skip to Main Content
Opinie: Hoop Of Vrees Voor Rutte III?

Opinie: Hoop of vrees voor Rutte III?

Mijn vader heeft vergevorderde dementie. Desondanks woont hij nog zelfstandig thuis. Niet dat hij zelfredzaam is, integendeel. Zijn drie dochters, twee zoons en schoonzoon houden eigenlijk de boel stand. Maar dat doe je voor een zieke ouder. Veel kan hij niet meer, maar daar is altijd iets op te verzinnen. We worden steeds creatiever. Met elkaar zijn we sterk. En we hebben drie jaar geleden hulp van buitenaf ingeschakeld..

Twee maal daags komt de thuiszorg kijken hoe het met hem gaat. Ja, je leest het goed. Puur checken want mijn vader wil geen hulp van hen bij douchen en aankleden. Brood maken kan hij zelf en eigenlijk vindt hij hun bezoekjes klinkklare onzin. Maar de thuiszorg is min of meer ter ondersteuning van ons, zijn mantelzorgers. Twee momenten per dag dat wij niet naar pa toe hoeven gaan en dat we weten dat iemand anders even die – steeds groter wordende – verantwoording van onze schouders neemt. Toch kwamen we er onlangs achter dat bepaalde medewerkers zich er wel heel gemakkelijk vanaf maakten. Parkeren voor zijn voorraam, kijken of hij op de bank of aan de tafel zit en wegrijden. Of even voor het raam kijken, duim opsteken en als hij dat dan terug doet, omdraaien en wegwezen. We vroegen de thuiszorg hoe dit kon.

Het antwoord van de thuiszorgmedewerkster: ‘We komen er niet in, uw vader wil ons niet binnenlaten.’ Bizar! Hoe kun je dat vanachter je stuur of voor een raam concluderen? Later hoorden we dat er nadien speciaal iemand naar mijn vader toe gestuurd is, die veel ervaring heeft met dit soort gevallen. (Mijn vader is blijkbaar niet de enige waar dit bij voor komt.) Deze medewerkster kwam gewoon zonder moeite binnen. Puur door even een gezellig praatje met hem te hebben. Een thuiszorgorganisatie, die we notabene inschakelen omdat mijn vader niet zelfredzaam genoeg is,  gaat er dus van uit dat hij zelfredzaam genoeg is om gewoon NIET even bij hem naar binnen te gaan. Hoe komen die medewerkers er in godsnaam achter, als ze hem amper spreken? Aan de buitenkant zie je toch niet hoe het er in zijn koppie aan toe gaat?

Het geval van mijn vader staat natuurlijk niet op zichzelf. De zorg ging twee jaar geleden ingrijpend op de schop. Het verzorgingshuis sloot de deuren en wie ziek of hulpbehoevend is, moest vanaf dat moment terugvallen op mantelzorgers en op de wijkverpleegkundige. De wijkverpleegkundige teams moesten vanaf toen ALLE problemen gaan opvangen die door het sluiten van de verzorgingshuizen veroorzaakt werden. Tijd om jezelf bij een onwillige patiënt naar binnen te lullen is er dan natuurlijk niet meer!

Ik ben eigenlijk niet boos op de thuiszorgorganisatie maar wel enorm teleurgesteld in de politiek. Teleurgesteld door de bezuinigingen die zij doorvoerden in de zorg voor mensen die thuis wonen. Hoe kunnen wij als mantelzorgers ondersteund worden in de zorg voor een dierbare, door een thuiszorgorganisatie die eigenlijk geen tijd heeft voor gevallen als mijn vader? Ik snap ergens wel dat zij door tijdgebrek dit soort toeren moeten uithalen omdat de volgende patient waarschijnlijk veel dringender hulp nodig heeft. Maar we hebben wel recht op dit soort ondersteuning. Mijn vader heeft namelijk een ZZP5 indicatie. Zonder ons had hij waarschijnlijk twee jaar geleden al in een verpleeghuis gezeten. Dat nu ook nog boven tafel komt dat eenvijfde van de thuiszorg-organisaties een cliëntenstop heeft, is een regelrechte ramp en een aantasting van de basisrechten van kwetsbare burgers. Want waar kun je als kwetsbare oudere nog terecht als er geen thuiszorg is?

Wat mogen we verwachten nu Rutte III in aantocht is? Natuurlijk heeft de verpleeghuiszorg er inmiddels weer een flinke zak met geld bij gekregen maar hoe gaat het nu verder met de zorg thuis? De grootste groep zorgvragers zit namelijk daar. Gewoon in hun eigen huis met hulp van een dierbare. Laten we die mensen aan hun lot over of kunnen wij mantelzorgers het lekker zelf blijven uitzoeken? Ik weet echt niet of ik nou hoop of vrees voor Rutte III moet hebben…

 

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X