skip to Main Content
Onze Wereld Met Meneer Alzheimer: Terugblikken Of Het Heden

Onze wereld met meneer Alzheimer: Terugblikken of het heden

Na lang wikken en wegen heb ik dan toch de knop omgezet en ga ook ik schrijven voor Mantelzorgelijk.
Mam woont nu zo’n 2 jaar in de zorginstelling en er is het nodige aan vooraf gegaan en er zal ook nog het nodige gaan volgen. Ik schrijf daarover op mijn Facebookpagina “Onze wereld met meneer Alzheimer”.

Ik wil jullie als eerste een terugblik gunnen in onze weg naar de zorginstelling. De terugblikken geven een beter beeld van het heden, leggen uit waarom bepaalde zaken zijn zoals ze zijn. Het geeft mij rust om te schrijven over mam’s reis in haar wereld met meneer Alzheimer.

28 januari 2017
Niet met je hart denken…

Gisteren was het dan zover, na maanden van bouwen en inrichten, is ‘het huis’ in ons dorp af en is er een open dag voor belangstellenden. Na wat gesputter van onze moeder, want zij blijft lekker in haar eigen huis wonen, vertrekken we met z’n zessen richting ‘het huis’, moeders en vriend, zoon en schoondochter, dochter en schoonzoon.

Er heerst een gezellige drukte en moeders blijft voor de ingang staan.  ‘Ik hoef hier niet te kijken hoor’ zegt ze zachtjes. Ik hoor mijn broer zeggen dat, omdat we er nu toch zijn, we net zo goed binnen kunnen gaan kijken. We lopen allemaal wat onwennig rond, op zoek naar een aanspreekpunt, op zoek naar de zorgadviseur van de locatie, want die weet dat we langskomen.

Onze komst wordt bij haar gemeld en we mogen rustig rondkijken en lopen richting de voorbeeldkamer. Wat een ruime, lichte kamer, de slaapkamer afgescheiden van de woonkamer en een badkamer die zo ruim is dat je er kunt dansen. In de woonkamer is ruimte genoeg en er is een kleine keuken (zonder kookgelegenheid).

Een verademing is het, maar dat mag ook wel. Dit is het nieuwste van het nieuwste, moderne technieken en kleinschalig. Maar ja, het gaat wel haar laatste woonplaats worden en moeders is nog steeds op zoek naar de uitgang. Ze weet het, ze voelt het aan alles, hier gaan haar kinderen haar ‘opsluiten’. Maar mams, het kan echt niet meer alleen en hoewel je nog ieder weekend meegaat naar je vriend, ook voor hem wordt het te veel.

We lopen wat rond en kijken in de buurtkamers en dan komt de zorgadviseur naar ons toe. Terwijl ik en mijn broer en schoonzus met haar in gesprek gaan, nemen mijn man en haar vriend haar mee op pad door het pand. Het gesprek is goed, maar ook wel lastig. We moeten met ons hoofd denken en niet met ons hart.

We weten het ook wel, het kan echt niet meer alleen thuis, ze verpietert door het alleen thuis zijn, ze verzorgt zich slecht en eet slecht. Thuiszorg geeft haar dagelijks de medicatie, meer hulp wil ze echt niet, maar we weten allemaal dat ze meer hulp nodig heeft. Die hulp kunnen ze in ‘het huis’ bieden en we komen al snel tot de conclusie dat ook wij met onze rug tegen de muur staan, denken met je hoofd, niet met je hart…

We spreken af dat we de komende week de knoop doorhakken, maar weten allemaal dat ze over iets meer dan een maand in ‘het huis’ zal wonen. Met 7 pg-bewoners op de afdeling, met een gezamenlijke buurtkamer, met hopelijk voldoende vrijwilligers en voldoende personeel om het voor de bewoners een thuis te maken.

We nemen de lift naar de 1e etage, waar we moeders zien staan, op de gang, maar wel nieuwsgierig naar wat er in de kamers te zien is. Het doet pijn, maar ik weet dat het voor haar en ook voor ons beter gaat worden. Geen lange reistijd meer, maar gewoon lopend naar haar toe.

Als we weer buiten zijn, vraagt ze aan m’n broer hoe hij het vindt. Mooi zegt hij, veel ruimte en veel licht. Ze knikt, maar zegt niets en zwijgend lopen we weer richting ons huis. Ondertussen schieten er allerlei dingen door mijn hoofd.

Denken met je hoofd en niet met je hart, het klinkt zo simpel, maar het is oh zo moeilijk.

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X