skip to Main Content
Pijn, Emoties, Trouwdag

Pijn, emoties, trouwdag

Op zondag weer geen bezoek geweest; nu uit voorzorg voor corona.
Maandagmiddag belt hij mij dat hij zich eenzaam voelt.
De fysiotherapie ging ook weer niet door, dus geen afleiding.
Het bezoek op zondag en mijn bezoekjes zijn de pijlers in zijn bestaan, de twee mensen die er vast voor hem zijn, dus als er één langdurig uitvalt, wordt het evenwicht wankel.

Gelukkig ligt het leeuwendeel bij mij en hij noemt mij dan ook zijn “alles”, zijn “navelstreng” zelfs.

Dinsdag heeft hij een tweede zenuwbehandeling gehad bij de tandarts, hij heeft erg veel pijn.

Dan vertelt hij dat hij een nieuwe tatoeage kan krijgen, een panter, over de mislukte panter die hij heeft, via een zwager van een verzorgende, en ook hoeveel het moet kosten.

Ik sla gelijk steil achterover van het kostenplaatje, ook al schijnt het een “vriendenprijsje” te zijn.

Eega heeft veel pijn van de tandartsbehandeling en mijn schrikreactie vanwege de prijs doet hem ook geen goed.

Ik leg hem uit dat ik het fijn had gevonden als ik niet zo voor een “voldongen” feit was gesteld, dat ik het overleg hierin mis, dat ik het moeilijk vind dat voor hem elke prijs hiervoor acceptabel was geweest, maar ik begrijp ook hoe belangrijk het voor hem is, want hij wil dit al zolang ik hem ken, en stiekem ben ik  dan maar “blij” met het vriendenprijsje.

De eerst verantwoordelijke verpleegkundige komt er ook nog even bij, want ik moet wel mijn goedkeuring geven, en ik vertel haar van mijn schrikreactie, maar ook dat ik het hem gun.

Omdat eega nog steeds wat verbolgen is vanwege mijn schrikreactie, zegt ze daarom tegen hem: “Maar ze gunt het jou wel”.

Zijn gevoel van verontwaardiging richting mij  moet weer even de tijd krijgen om te zakken.

Woensdag is er ook weer geen fysiotherapie..pfff..dat schiet op zo, maar niet heus.

Vrijdag is dan onze trouwdag en hij komt een paar uurtjes naar huis.

In de ochtend belt hij mij een paar keer gespannen op om te vragen of het allemaal wel goed gaat komen.

De andere keren reisde ik met hem mee, maar het kost mij extra tijd en het is niet noodzakelijk, dus nu gaat hij voor het eerst zelf, al deed hij dat voorheen ook met de dagbesteding vanuit de thuissituatie, dus helemaal nieuw is het alleen reizen niet voor hem.

Keurig op tijd arriveert hij, en alles is goed gegaan.

Het is heerlijk weer en ik ga proberen om hem met de rolstoel op het balkon te krijgen.

Niet eerder gedaan, dus best spannend of dat gaat lukken; ik moet toch een gewicht van 80 kilo over een behoorlijke drempel liften, maar het lukt.

Al gauw geeft hij aan veel pijn te hebben door het zitten in deze rolstoel en de pijn neemt alleen nog maar verder toe.

Ik vraag hem wat voor cijfer hij zijn pijn zou geven en hij zegt een 6, maar aan heel zijn houding en manier van doen zie ik dat het eerder richting een 10 gaat.

Ik krijg er tranen van in mijn ogen.

Jeetje, wat nu. Taxi bellen voor terug naar de instelling? Nee, dat wil hij niet.

We besluiten de medicatie tegen het spasme te vervroegen qua tijd, plus twee paracetamol erbij en dan even aanzien of de pijn wil verminderen, en zo niet, dan toch de taxi bellen.

Ondertussen belt de buurvrouw aan met een bos bloemen. Lief. Ik had vanochtend zelf ook al een bos bloemen op tafel gezet. 

Na een spannend uur zakt de pijn toch weg en hij krijgt ook gelijk weer meer praatjes, dus dan weet ik dat het goed is.

We bestellen lekker kipsaté, waar hij heerlijk van smult, dan een moorkop bij de koffie, vervolgens een paar toastjes met notenkaas bij het borreltje, zijn buik rond, hij voldaan, en dan gaat de pijn helaas weer toenemen, de medicatie is uitgewerkt.

Vervroegd twee paracetamol erbij om het nog even wat langer uit te zingen.

De taxi terug om 21.00 uur is nu een verlossing vanwege de pijn, hij zal blij zijn wanneer hij in bed ligt.

Toch heeft hij de pijn voor lief genomen zegt hij nog, want hij had deze dag thuis niet willen missen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X