Schrijven wij over de juiste onderwerpen?

Als lezer van Mantelzorgelijk heb jij vast zelf iets te maken met ‘informele zorg’. Waarschijnlijk zorg je voor een dierbare – de meeste van onze lezers zijn zelf mantelzorger. Misschien werk je ook wel in de zorg. (Of ben jij de medewerker van de Koninklijke Bibliotheek, die iedere dag een kopie van onze website maakt, omdat we digitaal erfgoed zijn? Hoi KB, groetjes naar Den Haag!)

Goed, je hebt dus iets met mantelzorg. Nu willen we je iets vragen, en wel over de stukken op deze site. Toen we eind 2014 met dit platform begonnen, wisten we één ding zeker: we willen mantelzorgers vanuit elke achtergrond met elkaar verbinden. 

Wij willen geen site zijn die zich richt op mantelzorgers van mensen met één ziektebeeld, maar een breed platform voor alle mensen die voor een dierbare zorgen, ongeacht welke ziekte dat is. En daarom hebben we heel bewust een grote groep schrijvers om ons heen benaderd, die over de meest uiteenlopende manieren van zorg schrijven: over zorgen voor ouders met dementie, kinderen met autisme of een handicap, partners met niet aangeboren hersenletsel of kanker. Alles komt voorbij. Daarbij krijg je van ons dagelijks een portie “algemeen nieuws” over mantelzorg.

Maar nu de vraag. Op Mantelzorgelijk plaatsen we bijna iedere dag een artikel over alzheimer en andere vormen van dementie. Omdat heel veel mantelzorgers nu eenmaal te maken hebben met een dierbare die lijdt onder een vorm van dementie.

Vind jij dat te veel? NRC-Handelsblad had een interessant artikel over die vraag. Schrijft de krant te vaak over de problemen van ouderen, terwijl jongeren daardoor minder aan bod komen? Die vraag betrekken wij graag op onszelf. Vind jij dat we met de regelmatige artikelen over dementie voor een ‘overkill’ zorgen? Of voorzien die stukken juist in jouw behoefte aan informatie en uitwisseling?

Kortom: wat mis je op Mantelzorgelijk? Wat kan meer, minder en beter?

We horen graag van je, bijvoorbeeld onder dit stuk, op social media of in de mail! (info@mantelzorgelijk.nl)

Lieve groet,

Marjolijn, Claudia en Barbara

wat vind jij

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. Allereerst even ter info… ik ben als enigst kind, mantelzorger voor mijn moeder. Zij is 86, nog helder van geest, maar fysiek kwakkelt ze nogal met haar gezondheid. Ze heeft veel zorg nodig om de dag door te komen. Lichamelijke inspanning is moeilijk en ze maakt gebruik van rollator binnenshuis en rolstoel buitenshuis. Ze is te goed voor de wijkverzorging en de zorg die ze nodig heeft valt ook niet in het takenpakket van de thuiszorg. Ze heeft thuiszorg voor het schoonmaken en er komt 1 maal per week iemand schoonmaken in 3,5 uur. Ze komt is te goed voor een verzorgingstehuis, daar zou ze ook niet gelukkig van worden. Ze heeft een ander nodig om haar boodschappen te doen, haar maaltijden te verzorgen, haar medisch te ondersteunen (ziekenhuisbezoeken, medicatie op orde houden e.d.) en om het huis uit te kunnen. Gezien haar heldere geest is ze zich bewust van haar afhankelijkheid, haar achteruitgang en haar lichamelijke beperkingen. Dat is psychisch zwaar voor haar (en haar naasten). Het is een voortdurende zoektocht naar oplossingen om de zorg die ze nodig heeft te kunnen vinden. Juist de mensen die helder van geest zijn en door lichamelijke mankementen hulp nodig hebben, lijkt in mijn beleving een vergeten groep. Ik lees er weinig over en loop vaak tegen lastige dilemma’s aan. Mijn moeder heeft nog hulp van mij, maar er zijn ook mensen die in een vergelijkbare situatie zijn beland en geen hulp hebben. Er komen steeds meer mensen bij die in een vergelijkbare situatie belanden. Wie helpt hen en waar kunnen ze hulp halen? Op dit moment worden wij, met onze zorgvraag, van het kastje naar de muur gestuurd. Ik ben flink belast en krijg nog wel eens de “stempel” overbelaste mantelzorger. Ik vind dat zelf niet zo, ik ben niet overbelast. Ik pak de zorgvraag van mijn moeder zelf op, omdat ik het zo beu wordt dat mijn zorgvraag niet als een zorgvraag wordt gezien, vanuit mijn moeder, maar vanuit de “overbelaste” mantelzorger. Mensen in haar situatie verpieteren in hun huisje, zijn eenzaam. Ze kunnen vaak niet omgaan met de moderne middelen zoals internet en kunnen moeilijk hun eigen zorg regelen. Ik kan zo nog wel even doorgaan met de problemen die ze mogelijk ervaren, maar ik denk dat mijn reactie wel helder is. Ik hoop dat jullie mijn mening kunnen gebruiken om de site nog vollediger te maken.

  2. Ik zou graag meer aandacht willen voor de politiek die alle zorg maar vanwege kostenbesparingen op de maatschappij afwentelt en de bevolking met een probleem opzadelt.

    Ook zou ik meer aandacht willen voor kinderen, jongeren en studenten die voor hun ouders zorgen. Zo jong al, en dan al omgedraaide rollen en wat daarbij komt kijken. Ik ben zelf zo’n mantelzorger, heb vanaf mijn 21e tot nu mijn 27e grote verantwoordelijkheden gedragen die niet passen bij mijn leeftijd. Het kind van de rekening wordt vaak vergeten en is erg weinig aandacht voor. Mensen kijken vaak wel naar de partner maar niet naar het kind wat zijn jeugd ook anders had voorgesteld. Er is bijvoorbeeld ook nog geen beurs voor studerende mantelzorgers.

      1. Trouwens ook een onderbelicht onderwerp: mantelzorg tegen wil en dank, dus tegen de eigen wil in. In Nederland zijn we wettelijk verplicht om minstens 3 maanden voor een huisgenoot te zorgen, daarna is het voorlopig nog vrijwillig maar dat willen ze gaan veranderen. Zeker als kind zijnde kan je niet weg dus er zouden opties moeten zijn voor mensen om te zeggen: ik kan dit niet aan / trek dit niet, vind maar een andere oplossing. Mantelzorg wordt momenteel met de participatiesamenleving te veel opgedrongen. Niet iedereen heeft een christelijk ideaal en zelfontplooiing is ook een mensenrecht. Ook onderbelicht: de opofferingsgezindheid van vrouwen wat betreft mantelzorg, dus eventuele genderongelijkheid en onderdrukking/achterstelling via de vanzelfsprekendheid van vrouwelijke mantelzorg. Waar zijn die macho’s die zonder mokken luiers verschonen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top