skip to Main Content

Onze wereld met meneer Alzheimer: Terugkijkend op de opening van het huis, 2 jaar geleden

Eén van de leuke dingen aan het schrijven voor Mantelzorgelijk is dat ik zelf ook weer even mag terugkijken op de afgelopen twee jaar. Zeker nu het allemaal niet meer zo vanzelf lijkt te gaan voor mam, is het terugkijken naar hoe we hier zijn begonnen heel fijn. Het geeft me het gevoel dat we destijds echt goed hebben gehandeld, ook al had ik de heftige strijd liever achterwege gelaten. Ik kom daar binnenkort nog een keer op terug. We reizen weer even door de tijd terug naar 18 april 2017, de dag dat het huis officieel werd geopend.

Opening van Het Huis

Het is dinsdagmiddag rond een uur of 3 als ik samen met onze dochter het woonzorgcentrum binnenloop. Het gebouw is versierd met ballonnen, er staan overal statafels en er heerst een uitgelaten stemming. We lopen naar het appartement van mijn moeder en ze zit op de bank. Ze voelt dat we naar binnen kijken en op haar gezicht verschijnt een glimlach als ze ons ziet staan. ‘Gelukkig’, denk ik, ‘herkenning.’ We geven haar een knuffel en gaan zitten. Ze vindt het gezellig dat we er samen zijn, maar geeft wel aan dat ze het druk vindt en dat die mensen steeds maar naar binnen kijken in haar huisje. Als wij zeggen dat dat komt omdat vandaag het huis geopend wordt, kijkt ze verbaasd, alsof ze ons niet gelooft. Ze woont hier iets meer dan een maand, maar dat weet ze niet meer. Voor haar gevoel woont ze hier al een hele tijd en is het gebouw al langere tijd in gebruik.

We zitten aan een kopje thee als een verzorgende van onze moeder binnen loopt en aan mams vraagt of ze niet naar buiten wil. Mams schudt haar hoofd, ze houdt niet van de drukte en al die mensen. De verzorgende zegt nog dat er zo een boom geplant gaat worden en dat we dat vanuit mams woonkamer wellicht kunnen zien. Ik open de buitendeur en ga met mams in de deuropening staan om te kijken wat er allemaal buiten gebeurt. Het is een drukte van jewelste, er staan veel mensen, bewoners, gasten, verzorgenden en hoge dames en heren. Een medebewoonster van mams afdeling helpt mee om de lindeboom naast het woonzorgcentrum de planten. Mams maakt een opmerking dat het weer een keer niet die bewoonster zal zijn. Die wil overal altijd bij zijn. We nuanceren dit, omdat mams er ook bij had kunnen staan, maar niet naar buiten wilde, zo in de drukte.

Na het planten van de boom, gaan we weer naar binnen. Alle mensen die net buiten stonden komen nu weer naar binnen en lopen langs mams appartement. De meeste mensen werpen een blik naar binnen, een gewone reactie, maar mams irriteert zich er zichtbaar aan. Ze begint te zwaaien naar de mensen die langslopen, een enkeling zwaait terug, maar de meesten blijven alleen maar kijken. Gelukkig is de ergste drukte snel voorbij. Mams wordt  wat rustiger.  Als dochter en ik vertrekken, blijft  mam in de deuropening staan, de buurman loopt voorbij met een advocaatje in zijn hand en een van de verzorgenden loopt met een bakje poffertjes op mams af, ‘U lust vast wel wat poffertjes.’ Mams knikt, het bakje pakt ze aan en even lijkt het alsof ze mee loopt naar de buurtkamer, maar dan draait ze zich om en loopt haar eigen huisje in. De poffertjes eet ze in haar eentje op, weg van de drukte.

Foto: Claudia Otten

Avatar

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X