skip to Main Content

Rouwen #dementie

November is voor mij en mijn broers en zussen een nare maand. Vier jaar geleden werd mijn moeder op 1 november met helse pijnen opgenomen in het ziekenhuis. Op 5 november kregen wij het vreselijke nieuws dat ze een metastase op haar lever had en dat er geen behandeling meer mogelijk was. Op 7 november kwam ze naar huis met een prognose van hooguit twee maanden.  Op 11 november is mijn vader jarig en op 13 november was mijn moeder jarig. Op 14 november – een dag nadat ze 78 werd en veel sneller dan verwacht – overleed mijn moeder. Op 19 november  – nog geen drie weken na haar opname in het ziekenhuis – werd ze gecremeerd. En vanaf dat moment zaten we meteen midden in de zorg voor mijn vader.

Op de avond van haar allerlaatste verjaardag vroeg mijn moeder aan ons:”Hoe moet het nou met hem?”, doelend op mijn vader. Het was ons de dagen daarvoor wel opgevallen dat hij heel erg vreemd deed, maar we dachten allemaal dat het puur door de schrik en het verdriet kwam. Als ik terugdenk aan het gesprek dat volgde op die ene vraag van mijn moeder, is dat dus het moment geweest dat mijn moeder haar grootste zorg overdroeg op ons, haar kinderen. En zorgen deden we én hadden we, de afgelopen vier jaar.

Voor mijn moeder hadden we nog zo dol graag willen zorgen. Maar we werden ingehaald door de tijd en kregen helaas de kans niet. Vol goede moed hebben we ons na haar overlijden op de zorg voor mijn vader gestort. Dat viel tegen. Vooral het eerste jaar was verschrikkelijk. Mijn vader was boos, verdrietig, heel recalcitrant en ging best hard achteruit qua geheugen. Door het zorgen voor hem, kunnen wij de dood van mama eigenlijk – nu nog steeds – geen  plekje geven.

November was voor ons altijd de maand van enkel feestjes. Vier jaar geleden werd het voor ons als gezin de maand van verdriet, herdenken en rouw. Drie jaar terug wist mijn vader nog dat twee dagen na zijn verjaardag mama jarig zou zijn geweest en dat ze de dag daarna overleden is. Twee jaar terug wist hij haar sterfdag niet meer. Dit jaar wist hij niet meer dat hij zelf jarig was, laat staan mama.

Juist in deze dagen trekken mijn broers, zussen en ik naar elkaar toe. Om samen de mooie maar ook de verdrietige herinneringen op te halen aan onze fantastische moeder. Maar papa doet niet mee. Hij weet niets meer, behalve als wij over mama beginnen. Ik heb er het hele jaar geen moeite mee. Ik weet dat zijn ziekte doet vergeten. Maar juist in november valt me dat zwaar. ‘Hoe kun je haar nou vergeten?’ denk ik dan, ‘Hoe kun je?’

Ik voel me vandaag weer net zo verdrietig als vier jaar geleden. Ik huil om mijn moeder, maar ook om mijn vader. Ik heb verdriet om onze ouders, die we op 14 november 2012 in wezen tegelijk zijn verloren. Beide aan een vreselijk ziekte. Het gemis wordt eigenlijk alleen maar erger. Tegelijkertijd ben ik opgelucht dat wij, de kinderen, nu de zorg voor papa hebben – en dat het mama bespaard is gebleven. Ik rouw om mijn moeder, die er niet meer is. Maar ik rouw ook om mijn vader, die er wel is maar eigenlijk ook weer niet… Ook deze maand november, is er weer één van verdriet, herdenken en rouw.

Schilderij van mijn tante Marjolijn Thie ter Beek. Ze stuurde een foto om ons te laten weten dat ze aan ons denkt.
Dit schilderij is gemaakt door mijn tante Marjolijn Thie-ter Beek, de zus van mijn moeder.  Ze stuurde me deze afbeelding via Facebook, om te laten weten dat ze aan ons denkt. Dat doet ons ongelofelijk goed!
Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Dag Marjolein en familie.

    Een stormachtige dag vandaag 20-11, en zo lezend op je site een stormachtige maand voor jullie. De geluiden van stil verdriet komen los naar buiten.

    Samen zoekend iedere dag hoe gaat het met papa nu, lukt het nog met onze zorgen voor hem? Op dit pad met allen om je heen wens ik je veel sterkte maar ook veel liefs toe, dagen met een zonnige krans van Liefde, eigenlijk zoals de mooie kleuren van het schilderij van je tante.

    Lieve groet, Mart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X