skip to Main Content
Puberteit? #BeersWereld #autisme

Puberteit? #BeersWereld #autisme

Soms vergeet ik wel eens dat Beer in de puberteit zou kunnen zitten. Bij het woord denk ik eerst aan gepukkelde pubers die bozig en geirriteerd in vieze kamers wonen en een hekel hebben aan hun ouders.

Bij Beer kan die puberteit geheel anders zijn, realiseer ik me. Volgens mij doet hij precies dezelfde dingen zoals altijd. Toch was ik een paar jaar geleden wel verrast toen hij ineens weer op de muren ging schrijven.

Er stond: “Niet op de muur schrijven” naast wat namen van Thomas de trein treintjes en wat cijfers.

Een lol dat hij had, joh, toen ik met open mond van afgrijzen zijn kamer binnen liep.

Een tijdje later had hij met een klein schaartje een enorme kale plek op zijn hoofd getoverd. “Niet aan je haar” zei hij lachend toen ik met een wit gezicht een afspraak voor de kapper maakte.

Ik legde me er maar bij neer dat zijn puberteit zich uitte in het uitvoeren van gedrag wat hij als kleuter al liet zien.

Duiken

Ik kan me nog herinneren achter hem aan te moeten rennen toen hij bedacht dat het een goed idee zou zijn om in de vijver van het gemeentelijk museum te willen duiken.

Gelukkig was het hartje zomer en droogden we snel weer op.

Een knisperend koude vriesdag aan het strand was ook een reden voor hem om eens lekker al zijn kleren uit te willen doen en richting zee te rennen.

Ik kreeg hem vaak mee uit school onder de verf en krijt met de mededeling dat hij klei en pritstiften een lekker hapje vond.

Vandaar dat een van de vele therapieen bij een ergotherapeute zo aansloeg. Hij mocht lekker met zijn handen in de scheerschuim en ongekookte bonen graaien.

Aanslag

Een hele goeie truuk om iedereen te laten schrikken is nog steeds keihard een schril hoog geluid uit te krijsen alsof er een mega Chihuahua in je oor zit te blaffen. Zo onverwachts dat de hele supermarkt stil valt en mensen denken dat er een aanslag gepleegt wordt.

Zo denk ik dus dat Beer’s puberteit gewoon zachtjes en soms keihard door suddert totdat hij een volwassen man is.

Scheren, klaar!

Over groter worden, ik was al bezig de eerste laffe snorhaartjes weg te scheren.

Dat ging eerst stiekem met mijn eigen mesje wat ik in de douche onder mijn oksels gebruik maar nu heb ik maar een hele lading nieuwe mesjes gekocht.

Laatst zag ik een soort warrig dons wat ineens en erg snel zich verspreidde over zijn kaken. Uitstellen ging gewoon niet meer dus heb ik hem laatst voor het eerst echt geschoren.

Hij vond het uitzicht in de spiegel wel grappig met die witte baard maar toen het langer dan een minuut duurde ging hij piepen. ”Scheren, klaar!”.

Toch ziet hij er wat frisser uit al.

Springen

Als ik hem bekijk op het schoolplein, dan zie ik een knappe jongen en dat is niet alleen omdat ik zijn moeder ben. In de boeken lees ik dat kinderen met autisme doorgaans zeer mooie kinderen zijn. Check voor Beer dus.

Als hij het plein op komt lopen zie ik wel eens wat meisjes gluren met een vaag glimlachje terwijl ze heel hard “Beer, halloo Beer!” roepen.

Beer trekt zich er niks van aan en gaat staan springen terwijl hij luid “Teletubbies, twee ee ee eeeee” Roept.

Ach, het scheelt ook weer dat hij niet snel een gebroken hart zal krijgen.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X