skip to Main Content

Opnieuw in de rouw

Opnieuw in de rouw. Da’s rauw en heftig. Dit schrijf ik op Facebook na het overlijden van mijn moeder, nu ruim twee weken geleden. Verdriet om het overlijden van de belangrijkste vrouw in mijn leven. Zij baarde mij, voedde mij (en mijn broer) samen met mijn vader op én zij stimuleerde alles wat ik deed. Vandaar dat jullie even mijn blog gemist hebben..

Natuurlijk ik heb er vrede mee tot op zekere hoogte. Ze was oud en haar lichaam was op. Ik gun haar alle rust die ze nu krijgt. Voor mijn broer en mij betekent dat een stukje minder zorg(en). Dat zorgen hebben we met liefde gedaan, al was het soms echt op ons tandvlees. Jaren geleden ging ze ziekenhuis in en uit, zonder aanwijsbare redenen waarom ze viel of ineens andere kwalen had. Het is nooit echt ontdekt, terwijl ze door vele deskundigen onderzocht is. We waren dan ook beiden blij, dat ze haar plekje kreeg in de flat waar ze de laatste jaren gewoond heeft en waar ze zorg kreeg. Elke keer een beetje meer. De zorggroep die heel veel voor haar en voor ons gedaan en betekend heeft. Chapeau! De zekere hoogte houdt op bij het feit dat mijn moeder er echt niet meer is. De pijn van verdriet.

De afgelopen weken hebben we eerst gezorgd voor een waardig en mooi afscheid. Een mensenmens is niet meer, was de tekst op haar kaart. Mijn broer gaf dit aan en dit is waar. Mijn moeder was een mensenmens. Altijd belangstellend naar hoe het met je ging. Of je nu hoog of laag op de maatschappelijke ladder stond, dat maakte haar niets uit. Ze hield echt van mensen om zich heen. Ze was verzot op haar kinderen en haar kleinkinderen. Die hebben dan ook heel wat mooie logeerpartijen bij hun oma mogen doorbrengen. Met hutten bouwen en koekjes bakken. Ook zij moeten haar nu missen.

Wie ik het meest mis in dit proces is Sjonny. Als ik spreek op de begrafenis van mijn moeder, zie ik niet zijn vertrouwde ogen, die me even toeblikken dat het goed gaat. Ik mis zijn trotse blik, als onze kinderen met zijn drieën een gedicht voordragen. Ik mis zijn arm, zijn warmte bij thuiskomst als we de flat weer een stukje verder hebben opgeruimd. Vandaar dat het nog meer rouw en rauw is. Verdriet moet slijten en het heeft tijd nodig. Ik weet het. Alleen dat voelt nog even vreemd, opnieuw in de rouw. Hieronder een stukje van het gedicht (dat ik naast mijn moeders levensloop) heb voorgedragen.

 

Ik loop in het ochtendgloren

Te dwalen in het bos

Ik heb zojuist mijn moeder verloren

Maar hoe laat ik haar los?

 

Ze was een vrouw uit duizenden

En ik een kind van haar

Wie kan me nu nog troosten

Een gesprek, een lief gebaar?

 

Herinneringen komen af en aan

Verdriet om mooie tijden

Het mooie blijft nog lang

’t verdriet gaat langzaam glijden

 

Mam ik loop hier in het ochtendgloren

Te dwalen in het bos

Je hebt voor ons je best gedaan

Voorzichtig laat ik je los….

© Mariska van Gennep

Avatar

Mariska

Mariska van Gennep is weduwe, haar man Sjonny overleed in april 2017 aan ALS. Zij schrijft over hoe het was om mantelzorger te zijn van een ernstig zieke zonder vooruitzichten en hoe het nu met haar gezin gaat. In september 2017 heeft ze de Kilimanjaro beklommen voor een goed doel en ter nagedachtenis aan Sjonny. In januari 2018 kwam haar boek “ALS heb je niet alleen, balanceren tussen liefde en mantelzorg uit". Mariska geeft lezingen, trainingen en workshops om de relatie tussen zorgprofessionals/werkgevers en mantelzorgers te verbeteren.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X