skip to Main Content
Overal Aan Denken – Deel 2

Overal aan denken – deel 2

Zoals beloofd komen we graag nog even terug op de handgreep met zuignappen. Wat een heel handig hulpmiddel leek, bleek toch minder handig dan gedacht. En dat is heel erg zacht uitgedrukt! Eigenlijk is dit best een eng verhaal om te vertellen en toch vertellen we het omdat we, als het even kan, ongelukken willen helpen voorkomen.

Bij de douchestoel kregen we dus een handgreep met zuignappen meegeleverd. Heel netjes dachten wij toen en ook fijn want dan hoeven we die er niet meer bij te kopen. Het is een mooie attentie en ook attent vanuit de leverancier om hierover mee te denken. Wij zagen dit als een goede oplossing voor in het toilet, zodat mam makkelijker van het toilet kon opstaan. Ze moet zichzelf namelijk echt ergens mee opduwen of optrekken omdat ze weinig kracht in haar benen heeft. Daar hoefden we dus niet meer over na te denken. Wederom: zo fijn als anderen met je meedenken!

Het drama met de handgreep

Helaas deed de handgreep niet echt waarvoor hij volgens ons bedoeld is. Je zou denken dat zo’n handgreep geschikt is om op te staan van het toilet of jezelf in evenwicht te houden in de douche. Op de verpakking staat dat de handgreep een draagvermogen tot wel 60 kilo heeft. Dan zou je denken dat die handgreep iemand met een gewicht van 52 kilo zou moeten kunnen hebben … Maar als je de handgreep dus gebruikt om jezelf als het ware op te trekken van het toilet, wordt er waarschijnlijk meer trekkracht uitgeoefend dan die 60 kilo. Enfin, dat is voor de natuurkundigen onder ons. Ik (= Nina) was daar niet echt goed in, zeg maar gerust bar slecht, op school en dat is nu nog steeds zo. Ik (Nina dus) zal je meenemen in wat er verder gebeurde.

Dus onze 85 jarige, fragiele, 3 turven hoge, mams presteerde het om rond 6 uur ‘s ochtends de handgreep van de muur af te trekken en met haar volle gewicht terug op de wc te vallen. De deksel van de wc-bril heeft het niet overleefd. Mam kwam er gelukkig vanaf met alleen een kras op haar rug en een fikse blauwe plek op haar bil. Hoe ze die kras voor elkaar heeft gekregen? Het zal voor altijd een raadsel blijven. Alsof ik er op sliep: ik werd direct nadat het gebeurde wakker, zonder bewust iets gehoord te hebben. Ik trof mam scheef zittend op de wc aan met de handgreep stevig vast in haar hand maar niet meer aan de muur. Ik schrok gek genoeg eigenlijk niet eens, alsof ik er al helemaal rekening mee gehouden had dat dit zou gaan gebeuren.

Van nutteloze handgreep naar …

Maar ik ging wel gelijk nadat ik mam helemaal nagekeken had en zij weer op bed lag (ze sliep iedere ochtend lekker uit), via internet op zoek naar een alternatief voor dat enge ding. Want dit wilde ik niet nog een keer meemaken. Wel eerst de handgreep toch maar weer op de muur bevestigd, in een andere stand, goed opgelet of de zuignappen niet op de voeg zaten en er zelf even flink aan gaan hangen. Ondanks dat hij bleef zitten, voelde het totaal niet OK. Op internet kwam ik al snel een soort rekje tegen wat je om het toilet kan zetten. Zeg maar een soort looprek maar dan anders. Dat leek mij dé oplossing! De winkel zat in Den Haag en de website vertelde me dat ze hem in de winkel op voorraad hadden. Hoe fijn.

Dus, na het ontbijt en doucheritueel, op naar Den Haag. Mam was helemaal blij want die had toch ook wel met angst en beven op gezien tegen nog een nacht met dat enge ding als “hulpmiddel”. We hadden ook gelijk een soort van uitje, mam is namelijk dol op autorijden en ik ook. In de winkel bleek het toiletrek helaas toch niet op voorraad “nee mevrouw, daar hebben we de ruimte hier helemaal niet voor”.

