skip to Main Content
Schuldgevoel

Schuldgevoel

Terwijl ik dit schrijf, besef ik me dat er waarschijnlijk meer mensen (van mijn generatie?) last zullen hebben van een schuldgevoel naar hun ouder(s) toe. Ik merk namelijk in gesprekken met vriendinnen, dat ook hun ouders vaak een beroep op ze doen, terwijl dit ook heel simpel door een ander gedaan kan worden. Even naar de kapper brengen, een boodschapje liefst onmiddellijk doen, een wasje draaien en dat soort kleine vragen. Het gaat er niet om, dat je dat als kind niet wilt, maar dat er eigenlijk door de ouder(s) al vanuit gegaan wordt, dat je dat als kind wel doet.

Natuurlijk wil ik veel en met liefde voor mijn moeder doen. Ik, vandaar ook de titel, voel me af en toe schuldig als ik niet minimaal één keer per week bij haar ben. Terwijl ik zelf genoeg aan mijn hoofd heb met de kinderen, het rouwen om Sjon, het net uitgebrachte boek en de mooie dingen die hieruit voortvloeien, het opzetten van workshops-lezingen en het ophouden van mijn eigen broekriem. Mijn broer doet wat hij kan, dat staat buiten kijf. Regelmatig belt hij mij met kleine dingetjes die geregeld moeten worden rondom mams. Deze week nog over iets wat gedaan moest worden in verband met de zorg.

En ik weet, dat ik in de jaren dat mijn vader net overleden was twintig jaar geleden, dat ik mama elke dag even belde. Want, zo had ze aangegeven: “Ik praat vaak ’s ochtends met niemand”. Ik zag het als mijn taak om haar dan te bellen. Elke dag opnieuw even informeren hoe het ging. Gek eigenlijk nu ik zo terugkijk. Het was vanzelfsprekend. Naast kleine kinderen en een baan, deed ik dat ‘gewoon’. Nee, ik neem het mams niet kwalijk, want dit deed ik zelf. Terwijl ik dat nooit aan mijn kinderen zou vragen. Dat zou een schuldgevoel de andere kant op veroorzaken. Van mij naar de kinderen. Wat een belasting om verplicht elke dag te bellen. Dat mag van mij spontaan!

Avatar

Mariska

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september 2017 heeft ze de Kilimanjaro beklommen ter nagedachtenis aan Sjonny en in januari 2018 kwam haar boek “ALS heb je niet alleen”, "de balans tussen liefde en mantelzorg uit. Mariska ondersteunt mantelzorgers met gesprekken, lezingen en traningen.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X