Foto © Claudia Otten

Op dit moment staat mijn wereld op de kop!

Op dit moment staat mijn wereld op de kop.
Vrijdag heeft mijn vrouw een darmonderzoek. Zij is hier zo ontzettend bang voor. Niet eens voor het onderzoek zelf maar de bevindingen welke er uit kunnen komen. Er is bij toeval al eens eerder longkanker aangetroffen, en dat is nog niet eens zolang geleden. Met deze herinnering in onze gedachten houd ons dit bezig. Gisteravond belde mijn vrouw mij in paniek. Ze komt niet meer uit de voorbereidingen voor het onderzoek waar vandaag mee gestart dient te worden. Tijden ons telefonisch contact werd het panikeren steeds groter. Gelukkig kreeg ik mijn vrouw weer rustig. Alle stappen ter voorbereiding ken ik ondertussen uit mijn hoofd en kon deze zo met haar doornemen. Het gaat er om dat mijn vrouw het niet kan bevatten en opslaan. Dat brengt dan paniek. Door het rustig met haar door te nemen brengt voor dat moment rust bij haar. De adviezen om de verantwoordelijkheid bij de zorginstelling te laten is kort door de bocht. Iets met: het is wel mijn vrouw, dierbaar XXL zoals ik altijd zeg, verantwoordelijkheidsgevoel, ik maak mij ook zorgen, al zo ontzettend veel meegemaakt en zien misgaan. Neem ik daarbij dat mijn UWV WIA uitkering over een maand stopt en ik een vervolguitkering krijg. Er loopt een herkeuring voor de WIA maar de UWV heeft geen haast. Wel met het voorbereiden van de vervolg uitkering. De ene naar de andere brief hieromtrent ontvang ik. Als de vervolguitkering over een maand start stort ons inkomen naar bijstandsniveau. Er is dan geen mogelijkheid tot aanvullende toeslagen vanuit de UWV. Wel zullen er dan mogelijkheden zijn van bepaalde toeslagen zoals huur en zorgtoeslag, maar dat is ook niet zomaar even geregeld. Daar ga je dan van goed verdienen naar bijstand. Altijd gewerkt en gezorgd. Er is al gesproken over “Als”. Mogelijk is een optie te scheiden van tafel en bed. Hierdoor heeft mijn vrouw een eigen goed inkomen omdat wij dan geen fiscaal partner meer zijn. Hierdoor eigen bijdragen CAK maar houd dan een best mooi bedrag over als leef en kleedgeld. Wat mijn vrouw dan zou krijgen kunnen we vanuit onze huidige financiële situatie nooit creëer. Hoe ik er dan vanaf kom is nog niet duidelijk maar er is een sociaal minimum. Het is natuurlijk echt te belachelijk om over na te moeten denken maar het is de realiteit.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top