Okidoki, jammer dat het wel zo op de website staat, daarom sta ik nu namelijk in je winkel. Maar goed, ook nu troffen we weer een vriendelijke en meedenkende dame. Ze hadden wel een toiletverhoger met armleuningen die heel simpel in hoogte verstelbaar en te bevestigen was op voorraad. Of dat dan misschien iets was? Omdat ik het mam (en mezelf!) niet aan wilde doen om met angst en beven de nacht door te moeten, deze dus gekocht.

Een echte troon voor mam!

Lang verhaal kort: WAT EEN WERELDUITVINDING!! Dit is dus echt een briljante oplossing. Hij is weliswaar wat te groot om even mee te nemen maar de leuningen kunnen er af, dus dat maakt het geheel iets handzamer. De leuningen klik je er heel simpel op. Je kunt ze daarna gemakkelijk naar achteren en weer naar voren klappen, dus je hoeft niet (zoals ik bijvoorbeeld), klem te zitten omdat je derrière toch iets groter is dan je denkt. En het aller- allermooiste: mam stond er totaal moeiteloos van op! Lia is mijn getuige want die heb ik via beeldbellen laten zien hoe mam de eerste keer ging zitten en weer opstond (met haar broek aan hoor ;-)).

Tot slot: over spierspanning door mantelzorg

De rest van onze vakantie heb ik me in ieder geval niet meer druk hoeven maken of mam zou vallen door een losschietende handgreep. Onwillekeurig en onbewust heb ik sowieso toch wel de hele vakantie strak gestaan omdat ik bang was dat ze zou vallen. Niet alleen in het toilet maar altijd en overal: als ze opstond van de bank was ik bang dat ze voorover zou kukelen, bij het lopen als ze weer even niks vond om zich aan vast te grijpen, bij het in- en uitstappen van de douche, etc. etc. Ik heb er nog 4 dagen nadat ik weer thuis was spierpijn van gehad omdat ik blijkbaar continu in de “opvangstand” heb gestaan.

Dat is echt zoiets wat je je niet realiseert tot je het zelf meemaakt. Noch als buitenstaander, noch wanneer je tot over je oren in de mantelzorg zit. Als je je heel erg bewust bent dat iemand kan vallen omdat diegene nogal wankel is, doet dat letterlijk iets met je lijf omdat je constant alert bent en hierdoor dus ook constant spanning op je spieren hebt. Wat dat betreft ben ik weer even goed met mijn neus op wat echt intensieve mantelzorg met je doet gedrukt. Maar … het was het meer dan waard, dat wel!

Nina en Lia

Nina en Lia

Wij zijn Lia van Eisden (links) en Nina Ketting (rechts), naast “kind van” zijn wij ruim 10 jaar mantelzorger voor onze ouders. Sinds vorige jaar november is dit alleen nog voor onze moeder. Pap heeft na jarenlang de ziekte van Alzheimer gehad te hebben ons verlaten.

Vanaf 2018 hebben we van mantelzorgondersteuning ons werk gemaakt omdat we zelf tegen allerlei muren aangelopen zijn waarvan we het bestaan daarvoor niet eens wisten! Wij zetten ons met onze organisatie Actief Inzicht in om mensen te helpen de juiste hulp te krijgen en houden.

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Hoi Nina,
    Dit is een zeer herkenbaar verhaal. Wij hebben precies dezelfde ervaring met een greep met zuignappen, een gevaarlijk product.
    Toen hebben we ook een toiletbril met opklapbaren armsteunen laten plaatsen. Dat leek in eerste instantie overdreven, maar was super handig

    1. Hoi Jeanne,
      Ja, wat een vreselijk enge dingen zijn dat. Je vertrouwd er op dat een fabrikant zoiets flink getest heeft maar ik denk dat dit toch een iets te hoge verwachting is. Grappig dat jullie dezelfde oplossing gevonden hebben destijds. Het is echt een werelduitvinding vind ik 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X