skip to Main Content

Rokende oude koeien, virusperikelen, verjaardag

Eega is druk met oude koeien..en met roken..

Als hij bij zijn familie is rookt hij een sigaretje, sinds hij een aantal weken terug van een verpleegkundige hoorde dat zij prima af en toe kon roken; dat idee sprak hem ook wel aan en resulteerde in het zondagse sigaretje.

Natuurlijk stond ik niet te juichen. Met veel pijn en moeite heeft hij het roken “afgeleerd” bijna 9 jaar terug en hoe gedisciplineerd kan hij nu zijn als ex zware roker?

De laatste zondag werden er ook oude koeien uit de sloot getrokken en dat heeft duidelijk zijn weerslag op hem. Hij is gespannen en blijft ermee bezig, zadelt mij er (ook) mee op.

De mensen die mijn eerste blogs hebben gelezen, weten waar ik het over heb.

Dramatische toestanden waren dat, voor alle betrokkenen, maar ik stond er ook nog alleen in en voor.

Al heb ik een keer hulp van mijn zoon gehad toen het de spuigaten uit ging lopen, waar ik hem tot op de dag van vandaag dankbaar voor ben.

Maar afijn, die oude koeien zijn op de kant getrokken en weer heel “levendig” nu.

Daarbij worden er ook nieuwe dingen aangehaald, alsof het nog niet genoeg was.

Het ondermijnt eega compleet en mij erbij, de hele week al.

Ik heb er een gesprek over met de verpleging; eega kan dat soort gesprekken niet meer “handelen” en de gespreksstof zou “basic” gehouden moeten worden, vinden zij.

Zij kunnen er echter niet tussen gaan zitten en mijn vertrouwen is dusdanig aangetast in deze, dat ik er ook geen gesprekken meer over aanga.

Wel bericht ik hierover in de App, waar ik geen bericht op terugkrijg.

“Gelukkig” zijn er daarna door virusperikelen twee keer geen familiezondagen; één keer afdeling in quarantaine wegens besmette medewerker, week erop wegens besmette bewoner.

Goed voor de oude koeien en het roken, al blijkt dat voor het laatste niet op te gaan.

Ik krijg bericht van verpleging dat eega toch wel graag vaker wil roken, want het vaste sigaretje op de zondagen viel natuurlijk ook weg.

Oké. Heel eerlijk: even in shock..dit had ik niet zien aankomen..

Natuurlijk. Er zijn ergere dingen.

Toch sta ik een paar dagen later met een naar gevoel in mijn lijf in de winkel voor een pakje sigaretten.

Ik kan en wil het hem ook niet verbieden, hoop alleen dat hij de rem erop kan houden.

Binnen mag hij niet roken, dat scheelt, en we spreken samen af dat als ik er ben, hij een sigaretje kan roken en als ik er niet ben, dan niet..afwachten of hij dit gaat volhouden en anders zal er een gesprek over komen met de verpleging, hoe we dit op kunnen lossen.

In quarantaine en niet kunnen roken: dat doet hem aardig de das om en somber meldt hij mij via de telefoon er geen gat meer in te zien.

Gelukkig mag ik een aantal dagen later weer op bezoek komen en kan hij een sigaret roken (buiten).

Zaterdag ben ik jarig; hoera, geen virusbelemmering, dus hij mag een paar uurtjes op bezoek komen en mijn vader en zijn partner komen ook; gezellig.

Mijn vader wordt schuifelend in een stoel geholpen door zijn partner.

Dat kon ik een paar jaar geleden met mijn eega ook zo, maar nu niet meer.

Hij zou heel graag in een gewone fauteuil willen zitten, nog liever op de bank; er zijn aardige buren die aangeboden hebben om daarbij te assisteren, maar dan nog is het een uitdaging, en het gaat niet om één keer transfer, maar om vier keer.

Dus “veroordeeld” tot de rolstoel, al is deze gelukkig van betere kwaliteit en is het met een paracetamol uit te houden tot het vertrek.

Hopelijk komt hij nog eens echt op de been; hij zegt dat hij aankomende week bij de loopbrug gaat, met fysiotherapie, maar ik weet niet of dat bericht klopt.

De afgelopen weken is wel gebleken dat zijn verhalen niet altijd kloppen; lastig wat wel of niet voor waar aan te nemen en soms checken verpleging en ik over en weer hoe de vork in de steel zit.

De verhoging van de medicatie tegen de epilepsie vertroebelt zijn brein helaas nog meer, maar houdt de aanvallen wat beter tegen; een keuze tussen twee “kwaaien”..

Hij had een kaart voor mijn verjaardag willen schrijven, maar dat lukte niet goed, zei hij..

Ik zie het. Ik zie ook hoe het hem frustreert. Hij zegt dat ik geen idee heb hoe hij zich eronder voelt.

Ik hoef zijn gezicht maar te zien om te weten hoe hij zich voelt en het kost mij ook geen moeite om mijzelf in zijn schoenen te verplaatsen..

Hij blijft van mening dat ik geen idee heb…oké, dan niet…

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X