skip to Main Content

Schrappen is een kunst #Parkinson #PSP

Marlies VerdoodtDe zomer van 2015. Waarschijnlijk was er zon. Maar voor ons was er op dat moment vooral veel schaduw.

Half juni 2015
Mijn moeder blijft last hebben van gezwollen benen en belandt uiteindelijk in het ziekenhuis met een trombose. Wat is ze bang voor een ziekenhuisopname. Al kan ze het niet meer goed zeggen, de schrik slaat haar om het hart dat het voor altijd zou zijn. Mijn zus en ik worden pendelaars tussen moeder en vader. Tussen ziekenhuis en thuis waar mijn vader de hulp heeft van de inwonende Bulgaarse mevrouw.

Eind juni 2015
Een vroeg telefoontje van de buurman van mijn ouders. Mijn vader is op de badkamer gevallen. De ziekenwagen is onderweg. Ik laat de kinderen achter en haast me naar het ziekenhuis. Mijn vader brak zijn heup en krijgt een nieuwe, maar de revalidatie zal niet makkelijk zijn. Zijn kromgegroeide rug speelt hem parten. Mijn zus en ik blijven pendelaars tussen moeder en vader. Tussen ziekenhuiskamer en ziekenhuiskamer. Tussen niet te diep denken en niet te veel voelen. En heel veel daartussen.

Begin juli 2015
Mijn moeder kan weer naar huis. Naar haar plek aan het raam met zicht op de tuin en de koeien in de wei. Mijn vader blijft nog revalideren in het ziekenhuis. We proberen zijn tijd op die veilige plek te rekken. Bedenktijd. Oplostijd. We beslissen dat we om de beurt toch even met vakantie gaan, mijn zus en ik. Maar echt afstand nemen kan niet.
We zijn bang voor de zomer die komt. Is thuis blijven nog haalbaar? Waar moeten ze anders naartoe? De zorg komt in een stroomversnelling en we moeten voort. Al wil ik vooral heel hard weglopen…
Het wordt een oeverloos getelefoneer met sociale dienst, dokters, revalidatiecentrum, verzorgingstehuis, van zus naar zus. Intussen blijven de “gewone dingen” doorgaan: afspraken maken met de verzorgenden, rekeningen betalen, boodschappen doen, het lek in de waterleiding laten detecteren en oplossen,…

Half juli 2015
Mijn vader komt naar huis. Eén inwonende verzorgende kan niet dag en nacht instaan voor twee zwaar hulpbehoevende mensen. Overdag komen er nog andere diensten langs om haar af te lossen of om mijn ouders te verzorgen. Iedereen doet stuk voor stuk waardevol werk. Maar het afstemmen van de diensten op elkaar wordt er niet makkelijker op. Thuis blijven kan niet meer.  Een tijdelijk verblijf in een revalidatiecentrum is bijna geregeld. Maar dan krijgen we telefoon: er is – heel uitzonderlijk – een tweepersoonskamer vrijgekomen in het verzorgingstehuis in het dorp. Mijn vader heeft altijd geweigerd zich in te schrijven op de wachtlijst. Waar je niet over praat, bestaat niet. Mijn moeder deed het jaren geleden gelukkig wel. Daarom kunnen ze er nu toch beiden terecht.
We “droppen” onze kinderen bij een vriendinnetje en rapen onze moed bij elkaar. Het gesprek met mijn ouders verloopt moeilijk. Met veel tranen. Kwaadheid ook. Er is geen weg terug.

3 augustus 2015
Mijn vader zit tussen zijn boeken. Mijn zus en ik drinken een koffietje met mama. We kijken naar de koeien in de wei achter de tuin. Nog één keer. Nog één keer langs de schilderijen in de woonkamer. Nog één keer naar haar blauw-gele Monet-keuken. En dan de voordeur die voor de laatste keer achter hen dichtgaat.

Schrappen is een kunst. Alleen overhouden wat echt belangrijk is. In het schrijven lukt het me. Maar hoe breng je twee mensenlevens terug tot 15 vierkante meter?

Marlies is mama van twee heerlijke dochters, dochter van zieke ouders en vrouw van een man die haar geduldig verdraagt en vér draagt. Ze zoekt naar woorden die zin geven aan haar leven.

Marlies

Marlies is mama van twee heerlijke dochters, dochter van zieke ouders en vrouw van een man die haar geduldig verdraagt en vér draagt. Ze zoekt naar woorden die zin geven aan haar leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X