skip to Main Content

Ouders onder druk

Gisteravond zat ik met een vriend in een restaurantje in Utrecht. We hadden elkaar een paar maanden niet gesproken, blije gezichten. Na wat bijkletsen over werk en vrienden nam het gesprek opeens een serieuze wending: wat doe jij, qua mantelzorg?

Zijn ouders, beiden ver in de tachtig, wonen nog thuis. En daar willen ze ook graag blijven. Maar moeder heeft Parkinson – en ze heeft onlangs door een val haar hand gebroken. Door de combinatie van medicijnen en gips is ze letterlijk ‘onthand’. Ze heeft dus overal hulp bij nodig, van wassen en aankleden tot de maaltijden. Maar ook bij alle kleinigheden tussendoor, zoals een boekje of een koekje. Ze zal niet snel om iets vragen, zo is ze niet.

Foto Claudia Otten
Foto Claudia Otten

Haar man doet de boodschappen. Hij helpt met de pillen. En hij warmt de pannetjes met eten op, die de huishoudelijke hulp voor ze maakt. Maar hoewel hij lichamelijk best fit is, wordt hij steeds vergeetachtiger. Soms leest hij tijdens het koken een stukje in de krant. Dan laat hij de pannen op het vuur. Er zijn nog geen ongelukken gebeurd, maar wel veel maaltijden overgeslagen.

Met een uitgekiende mix van thuishulp en twee kinderen die redelijk in de buurt wonen, komen ze nét uit. Maar hoe lang nog?

De hele avond stellen we elkaar vragen. Wat is wijsheid? Ga je tegen de wensen van je ouders in, door meer hulp in te schakelen? Of laat je ze -zoals ze zelf het liefst willen- zo lang mogelijk met zijn tweeën redderen? Is dat doormodderen dan een teken van respect? Of is het onverantwoord en onverschillig? Nee, dat laatste zeker niet,

Zouden ze samen kunnen verhuizen naar een instelling – semi zelfstandig wonen, met waar nodig zorg en huishoudelijke ondersteuning? Welke indicatie heb je daar voor nodig? Wie beslist daarover? En kan het ook particulier?

Moet je je ouders onder druk zetten om nú al stappen te nemen, zodat ze straks bij elkaar kunnen blijven? Want als er een ongeluk gebeurt, als één van hen valt, als de vergeetachtigheid overgaat in dementie… dan worden ze waarschijnlijk van elkaar gescheiden. Dan komt de één in een verpleeghuis en de ander in het beste geval in een aanleunwoning. Net als de ouders van staatssecretaris Van Rijn. Je weet wel, de politicus wiens moeder zo slecht verzorgd wordt, dat vader regelmatig de urine langs haar enkels ziet lopen.

’s Avonds kom ik laat thuis. Mijn hoofd zit vol met vragen. Ik ken de ouders van mijn vriend nog goed, van vroeger dan. Het zijn hoog opgeleide, keurige mensen met een groot netwerk, veel culturele activiteiten, een sterk gevoel voor ‘hoe heurt het eigenlijk’. Ze willen niets liever dan hun zelfstandigheid en waardigheid behouden. Net als iedereen die ouder wordt. En hun kinderen willen niets liever dan de wensen van hun ouders blijvend respecteren. Maar hoe lang kan dat nog?

Foto Claudia Otten
Foto Claudia Otten

Ik kan niet slapen. Op TV debatteert de Tweede Kamer over de zorg. (Hoe kun je zo’n belangrijk onderwerp nou behandelen aan de randen van de nacht?) De zorg-woordvoerders stellen hun vragen aan de staatssecretaris, het gaat over de misstanden in verpleeghuizen. Al jaren roepen de instellingen dat ze méér nodig hebben. Meer mensen aan de bedden. Meer tijd. Beter opgeleid personeel. Tot nu toe besloten de Kamerleden altijd dat het ook met minder toekon. Maar nu, zes weken voor de invoering van de ergste bezuinigingen, hebben een paar parlementariërs toch twijfels. Kan er iets bij? Een pietsie?

Midden in de nacht zegt de staatssecretaris dan iets toe. Meer toezicht. Niet meer mensen, of meer tijd, meer zorg. Maar meer toezicht. Dus als er weer urine langs de enkels van onze ouders loopt, hebben we daar straks een controleur voor. Welterusten dan maar.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. dag Barbara, hoop dat je ook de uitzending hebt gezien van Brandpunt afgelopen dinsdag.
    Met de ontwapend eerlijke en reële verpleeghuisdirecteur Marco Wisse.
    Gaf mij in ieder geval een heel andere kijk op het urine verhaal.

    warme groet
    Agnes

    1. Jazeker heb ik die uitzending gezien, Agnes. En ik ben het met je eens, Wisse nuanceert het heersende beeld – al werkt hij wel in één van de meest welvarende regio’s van Nederland. Zelf ga ik een eind mee met zijn redenering: we hebben in Nederland over het algemeen goede zorg. En toch…
      Zijn er te weinig handen aan de bedden. Marjolijn heeft er een pittige blog over geschreven. Haar stuk staat vanavond op mantelzorgelijk.nl.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X