Samen naar een concert

Ik heb Henk al vrij snel na het begin van onze relatie besmet met mijn “live-concert-virus”. Henk sloot zich graag bij mijn vaste concert-groepje aan en in de loop der jaren hebben we onze favoriete bands meerdere keren live op het podium zien staan. U2 spant daarbij de kroon, met Red Hot Chili Peppers als goede tweede. Ook Kanze zagen we graag live. Voor Henk ging ik een keertje mee naar Prince in Ahoy en Henk doorstond voor mij het optreden van Ed Kowalczyk in de Schouwburg van Rotterdam.

Eind 2016 kondigde U2 The Joshua Tree 30th Anniversary Tour aan. Deze tour bracht de band in juli 2017, een goed half jaar na Henk’s herseninfarct, naar o.a. Amsterdam en Parijs. Henk was nog maar net met zijn revalidatie begonnen, toen de kaartverkoop van start ging. Ik had nog geen idee wat Henk krap 6 maanden later wel of niet aan zou kunnen, maar heb met het volste vertrouwen in zijn herstel – en eerlijk gezegd ook een beetje op goed geluk – kaarten gekocht voor Parijs. En voor de zekerheid toch ook maar voor Amsterdam. Puur uit automatisme kocht ik voor beide concerten kaarten voor op het veld.

Lang verhaal kort: de kaarten voor Parijs verkocht ik aan U2 liefhebbers die in Parijs de avond van hun leven hadden. En Henk en ik togen – met rolstoel – naar de Arena. De eerste uitdaging die avond was om Henk met rolstoel het veld van de Arena op te krijgen. Dat lukte via een zijdeur en na een flinke wandeling onder begeleiding door de catacomben. Eenmaal op het veld vond de beveiliging het gelukkig al vrij snel geen goed idee dat wij daar in de mensenmassa stonden. Voor ik het wist ging één van de beveiligers er met Henk in zijn rolstoel vandoor. De rest van het concert zagen wij op veilige hoogte vanaf het rolstoelplatform.

Een jaar later zagen we U2 weer, dit keer in Parijs, zonder rolstoel en op eigen benen. We vonden een rustig plekje ver van het podium en uit het gedrang. Ik maakte mijn dansje en samen zongen we uit volle borst alle nummers mee.

Toen ik las dat de Red Hot Chili Peppers in 2020 op Pinkpop zouden staan, durfde ik het met deze ervaringen op zak met een gerust hart aan om kaarten te kopen. Helaas gooide corona dat jaar roet in het eten. Maar niet getreurd, ook in 2021 stond de band gepland voor een optreden op Pinkpop. Dat jaar op een voor ons hele speciale datum: vrijdag 18 juni 2021, onze trouwdag. Ik verheugde me een jaar lang op een trouwdagfeestje met de Peppers. Dansen onder de sterren op snoeiharde gitaarsolo’s en harde rock. Hoe mooi zou dat zijn!. Helaas gooide corona voor de 2e keer roet in het eten.

Een nieuwe herkansing voor Pinkpop kwam er niet. Wel kondigden de Peppers in oktober 2021 een nieuwe CD en een wereldtournee aan, met optreden in het Goffertpark in Nijmegen op vrijdag 10 juni 2022. De kaarten voor Pinkpop werden vervolgens razendsnel ingeruild. Naarmate de datum van het concert dichterbij kwam, nam bij Henk de spanning toe. Zou hij het volhouden? Zou hij alle prikkels aan kunnen? Natuurlijk zei ik op beide vragen volmondig “ja”. Ook al vond ik het diep van binnen stiekem ook een beetje spannend en vroeg ik me stilletjes af hoe het zou gaan. Zou ik Henk voldoende uit de luwte kunnen houden? Zouden mensen hem op de grond zien zitten als hij te moe zou zijn om te blijven staan? In mijn eentje zou ik Henk onmogelijk aan alle kanten kunnen beschermen.

Vanaf het parkeerterrein was het ongeveer 15-20 minuten lopen naar het Goffertpark. Ons wandeltempo lag een stuk lager dan dat van de andere concertgangers. Ik merkte dat niemand oog had voor Henk, voelde het ongeduld van de mensen die ons niet direct konden passeren en even door ons opgehouden werden. Bij de ingang van het Goffertpark kwamen we vast te staan in het gedrang. Na 2 jaar van afstand houden voelde het heel beklemmend om ineens ingesloten in een grote mensenmassa te staan. Voor Henk was het helemaal overwedigend en even was ik bang dat we al voor aanvang van het concert af moesten haken. Maar gelukkig zette Henk door. Zo dicht bij de eindstreep wilde hij van geen opgeven weten. Wel besloten we op zoek te gaan naar het mindervalideplatform om te onderzoeken of er misschien, wellicht, een plekje vrij zou zijn. Dit was overigens geen spontane ingeving. We hadden dit vooraf al besproken nadat ik eerder in de week contact had gehad met de organisatie.

Mijn uitleg en Henk’s perfect gedoseerde oh’s en ah’s en alsjebliefts bleken voldoende om 2 stoelen bij elkaar te sprokkelen en ons een mooi plekje op het platform te geven. Voor Henk vele malen beter dan het oorspronkelijke plan, op het gras tussen 60.000 anderen. Nu had hij zijn eigen coconnetje, zonder geduw en getrek en met goed zicht op de schermen en op het podium. Hij genoot! Ik genoot met hem mee, maar merkte tegelijk ook dat een concert met NAH als metgezel voor mij toch anders is. Ik miste mijn dansjes en het vol overgave – en ontzettend vals – mee blèren met alle nummers. Maar het was vooral anders, doordat ik mijn focus verdeelde tussen Henk en de band op het podium. Zelfs zittend op een stoel op het mindervalideplatform hied ik in de gaten of de mensen om hem heen wel uitkeken voor Henk, hem niet van zijn stoel reden met hun roelstoel, of hem geen onbedoelde bier- of coladouche gaven.

Ik ben blij dat we nog steeds van onze favoriete bands kunnen genieten. Tegelijk maakt het me triest dat een concert met NAH zo anders is dan ik graag had gewild. Ik mis mijn maatje, ik mis het onbezorgde genieten. Emoties van rouw en verlies en herinneringen aan hoe het ooit was, worden door de muziek versterkt. Maar ondanks dat hebben we een top avond gehad. En anders of niet, ik hoop samen met Henk nog vele concerten te mogen beleven. En dat dansje? Dat bewaar ik gewoon nog even voor een volgende keer!

Ellen werkt als HR Manager en geeft groepsles op de sportschool. Op 3 december 2016 kreeg haar echtgenoot Henk op 53-jarige leeftijd vanuit het niets een zwaar herseninfarct. Sinds die dag is zij zijn mantelzorger en zoekt zij naar de beste behandeling, naar nieuwe paden die kunnen bijdragen aan herstel en naar antwoorden op haar vele vragen. Met haar blogs over de wondere wereld van NAH wil zij meer bekendheid geven aan de impact van NAH. Op Mantelzorgelijk deelt zij verhalen uit haar leven met een partner met NAH.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top