skip to Main Content

Arie in Wonderland: Ik schrijf Arie #alzheimer

Afgelopen woensdag was ik bij papa.
“Hé, ben jij daar?!, was zijn begroeting. Open, liefdevol. Ik zoog het op.
Hij zat in zijn stoel. De slab van het ontbijt nog om zijn nek. De ontbijtspullen zelf waren al weggehaald.
Op het tafeltje bij zijn stoel een bakje met chocolaatjes. En een pluchen hond. Liggend.
Ik vermoedde de hond van mijn zus. Mijn zus, die tot op heden geen rol heeft gespeeld in het bezoeken van papa, was afgelopen zondag geweest. Ik vond het een briljant cadeau. Papa praatte er in de tijd dat we samen in zijn kamer waren regelmatig tegen. Vroeg of hij ook een chocolaatje wilde.
Ik voorzag dat hij ook wanneer hij alleen zou zijn, tegen de hond kon praten. Zich minder alleen. En dat is fijn.
Het was woensdag zangdag. Doordat de afdeling een aantal weken was afgesloten omdat het novovirus er een aantal weken had rondgewaard, was dit een poosje geleden.
Dus ik had er zin an.
Maar eerst had ik nog een missie. Het was de laatste zangochtend van het jaar. Ik wilde de lieve zangjuf met de krulletjes en de vrijwilligers, die toch elke woensdag maar weer komen om de mensen te ondersteunen, bedanken.We zijn een soort familie geworden het afgelopen jaar. Een keer per week minimaal anderhalf uur samen doorbrengen. Met veel van mijn vrienden haal ik deze frequentie niet.
Ik thuis een kleinigheidje gemaakt. Een kaartje erbij geschreven. Mijn eigen naam er al op. En ik bedacht dat het zo leuk als papa zijn eigen..
Ik legde papa uit wat ik bedacht had. Liet het aan papa zien. “Oja”, zei hij. En ging verder met waar hij mee bezig. De hond op zijn tafeltje. De vogels buiten. Hij leek geen idee…
Ik pakte een pen. Legde een kaartje voor zijn neus. Vertelde het nog een keer. Wees waar hij zijn naam.
papa pakte wel de pen. maar deze bleef boven het kaartje hangen. “Je naam”,zei ik. “Arie. Kijk, daar mag je”, terwijl ik met mijn vinger de plek aan bleef wijzen. Het hielp niet. Papa stokte.
Ik schreef zijn naam op een stuk papier. In de hoop dat hij dan na kon schrijven. Er kwam beweging. Onzeker vroeg papa vele keren waar hij dan? Of hij dan zo goed? Ik spelde de letters. Er verschenen er drie. “Ari”.
Ik nam mijn ‘verlies’. Papa wist niet meer hoe zijn naam te schrijven. Dat zijn schrijven minder was, of zelfs verdwenen, had ik natuurlijk de afgelopen weken, maanden al gemerkt.
Papa die zichzelf zijn hele leven bijeen schreef. Alles voor zichzelf verduidelijkte. Uitschreef. Pakken papier heeft hij verschreven.
De eerste maanden in ‘daar waar hij nu woont’ schreef hij zijn vragen, zijn twijfels op. De daarop volgende maanden schreef hij na wat hij tegenkwam. Schreef hij zichzelf in LP hoezen, in de kaartjes van anderen.
Nu staakt zijn schrijf. En is zelfs zijn eigen naam te groot…
Ik schreef zijn naam. Op de kaartjes.
Ik schrijf zijn naam. Hier.
‘Arie’.
Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X