Co może zorganizować gmina?
stawa Wmo (Ustawa o wsparciu społecznym) pochodzi z 2015 r. Gwarantuje ona ludziom wsparcie ze strony władz lokalnych w celu umożliwienia im jak najdłuższego zamieszkiwania we własnym domu oraz pozostawania częścią społeczeństwa. Potrzebujący pomocy z powodu niepełnosprawności lub długotrwałej choroby chcieliby ją najchętniej otrzymywać w swoim miejscu zamieszkania. Dzięki tej ustawie osoby niepełnosprawne, starsze lub chronicznie chore mogą tak długo, jak to możliwe, mieszkac we własnym domu. Ustawa o wsparciu społecznym (Wet maatschappelijke ondersteuning – Wmo), Ustawa o długoterminowej opiece zdrowotnej (Wet langdurige zorg – Wlz), Ustawa ds. dzieci i młodzieży (de Jeugdwet), Ustawa o ubezpieczeniu zdrowotnym (de Zorgverzekeringswet – Zvw) to cztery regulacje będące bazą holenderskiego systemu opieki zdrowotnej. W poniższym artykule odpowiemy na pytanie, co konkretnie reguluje Ustawa o wsparciu społecznym (Wmo)?
Co zapewnia ustawa Wmo?
W jej ramach gmina oferuje różnego rodzaju świadczenia, które podzielone są na trzy kategorie: ogólne, niestandardowe i transportowe.
Świadczenia ogólne
Świadczenia ogólne udostępniane przez gminę osobom potrzebującym to na przykład:
• pomoc w robieniu zakupów
• dostarczanie posiłków
• schroniska socjalne i punkty zgłoszeniowe np. w przypadku przemocy domowej
• organizacja zajęć, np. w świetlicy środowiskowej lub domu kultury.
Świadczenia niestandardowe
Świadczenia niestandardowe to środki pomocy dopasowane do sytuacji życiowej i zdrowotnej osoby potrzebującej, jak np.:
• wsparcie indywidualne
• pomoc w gospodarstwie domowym
• wybudowanie przybudówki lub dostosowanie mieszkania do potrzeb, np. winda schodowa
• adaptacja toalety i łazienki
• opieka dzienna
• zainstalowanie alarmu osobistego.
Świadczenia transportowe
Świadczenia transportowe wprowadzono po to, by umożliwić ludziom ponowne samodzielne podróżowanie oraz powrót do życia społecznego. Są to m.in.:
• dostęp do transportu taksówką regionalną lub taksówką przystosowaną do przewozu wózków inwalidzkich
• przystosowanie samochodu do potrzeb osoby niepełnosprawnej
• skuter inwalidzki
• wózek inwalidzki
• wypożyczenie samochodu
• zwrot kosztów podróży.
Do tej grupy zalicza się również inne udogodnienia nie związane bezpośrednio z transportem, takie jak:
• zwrot kosztów niektórych ubezpieczeń i kosztów utrzymania
• eskorta medyczna w czasie transportu
• zwrot kosztów doładowania elektrycznych środków transportu
• udostępnienie miejsca parkingowego
• karta parkingowa dla niepełnosprawnych.
W jakich przypadkach jestem uprawniony do skorzystania ze świadczeń, które zapewnia ustawa Wmo?
Pod ustawę Wmo podlegają zawsze osoby przewlekle chore, z upośledzeniem umysłowym lub niepełnosprawnością fizyczną, ale również ludzie starsi.
Po zbadaniu sytuacji gmina zdecyduje, jakie świadczenia, niestandardowe czy transportowe, przysługują w Twoim przypadku. Aby zostać zakwalifikowanym, należy jednak spełnić kilka warunków, mianowicie:
1. Mieszkasz legalnie w Holandii.
2. Masz obywatelstwo holendrskie, posiadasz zezwolenie na pobyt ze względów azylowych lub zwykłe zezwolenie na pobyt.
3. Mieszkasz w gminie, w której składasz wniosek o pomoc.
Ponadto, świadczenia przyznanwane są tylko w sytuacji, gdy występuje na nie długotrwałe zapotrzebowanie. Jeśli wózek inwalidzki potrzebny jest tylko na krótki czas z powodu np. złamanej nogi lub biodra, to takie udogodnienia jak winda schodowa, poszerzenie drzwi czy usunięcie przeszkód w mieszkaniu nie zostaną przyznane. Poza tym jeszcze w kilku innych sytuacjach nie przysługują świadczenia w ramach ustawy Wmo. Chodzi tu o:
Powszechnie dostępne udogodnienia
Świadczenia Wmo nie otrzymasz w przypadku powszechnie dostępnych udogodnień. Są to urządzenia, które można zakupić w zwykłych sklepach detalicznych lub które niekoniecznie są przeznaczone dla osób niepełnosprawnych; urządzenia, które mógłbyś posiadać również nie będąc osobą chorą lub niepełnosprawną. Dodatkowo nie różnią one się cenowo od innych porównywalnych produktów o tym samym przeznaczeniu.
Źródło: Zorgwijzer
