Over toxische positiviteit

Ik maakte onlangs kennis met de term toxische positiviteit. Ik wist meteen waar de term naar verwees, en ik begreep het helemaal.

Ik zie het op sociale media….Alleen positieve vibes…Blijf positief…Er is altijd een lichtpuntje…Het is een geweldige dag om een geweldige dag te hebben…

Ik herinner me dat ik het in een bepaalde tijd moeilijk had, en iemand mij die toxische positiviteitsrotzooi door mijn strot probeerde te duwen.

Toen ik jaren geleden met angststoornissen te maken had, zei een vriendin tegen me: “ga gewoon naar je happy place”. Ik wilde antwoorden “krijg jij gewoon even de klere!”

Toen vond ze het nodig om mij te herinneren aan alle ‘zegeningen’ in mijn leven. Ze probeerde te helpen, maar de boodschap die ik eraan overhield was dat ik een mislukkeling was omdat ik het moeilijk had terwijl ik zoveel goeie dingen in mijn leven had.

Inderdaad, ik heb een miljoen positieve dingen in mijn leven, en daar ben ik absoluut dankbaar voor. Maar ik heb nog steeds slechte dagen, en daar zou ik me niet schuldig over hoeven voelen.

Positief denken is prima, maar het is menselijk om een breed scala aan emoties te voelen – en die zullen niet allemaal positief zijn. Je doet niet iets verkeerd als je de positieve kant niet kunt zien. Misschien is je situatie echt rottig. En misschien verschijnt na verloop van tijd dat lichtpuntje, maar dat zie je nu nog niet. Dat is niet erg.

Het probleem van toxische positiviteit is dat het ons het gevoel geeft dat we mislukkelingen zijn als we niet kunnen blijven glimlachen bij tegenslag. Weet je wat? Je hoeft niet te glimlachen bij tegenslag.

Een kennis van me vertelde een vriendin dat er bij haar man Alzheimer was geconstateerd. De reactie van haar vriendin was: “het is tenminste geen kanker.”

Wat een manier om het van de zonnige kant te bekijken. Behalve dat de zonnige kant soms niet erkent dat mensen verlies ervaren, en dat we over die verliezen mogen rouwen.

Je mag huilen in je auto op de parkeerplaats van de Albert Heijn. Je mag zo hard schreeuwen als je wilt onder de douche. Je mag dat ook in het openbaar doen. Misschien voelen andere mensen zich daar ongemakkelijk bij. Nou en.

Laten we het eens over de dood en toxische positiviteit hebben.

Je mag dankbaar zijn dat hij zo lang geleefd heeft.

We moeten allemaal dankbaar zijn dat hij nu op een betere plek is.

Je moet blij zijn dat hij niet meer lijdt.

Zeker. Maar iemand waar je van houdt is dood en dat is vreselijk moeilijk. Dit soort opmerkingen minimaliseren het verlies. Het kan me niet schelen of de persoon 98 jaar oud was en de gelukkigste oude rakker ter wereld was. Je moet dat verlies ervaren zonder dat iemand je vertelt hoe dankbaar je moet zijn.

We voelen ons allemaal soms verdrietig. We voelen ons bedrogen door het universum. We worden boos. Dat betekent niet dat we een slechte instelling hebben, het betekent dat we mensen zijn.

Een tijdje geleden hoorde ik dit gesprek in een verpleeghuis:

Mevrouw 1: het is zo moeilijk dat pappa nu hier is.

Mevrouw 2 (de zus van vrouw 1 denk ik): maar er zijn verpleeghuizen die veel erger zijn.

Mevrouw 1: ik weet het, maar het is zo triest om hem hier te zien.

Mevrouw 2: ja, maar we moeten dankbaar zijn dat het verpleeghuis zo dicht bij mamma is.

Mevrouw 1: ja oké, maar dat maakt het er niet makkelijker op!

Mevrouw 2: ik zeg alleen dat we het van de zonnige kant moeten bekijken. We zijn gezegend.

Spoiler alert — Mevrouw 2 is een van die toxische positiviteit zaaiers.

De zonnige kant. Het lichtpuntje. Er is altijd iemand die er slechter aan toe is. Het is goed om je niet op de zonnige kant te richten. Het is oké om niet te zoeken naar dat lichtpuntje. Het is oké om verdrietig te zijn.

Je verdrietig voelen betekent niet dat je geen goeie dingen in je leven hebt. Het betekent niet dat je niet dankbaar bent voor al die goeie dingen. Het betekent niet dat je geen empathie hebt voor de problemen van andere mensen.

Het betekent gewoon dat je verdrietig bent.

Je mag verdrietig zijn.

Door Elaine M. Eshbaugh, PhD

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Wat fijn om dit te lezen. Mijn man is ernstig ziek en na maanden van ziekenhuisopname, complicaties en uiteindelijk een vernietigende diagnose zijn we een jaar verder. Een jaar van hoop, angst, verdriet, pijn en ellende. En de, vast en zeker goed bedoelde, loze opmerkingen waar ik na verloop van tijd maar niet meer op reageerde. “Positief blijven!” of “zorg je wel goed voor jezelf?”. Of deze: “probeer nog wel te genieten, hoor!” Hoe dan in hemelsnaam? We hebben verdriet en zijn bang, hij heeft pijn en kan steeds minder. We zijn puur aan het óverleven, want ons leven staat eigenlijk al een jaar stil. Dus mensen, hou alsjeblieft op met die irritante nonsens. Als je het niet aankunt om te horen hoe we ons écht voelen en samen met ons de heftige emoties te doorleven, houd dan liever je mond. Gelukkig hebben we een “harde kern” echte support, een handje vol oprecht betrokken vrienden en familieleden is er over gebleven, maar dat is uiteindelijk meer dan genoeg. En dáár ben ik wél dankbaar voor.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top