skip to Main Content
Onze Wereld Met Meneer Alzheimer: Mam Is Jarig (of Toch Niet?)

Onze wereld met meneer Alzheimer: Mam is jarig (of toch niet?)

Vrijdag 24 januari was het mams verjaardag. Ik had met de verzorging afgesproken dat we rond half 11, met een gebakje en een bakje koffie, mams verjaardag in de buurtkamer zouden vieren. De buurtkamer was gezellig versierd en het kon echt niet missen dat mams jarig was, aan de deur van haar kamer hingen slingers en een mooi printje met een felicitatie.

In de buurtkamer zaten de dames te wachten op wat komen ging. De slagroomtaart was een goede keuze, lekker zacht en geen harde bodem. Alhoewel één bewoonster in eerste instantie geen stukje gebak wilde, konden we haar toch overhalen om ook een stukje te nemen. Mams zat in een dip, ze had haar boterham en een beker optimel nog voor zich staan. Laat uit bed en absoluut geen idee wat er vandaag aan de hand was. Ze heeft de laatste tijd wel vaker slechte ochtenden. Het lijkt wel of ze steeds langer nodig heeft om op te starten.

Mam wil geen taart, mam wil eigenlijk niets. Ze snapt het niet en iedereen die zingend binnenkomt, krijgt een blik die dodelijk kan zijn. Ze snapt niets van de drukte rondom haar persoon en zwijgt, zoals ze ook steeds vaker doet. Ik kijk naar de bewoners die wel genieten van het gebak en de koffie en drink zwijgend mijn koffie en eet zwijgend mijn taartje. Eigenlijk zou ik willen huilen maar ja, dat is ook weer zo wat. Ik denk dat de bewoners zich een hoedje zouden schrikken als ik ineens in tranen uit zou barsten. Meestal maak ik gezellig een praatje met hen, zeker als mams zo’n ‘ik ben er niet, ik wil niks’ bui heeft. Een bewoonster dut langzaam in, voldaan na het eten van het gebak. Dat haar koffie koud wordt, deert niet.

Ik zie dat mijn oom met de auto aankomt en probeer mam aan te sporen om mee te gaan naar haar appartement. Ze lijkt me niet te begrijpen. Wat moet ze nou toch allemaal doen van die druktemaker. Opstaan? Maar hoe doe je dat dan? Ik heb haar stoel gedraaid en de welzijnsmedewerkster heeft haar rollator voor haar gezet. “Kom maar mam, dan gaan we lopen naar je eigen huis.” Het lijkt tegen dovemansoren gezegd, mam plukt wat aan haar vest, pakt de armleuning beet en lijkt omhoog te komen maar laat zich toch weer zakken. Het is zo raar dat ze steeds minder begrijpt van de woorden die wij spreken. Want dat is wat we steeds vaker merken, dat ze niet begrijpt wat wij bedoelen.

Met vereende krachten lukt het om mams achter haar rollator te krijgen en we lopen samen richting haar appartement. Ik hoor mijn oom op de gang lopen en begin hem al te begroeten. Als mam hem in het oog krijgt, zie ik een blik van herkenning. En dat vind ik vooral voor mijn oom erg fijn. Hij is onlangs toch nog vrij plotseling zijn vrouw verloren, mijn moeders zus, en vindt het zwaar om naar mams te gaan. Ze kwamen immers altijd samen en bleven dan van een uur of 11 tot een uur of vier bij mams. Mams en haar zus keuvelden dan vaak over vroeger en mijn oom pakte altijd een krantje om puzzels te maken. Zo bleef het ook voor hem leuk.

Ik ben koffie aan het zetten als mijn man binnenkomt. Hij feliciteert mam, maar die wil geen kus en dat is een slecht teken. Op de een of andere manier heeft ze de laatste tijd iets tegen mijn man, ze moet hem niet. Geen idee waarom, maar het is niet erg fijn.

Manlief gaat naast mam op de bank zitten en mam draait zich half om zodat ze van hem af zit. Ik pak een stoel en zet die naast haar. Met een bakje koffie en een stukje taart proosten we op mams 81e levensjaar.

En dan ineens draait ze zich om en begint te schreeuwen naar mijn man. Hij liegt en bedriegt en hij moet oprotten. We zijn verbluft van wat er gebeurt en ik zeg dat ik dit niet leuk vind, dat ze dit niet kan zeggen over mijn man. Ze haalt haar schouders op en zegt dat ik dat zelf moet weten.

Het is niet de eerste keer dat mijn man het moet ontgelden. Waarom? We hebben geen idee, maar het is niet fijn. En natuurlijk, mam zou dit nooit zeggen als meneer Alzheimer niet in huis was. We moeten er mee dealen, maar wennen doet het niet.

Avatar

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X