skip to Main Content
Onze Wereld Met Meneer Alzheimer: Mantelzorg? Praat Er Over!

Onze wereld met meneer Alzheimer: Mantelzorg? Praat er over!

Vorige keer gaf ik aan dat ik, terugkijkend op de twee jaar die mam nu in De Lindewaard woont, blij ben met de stappen die we hebben gezet, maar dat ik de strijd die we als kinderen hebben gestreden liever achterwege had gelaten. En ik denk dat er in veel meer families strijd wordt gevoerd over de verzorging van ouders, kinderen of andere familieleden.

Het is niet makkelijk om daarover te praten en het verdient meestal geen schoonheidsprijs, maar ik denk dat het wel belangrijk is om over mantelzorg en een eventueel toekomstige verhuizing te praten. Zaterdag 20 april ging het in Een Vandaag over mantelzorg en de zwaarte van mantelzorg. Wat willen mensen wel doen en wat niet? De meeste mensen vinden het niet erg om iemand rond te rijden naar een huisarts of ziekenhuis en zijn ook bereid om boodschappen te doen of een luisterend oor te bieden, maar wat als er meer zorg nodig is? Wie gaat dan wat doen? Wie is bereid om ook intieme zorg te verlenen? En hoe zorg je ervoor dat er geen strijd hoeft worden gestreden om de juiste zorg te kunnen bieden. Zeker als opname in een verzorgingshuis aan de orde komt en ouders en kinderen niet bij elkaar in de buurt wonen en kinderen onderling ook een eind uit elkaar wonen.

In ons geval verdient alles geen schoonheidsprijs, beide kinderen hebben zich van hun slechtste kant laten zien. En wat was de start van dit alles: niet praten over wat je zou willen voor je moeder. Niet onder ogen willen of kunnen zien dat er meer zorg nodig is dan geboden kan worden, zeker omdat mams een echte zorgweigeraar was. Het heeft familierelaties op scherp gezet en het is nu nog vaak balanceren.

Communicatie is in deze gevallen zo belangrijk. Spreek je uit, laat horen waar jij je goed bij zou voelen en wees niet bang om duidelijk te zijn. Maak concrete afspraken en wees eerlijk naar elkaar toe. Het kan zoveel strijd wegnemen door zo’n gesprek te voeren. Probeer zoveel mogelijk zaken samen te doen of als dat niet kan, blijf dan vooral open en eerlijk communiceren.

De strijd die wij gevoerd hebben, heeft er binnen mijn gezin wel voor gezorgd dat dit een bespreekbaar iets is geworden. Onze kinderen hebben hier al over gesproken met elkaar en ook mijn man en ik hebben al aangegeven wat we wel en niet zouden willen. Zelf heb ik geen moeite met een eventuele verhuizing naar een zorginstelling, al hoop ik dat meneer Alzheimer mijn weg niet inslaat. Ik merk nu immers dat er echt wel goede zorginstellingen zijn.

Instellingen waar het merendeel van het personeel echt een zorghart heeft en de liefde voor de bewoners zo laten zien en voelen. De warmte van een thuis, dat kan ook in een zorginstelling. Waar het personeel weet dat zij werken in een huis waar mensen wonen. De liefde die veel verzorgenden aan de bewoners geven, is echt zo mooi om te zien. De liefde die zij op hun beurt vaak ook weer terugkrijgen van de bewoners is ook zo mooi. Ik vind het iedere keer weer aandoenlijk als mijn moeder de verzorgenden een kus geeft of even hun hand vasthoudt, naar ze lacht, want dan weet ik dat zij op de juiste plek zit.

Ik hoop dat als één van ons deze zorg nodig heeft, wij ook zo liefdevol worden verzorgd.

 

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X