk, May-D coaching, meemaakt.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top