skip to Main Content
Rouwverwerking

Rouwverwerking

Het is inmiddels alweer bijna 3 maanden geleden dat mijn vader vrij onverwacht stierf. Ik dacht steeds dat ik al veel rouwverwerking had gehad tijdens zijn ziekte. Dat ik er wel vrede mee had. Maar dat bleek toch anders. Ik kreeg zelfs een dubbele te verwerken.

Na het overlijden van mijn moeder was ik nogal van het doorpakken en wegstoppen en kwam niet toe aan rouwen. Ik kon ook niet anders want mijn vader vroeg alle aandacht. Maar door de coronacrisis en de lockdown was er nu eigenlijk geen ontsnappen aan. Ik zat 2 maanden thuis omdat mijn salon dicht moest en als ik heel eerlijk ben, had het qua timing niet beter uit kunnen komen. Ik heb voor het eerst van mijn leven een echte rouwverwerking gehad.

De 5 fases bij rouwverwerking

Wellicht heb je weleens gehoord van de 5 rouwfases van psychiater Elisabeth Kübler-Ross. Het is belangrijk om te weten dat rouw geen recht toe recht aan proces is en niet iedereen zal dezelfde stappen doorlopen. Ieder rouwproces is anders en het kan dus ook zijn dat je je niet herkent in deze fases. Maar het kan ook zijn dat je je er wel in herkent. Ik inmiddels wel. Ik heb ze één voor één doorstaan:

  • Ontkenning
    In mijn vaders geval was er niet echt een ziekbed. Ja, hij had Alzheimer maar buiten zijn warhoofd was er verder weinig met hem aan de hand. Zijn overlijden kwam dan ook als een schok. Omdat je zoveel moeite hebt met de harde waarheid weiger je bewust of onbewust om de realiteit onder ogen te zien. In mijn geval met name die eerste week na overlijden tot en met de crematie. Ik duwde het weg en zat in een roes. Ik was er wel maar ook weer niet. Dat blijkt een natuurlijke vorm van zelfbescherming. Pas later komen bepaalde emoties binnen. Zo krijg je dus nooit meer binnen dan je op dat moment aankunt.
  • Boosheid
    Toen na de crematie de realiteit wel tot me doordrong ontstond er boosheid. Eigenlijk was ik op iedereen boos: instanties met hun vreselijke bureaucratie als ik moest doorgeven dat mijn vader overleden was. Op de medebewoner die mijn vader had geduwd. Mijn omgeving. In deze fase ben ik als rouwende denk ik vaak moeilijk benaderbaar geweest. Arme man en kind. Arme mensen om mij heen. Ze hebben het denk ik best vaak moeilijk met me gehad.
  • Het gevecht aangaan
    In deze fase probeer je jouw verlies te verwerken door jezelf bepaalde doelen op te stellen. Herkennen jullie het in mijn geval? De hulplijnen en de signalen van de afgelopen twee maanden! Ik heb me er VOL op gestort. Ik heb zelfs het ministerie min of meer een samenwerking door de strot geduwd. En fel dat ik was. Neem die lockdown van verpleeghuizen en dat eerste opinieblog dat ik erover schreef. Ik was verontwaardigd over de manier hoe de lockdown werd ingezet maar de felheid hoe ik dat blog schreef? Wow! Ik denk dat als ik het nu zou schrijven, dat het er heel anders had uitgezien.
  • Depressief gevoel
    Deze fase ontstaat door onmacht. Je merkt dat ontkennen, boosheid en het gevecht aangaan niet werken. Je kunt namelijk niks aan de situatie veranderen. Ook voel je veel verdriet. Maar in mijn geval kwam daar ook het onverwerkte verdriet om mijn moeder bovenop. Ook overleed mijn schoonvader die week aan Corona. Dat had écht impact op mijn gezin, kan ik je zeggen. Alle drie in een diepe dubbele rouw. Ik sliep nog nauwelijks en voelde me vaak een zombie. En maar doorgaan en doorgaan en doorgaan. Tot ik er zelfs lichamelijke klachten door kreeg. Ik voelde me echt diep ellendig.
  • Aanvaarding
    Toen kwam het moment dat ik dacht: Maar zo kan het écht niet langer. Dit moet nu stoppen! Dat was voor mij het moment dat ik de situatie accepteerde en het stukje bij beetje kon loslaten. In deze fase geef je het verlies in wezen een plekje. Al met al heeft dit dus 3 maanden geduurd en nu gaat het gelukkig stukken beter. Ik slaap en eet weer goed en voel me van binnen stukken rustiger.

Natuurlijk mis ik mijn vader na al die jaren flink zorgen. Maar ik heb er nu wel écht vrede mee. Ik denk echt door een goede rouwverwerking. En weet je wat ik zelf zo wonderlijk vind? Als ik nu aan hem denk, is er steeds minder Alzheimer. Hij wordt stukje bij beetje weer de oude vader die ik had. Ook best fijn!

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X