Foto © Claudia Otten

Ook ik heb een max…

Gisteren hadden mijn vrouw en ik een zwaar gesprek gehad met de psycholoog van de zorginstelling Nieuwe Unicum omtrent de bevindingen van het neuropsychologisch onderzoek. Hoe het gebeurde weet ik niet meer voor de geest te halen maar we kwamen op de thuissituatie. Wat ik wel weet is dat dit ontwerp ter sprake kwam door het nieuws dat de wachtlijst voor een vaste woonplek met zes maanden opgerekt kan worden. Ik heb in het gesprek mijn kant, de zorg en zorgen kant, van het geheel uitgebreid verteld. Gebeurt me niet vaak maar heb mijn kwetsbare kant laten horen. Hoe ik er aan toe ben. De vraag was wat er dan zo veranderd is dat ik er zo bij/in zit. Ik heb verteld dat het niet eerlijk zou zijn alle veranderingen bij mijn vrouw neer te leggen, maar dat er ook bij mij iets is veranderd. Veranderd in de vorm dat ik het niet langer aan kan. Ook ik heb een max. Natuurlijk, vertelde ik, verandert de situatie van mijn vrouw en wordt het steeds zwaarder. Er is niet voor niets een neuropsychologisch onderzoek gedaan op verzoek van de instelling zelf. Lang verhaal inkorten: ik heb gevraagd toch te gaan oriënteren op een overbruggingsplek. Ik kan niet omschrijven hoe dit voelde. Ik zei het echt. Meteen doorgepakt en iemand van de afdeling aanmelding en plaatsing laten aanschuiven bij het gesprek. Nogmaals besproken hoe het er achter onze voordeur aan toe gaat. Dat mijn vrouw dit niet verdient heeft en goede en passende zorg moet krijgen. Dat er van mij niet meer rek verwacht mag en kan worden. Het gaat besproken worden. Ik heb wel het gevoel dat er serieus geluisterd is naar mij. Mijn vrouw was van dit alles uiteraard ook van slag. Vanmorgen had ik mijn vrouw aan de telefoon. Zij vertelde huilend de hele nacht wakker gelegen te hebben. Mijn vrouw vroeg…. als ik beloof mij echt heel goed te gedragen, mag ik dan niet gewoon thuis wonen tot de tijd dat er een vast woonplekje vrij komt………….
Het voelt nu alsof mijn hart door de gehaktmolen is geduwd. Mijn vrouw heeft mij op één hand te tellen huilend meegemaakt. We kunnen er een keer bij optellen.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top