skip to Main Content
Pas Op Voor De Mantelzorgfuik

Pas op voor de mantelzorgfuik

Nu het stof in onze familie wat is neergedaald, vallen me ineens een aantal dingen op. De laatste maanden is veel ondersteuning van mantelzorgers en zorgvragers behoorlijk afgeschaald. Zo ook bij ons. Laatste onderzoeken laten ook zien dat ruim 70% van de mantelzorgers zich inmiddels overbelast voelt. En ik behoor zeer waarschijnlijk ook tot die 70%. Maar is al die vermindering van de ondersteuning nu nog steeds te wijten aan het virus of spelen hier ook andere zaken? Zo maakte ik in de afgelopen weken kennis met de mantelzorgfuik.

De fuik als metafoor om de activiteiten rond hulpvragen te kunnen duiden. Je zwemt er langzaam in en vervolgens zit je vast. Het is voor veel mantelzorgers al erg lastig om hulp te vragen. Zo ook voor mij. Maar op aanraden van een aantal lotgenoten heb ik toch de stoute schoenen aangetrokken en klopte ik aan bij mijn lokale WMO-loket. Ik vroeg de dame aan de telefoon om ondersteuning in de dagelijkse begeleiding die ik nu geef als mantelzorger. Haar eerste antwoord was: dat zal erg lastig worden. Ik zat in fase 1 van de fuik. Ik kon nog terug. Maar toch ging ik door.

Gesterkt door het idee dat er hulp zou kunnen zijn, liet ik me dus niet wegsturen. Het was fijn dat ik me goed had voorbereid en kon het loket wijzen op de uitgangspunten van het WMO-beleid. Er zijn daar wel degelijk mogelijkheden voor deze ondersteuning. En voor ik het wist zat ik in fase 2 van mijn mantelzorgfuik. Ik was haar aan het uitleggen wat er wel en niet mogelijk was. Ik was hard aan het werk om mijn aanvraag verder te krijgen.

Hierna kreeg ik als antwoord dat er een ‘ticket’ is aangemaakt en dat ik zou worden teruggebeld door de betreffende medewerker voor een onderzoek. Door drukte zou dit zeker 5 weken kunnen duren. Er waren geen snellere manieren om mijn aanvraag te behandelen. Vol verbazing hoorde ik dit aan. Is dit de manier waarop omgegaan wordt met mantelzorgers die aangeven dat het te veel wordt? Dan laat je ze 5 weken langer in onzekerheid en druk? Fase 3 was bereikt in de fuik, hulpeloos wachten op actie. Het werkt verlammend.

Nog 2 weken moet ik wachten op de uitkomst van dit verhaal. Er zijn hier twee mogelijkheden. Of ze helpen me de fuik uit, of ze duwen me naar fase 4. Gevangen en vastgezet. Ik heb nu nog geen idee welke kant het op gaat. Maar ik vrees het ergste. De eerste signalen van gemeentelijke bezuinigingen heb ik al gehoord. Daarnaast zijn er ook geluiden dat we het in de afgelopen maanden toch ook zonder hulp hebben gered? En dan al die gevallen waarin indicaties rucksichtslos zijn teruggeschroefd. Corona als lang excuus om de wet blijvend met voeten te treden.

En zo zwemmen we met velen rond in deze mantelzorgfuiken.

Ik hoop niet dat dit het ‘nieuwe normaal’ is van gemeenten en andere ondersteunende diensten. Want daar krijgen vele mantelzorgers, samen met mij, nog heel veel last van. Wij verdienen beter dan dit ontmoedigingsbeleid of het structureel afwijken van de WMO-wet. Wij verdienen gerichte ondersteuning en actief handelen. Dus weg met die mantelzorgfuik!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X