Foto © Claudia Otten

Rommelige dagen

De afgelopen dagen verlopen rommelig in mijn hoofd. Ik ben nu een week in ons tuinhuisje. Het is daar heerlijk en het weer zit redelijk mee. Toch kan ik niet de rust vinden waar ik op hoopte en zoals ik deze vorig jaar wel ervoeren. Gisteren heb ik gezellige visite gehad op de tuin. Hier moet ik het wel een beetje van hebben. Gisteren ochtend heb ik eerst boodschappen gedaan voor mijn vrouw zodat zij goed verzorgt is. Ik heb mijn vrouw ook al een paar keer opgehaald zodat zij ook een par uurtjes van de tuin kan genieten en toch even buiten is. Ik bemerk wel dat het haar veel moeite kost. Ook als mijn vrouw in het tuinhuisje is gaat zij slapen. Het geeft niet, ze is dan toch in een andere omgeving. Ik hoop dat het haar een beetje helpt. Deze week is de ambulant ondersteuner van het fact team bij mijn vouw op bezoek geweest. Mijn vrouw wilde dit graag op de tuin en dan na aflopen samen met mij eten. Na afloop van het bezoek was mijn vrouw zo moe dat zij toch graag naar huis wilde. Boodschappen voor het eten weer ingepakt en thuis voor ons gekookt. Dat constant flexibel zijn kost mij veel, het is nog even volhouden. Tenminste, we hopen dat het nog even is. Mijn vrouw staat ondertussen 11 maanden op de wachtlijst bij de zorginstelling Nieuw Unicum. Het is wel fijn dat mijn vrouw 17 mei weer mag logeren bij de zorginstelling voor dertien dagen. Misschien hebben we het geluk dat er een verlenging mogelijk. Deze week ben ik weer naar mijn sggz behandelaar geweest. Deze heeft van de uwv een informatie verzoek ontvangen. Er loopt een herkeuring op mijn verzoek om mijn wia uitkering te verlengen. Mocht dit niet lukken val ik in augustus 2022 in een vervolguitkering welke dan op basis van het minimum zal zijn. Mijn behandelaar heeft een informatiebrief opgesteld welke door de cliëntondersteuner van stichting Mee, mijn ambulant ondersteuner en de psycholoog van het fact team als zeer goed worden omschreven. Daar moet ik dan maar vertrouwen in hebben. Ik zelf kan het niet goed beoordelen. Als ik het positieve commentaar mag geloven zou de voortzetting van de wia toegekend moeten worden. Ik hoop het echt maar heb helaas ervaring met de grilligheid van de uwv artsen. Gisteravond was er de jaarlijkse 2 minuten stilte. Omdat mijn vrouw thuis was en ik op de tuin heb ik haar iets voor 20.00 uur gebeld en hebben wij telefonisch de 2 minuten stilte gehouden. Zo hebben we het toch samen kunnen beleven en is mijn vrouw hier toch bij betrokken.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top