skip to Main Content
Onze Wereld Met Meneer Alzheimer: Mam Wil Niet Meer…

Onze wereld met meneer Alzheimer: Mam wil niet meer…

Als ik mams appartement binnen kom, zit ze in de rolstoel en probeert een verzorgende haar gebit in te krijgen. Het lukt haar niet en ze vraagt mij om te helpen. Haar bovengebit krijg ik maar het ondergebit lukt me niet. Mam bijt er op alsof ze wat te eten in haar mond krijgt en snapt niet wat er van haar gevraagd wordt.

Ik rij mam van haar slaapkamer naar haar woonkamer en samen wachten we op de huisarts. Ik zet een cd van Willeke Alberti aan, dan is de stilte weg. Mam zegt ineens dat ze weg wil. Ze wil hier niet zijn. Er rollen tranen over haar wangen en ze kijkt me aan met grote vragende ogen. Ook mijn ogen lopen vol, ik weet wat ze bedoeld en ik gun haar haar rust maar ik kan er niets mee. De beker moet leeg tot de bodem…

Het wachten duurt lang en mam wordt onrustig.  Ze schuift wat in haar stoel en lijkt op te willen staan maar dan laat ze zich toch weeet terugzakken. Intussen is de warme maaltijd gebracht maar meer dan één klein hapje aardappel met krootjes krijg ik er niet in.

Als de huisarts met de woonzorgbegeleidster binnenkomt, lijkt mam wat opgelucht. Nieuwe gezichten, die kunnen haar vast helpen. Mam lijkt pijn te hebben in haar buik en de huisarts wil haar onderzoeken. Dus in de rolstoel van woon- naar slaapkamer en dan haar op bed krijgen. Elke transfer is een uitdaging maar het gaat deze keer redelijk vlotjes.  De huisarts onderzoekt haar maar kan niet veel meer concluderen dan volle darmen en te weinig vocht. We besluiten om mam lekker op bed te laten liggen en met vereende krachten krijgen we het dekbed onder haar vandaan en stoppen we haar lekker in.

In de woonkamer gaat ons gesprek verder. Over mijn angst dat mam pijn heeft maar het niet kan aangeven. Over mijn gevoelens die mijn dagelijks leven beïnvloeden.  Over mams naderende einde. Ik praat, ik huil, ik lach en ik vraag. En er wordt geluisterd en met elkaar bespreken we kort wat zaken.

Ik krijg huiswerk mee voor het naderende MDO want door nieuwe wetgeving (Wet zorg en dwang) moeten er zaken echt worden vastgelegd. Hierover moet ik dus in gesprek, want ik kan dit niet allemaal alleen beslissen. Ik wil dit ook niet alleen beslissen en bepalen.

In de week die volgt, gebeurd het me een paar keer dat ik op weg naar mijn werk ineens tranen over mijn wangen voel lopen. De emotie zit hoog. Ik weet wat ik wil voor mam, maar het blijft toch een feit dat ik mijn moeder ga verliezen. Meneer Alzheimer gaat deze strijd winnen.

Avatar

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X