skip to Main Content
Over Eenzaamheid, Dementie En Aanverwante Problemen

Over eenzaamheid, dementie en aanverwante problemen

Ik loop net in een supermarkt, welke doet er niet zo toe. Ik vind deze supermarkt een prima winkel. Ze hebben altijd fijne aanbiedingen voor (lekkere!) koffie, heerlijk vers afgebakken broodjes en vriendelijk personeel, tenminste, voor mij.

In diezelfde supermarkt loopt ook een meneer. Hij is niet zo jong meer en klaarblijkelijk een beetje de weg kwijt. Zo vraagt hij bijvoorbeeld bij het broodschap aan iedereen die het wil horen “waar liggen hier de krentenbollen?”. Enigszins halfslachtig (want ik zit met mijn hoofd ergens anders) wijs ik hem de richting waar volgens mij de krentenbollen moeten liggen en loop vervolgens door.

Even later sta ik bij het melkschap. Achter me hoor ik wat tumult. Als ik me omdraai zie ik dezelfde meneer. Bij hem staat een medewerker van de supermarkt. Deze medewerker vindt het nodig om diezelfde meneer op luide toon streng toe te spreken: “meneer, u moet nu echt stoppen met dat vragen stellen. U valt iedere keer medewerkers en andere klanten lastig en dat moet echt stoppen!”. Mijn tenen krommen zich in mijn schoenen, mijn nekharen gaan overeind staan en mijn ruggengraat verstrakt. Ik heb echter even geen zin om de medewerker te vragen waar hij mee bezig is. Iets in mij zegt me namelijk dat dit niet bij hem binnen zal komen en misschien zelfs meer kwaad dan goed zal doen.

De meneer druipt af, komt mijn kant op en staat enigszins vertwijfeld samen met me voor het melkschap. Ik vraag of ik hem ergens mee kan helpen. Hij vraagt “wat is de goedkoopste melk”? Of meneer nu een beetje aandacht wil of echt geen idee heeft hoe hij de goedkoopste melk tussen alle soorten en smaken die er zijn moet vinden, doet er voor mij niet toe. Ik vraag hem of hij zijn krentenbollen gevonden heeft. Trots en blij opent hij zijn tas en laat me de krentenbollen zien die onderin liggen. Top! En ik help hem ook zijn melk te vinden. Als we de goedkoopste gevonden hebben, wil hij graag weten tot wanneer de melk goed is. En oh, ja, kan ik nog een pak voor hem pakken en de datum controleren voor hem? Ook dat is een kleine moeite.

Het ergst is nog dat ik het best snap dat het allemaal té lastig is, al die oude, trage en/ of verwarde mensen die aandacht vragen. Eigenlijk is er geen plaats voor dit soort mensen in onze drukke, individualistische, bezige-bijen-maatschappij, toch? Je moet vooral heel erg je eigen boontjes kunnen doppen en anderen niet tot last zijn. Toch … ?

Alleen, is het nou echt nodig om iemand en plein public zó de les lezen? Zelfs al is het een, in jouw ogen, niet zo’n heel erg “goede”, misschien zelf wel een “pain-in-the-arse”, lastige, klant? Voor alle duidelijkheid, dit zegt in mijn optiek niets over die arme meneer maar wel alles over deze winkelmedewerker. Was ik zijn leidinggevende geweest, dan had deze jongeman wel wat uit te leggen gehad, zij het niet en plein public.

Hoe zou onze maatschappij eruit gaan zien als we wel die paar minuten namen om iemand te helpen? Ook die iemand die dag in, dag uit om aandacht komt vragen?

Nina en Lia

Nina en Lia

Wij zijn Lia van Eisden (links) en Nina Ketting (rechts), naast “kind van” zijn wij ruim 10 jaar mantelzorger voor onze ouders. Sinds vorige jaar november is dit alleen nog voor onze moeder. Pap heeft na jarenlang de ziekte van Alzheimer gehad te hebben ons verlaten.

Vanaf 2018 hebben we van mantelzorgondersteuning ons werk gemaakt omdat we zelf tegen allerlei muren aangelopen zijn waarvan we het bestaan daarvoor niet eens wisten! Wij zetten ons met onze organisatie Actief Inzicht in om mensen te helpen de juiste hulp te krijgen en houden.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Dames, ik ben het helemaal met jullie eens.
    We zijn er zelf ook nog niet.

    Jaren geleden liep ik door de supermarkt met mijn tante en ze kon de etiketten op de artikelen niet lezen. Ze had geen leesbril. Ik vond het helemaal niets dat ze iedereen zo aanklampte.
    Jaren later stond ik zelf in de supermarkt en ik had mijn leesbril niet bij me. Ik heb iemand aangesproken en gevraagd wat er op het etiket stond.
    Ik denk nog vaak aan mijn tante….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X