skip to Main Content

Op de boerderij deel 2 

 

Het is stil in huis…. 

Als ik s ‘morgens bij je kom ben je nog behoorlijk onder de indruk van het gebeurde. 

Ik luister als je behoorlijk aangedaan verteld…. 

Waarschijnlijk gestruikeld over de drempel van het washok naar de keuken je hoort een gil en je wordt geroepen. Daar ligt je vrouw op de grond er is bloed maar vooral pijn heel veel pijn aan de rechterheup. Je hebt nog geprobeerd om mw. op te tillen maar dit ging niet en dat was maar goed ook. Mw. is opgehaald met de ambulance en heeft een gebroken heup en wel een complexe breuk. Er wordt overlegd of je geopereerd kan worden, het zal niet makkelijk worden maar ze gaan ervoor. 

De operatie is gelukt alleen is het afwachten of het goed hersteld. 

Dhr. Is van slag, nog nooit zijn jullie een nacht uit elkaar geweest in die 60 jaar. Ook hebben jullie nog een traditioneel huwelijk, koffiezetten en een boterham maken en een eitje bakken lukt nog maar dan houdt het echt op.  

Je bent behoorlijk van slag en hebt echt een paar dagen nodig om enigszins aan het alleen in huis zijn. 

We kijken aan de zijlijn mee, of je wel goed genoeg voor jezelf kan zorgen. Mantelzorgers zorgen om voor de warme maaltijd en nemen je met enige regelmaat mee naar het ziekenhuis. 

De dagen duren te lang, behalve je krantje lezen vogeltje voeren en je paardje verzorgen slaap je veel, en mist je vrouw.  

Gelukkig kan je snel starten bij de dagbesteding, zelf zie je dit niet zo zitten. Het is dan ook in het begin best lastig je s’ morgens vroeg te motiveren om te douchen aan te kleden en zorgen dat je ontbijt en dat alles voor 9 uur, de tijd dat je normaal eigenlijk pas opstaat…. 

Je wil er niet heen vindt het maar niks, eerst moet je lang in de taxi en s’avonds lang wachten om weer naar huis te mogen.  

Maar als je er eenmaal bij de dagopvang bent heb je het goed naar je zin, en komen meer oude paarden boeren dus gesprekstof genoeg. 

S ‘avond als je weer thuis bent je helemaal op, als ik binnenkom lig je meestal te slapen in je stoel. 

Het genezingsproces van mw. verloopt traag mede door de complexiteit van de breuk het hangt allemaal met een draad aan elkaar. Mw. wordt overgeplaatst naar een revalidatiecentrum en dhr. gaat met regelmaat op bezoek met de kinderen.  

En belasting voor de mantelzorgers die ook om en om voor de warme maaltijd zorgen. Wij helpen 3 maal per dag met het ontbijt adl en medicatie. 

De dagopvang blijft wel een dingetje, althans het erheen gaan. Je wordt opgehaald door de taxi, de chauffeur komt aan de deur en eigenlijk moeten jullie dan gelijkgaan, maar jij doet alles rustig aan, mede omdat je liever niet gaat.  

Je bent een rustige lieve man die wel aangeeft als je iets niet leuk vindt maar boos heb ik je nog nooit gezien, tot die ene keer…….je bent wat aan de late kant, maar jouw haasten werkt averechts, je bent al aangekleed als ik binnen kom je moet nog wel eten en medicatie innemen, ik zet een kopje thee. Het zal niet zolang meer duren voor de chauffeur komt. Je eet rustig je broodje neemt je medicatie en drinkt je kopje thee.  

Als je klaar bent wil je eerst je vogeltjes nog gaan voeren ik leg uit dat er geen tijd voor is, je vraagt waarom… Ik geef aan dat je vandaag naar dagbesteding gaat…. Met een wat scheve blik kijkt je me aan, zet en kleine glimlach op en zegt meen je dat nou, ik heb daar helemaal geen zin in.  

En dan zie ik de chauffeur al het erf opkomen, hij klopt aan en komt binnen. Ietwat ongeduldig vraagt die of dhr. al klaar is, maar deze heeft totaal geen haast wat wil eigenlijk niet weg, je rekt tijd en zegt nog maar eens dat je er helemaal geen zin in hebt. Ik probeer je te motiveren en trek onder tussen je schonen en jas aan. En net op het punt dat ik denk dat je klaar bent en wil meegaan pakt de chauffeur je dan bij je arm en zegt kom maar meneer we moeten weg ……. Je rukt je arm los en balt je vuisten en je ogen spugen vuur. De chauffeur deinst terug, ” denk eraan niet aan me komen” , ik schrik van je reactie zo ken ik je niet, al kan ik mij jouw reactie wel voor stellen. Niet meer verwacht ga je toch mee en als je s ‘avonds weer terug bent heb je toch een weer fijne dag gehad. Maar je geeft ook aan dat je het maar onzin vindt om daar heen te gaan. 

De dagen dat je niet naar je vrouw gaat of naar dag opvang slaap je veel. Je hoest behoorlijk de huisarts schrijft een kuurtje voor die gelukkig goed aanslaat. Maar je blijft alleen in je stofjas naar buiten lopen. 

En dan goed nieuws, mw. Komt naar huis volgende week naar huis. Er moeten nog wat hulpmiddelen geregeld worden, mw. Kan redelijk vooruit met rollator maar is wel bang om te lopen en vallen. Ook moeten de benen nog gezwachteld worden i.v.m. vocht vasthouden. Ook heeft mw. cognitief behoorlijk ingeleverd 

Meneer, die is vooral erg blij dat mevrouw terug naar huis komt…. 

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X