skip to Main Content
Onze Wereld Met Meneer Alzheimer: Afscheid Nemen Van Mantelzorgelijk

Onze wereld met meneer Alzheimer: Afscheid nemen van Mantelzorgelijk

En dan komt daar het moment dat je iets moet loslaten…

Ik heb niet lang voor Mantelzorgelijk mogen schrijven, maar ben heel dankbaar dat ik van Marjolijn (en de anderen) de kans kreeg om mijn verhalen te mogen delen op dit mooie platform. Maar het is tijd om het stokje over te geven aan iemand die nog dagelijks bezig is met het mantelzorgen voor een dierbare, partner, ouder, kind. Ik heb nu pas tijd om alles een plekje te gaan geven en dat moet ik zelf doen.

Mijn mantelzorgtaken begonnen na het overlijden van mijn vader in juni 2005. Ik nam de financiële zaken deels van haar over omdat zij vond dat zij dat niet kon omdat pap dat altijd had gedaan. Ook regelde ik zaken in de afwikkeling na het overlijden van onze vader en zorgde ik ervoor dat jaarlijks het belastingformulier werd ingevuld.

In juni 2010 veranderde dat allemaal toen we op zondagochtend werden gebeld door mijn nicht die vertelde dat mam een beroerte leek te hebben. Het was het begin van een lange weg die we als familie geprobeerd hebben samen te bewandelen. Soms liepen we even uit de pas maar we kwamen toch weer bij elkaar omdat we van mam hielden.

In maart 2017 verhuisde mam naar het woonzorgcentrum bij mij op het dorp. Het was een lastige weg maar terugkijkend kan ik alleen maar dankbaar zijn dat mam daar heeft mogen wonen. Lieve verzorgenden die allemaal op hun eigen wijze invulling gaven aan hun taken en het leven voor mam en de andere bewoners zin gaven.

Haar verjaardag in januari 2020 was voor mij echt het moment waarop ik besefte dat dit weleens haar laatste verjaardag kon zijn. Ze was steeds vaker afwezig, de weg echt kwijt alhoewel ze soms ook heel helder kon zijn en mij bij naam noemde. Elke keer was het weer een verrassing hoe mam op je reageerde.

In de drie jaar die ze in Linschoten heeft gewoond, heb ik elke keer een stukje afscheid van haar genomen. Vaak zeggend tegen anderen dat die mevrouw wel leek op mijn moeder, maar niet meer echt mijn moeder was. Tenminste niet meer zoals ik me haar wil herinneren. De moeder die nu ook steeds vaker in mijn herinneringen naar voren komt. Ik kreeg veel rollen, maar haar kind was ik bijna nooit meer.

En toen was daar de dag dat mams leven stopte, 10 maart 2020. Een rare tijd brak aan, op 9 maart werd het handen schudden in de ban gedaan. Op 11 maart 2020 werd Covid-19 als pandemie erkend. En dan staat dus ineens niet alleen onze wereld stil, maar blijkt de hele wereld in de dagen daarna tot stilstand te komen. Haar uitvaart op 16 maart was nog redelijk normaal. Eén van de laatste in Nederland met een koffietafel in buffetvorm. Afstand bewaren, dat was eigenlijk al wel de norm maar heel eerlijk, daar hebben we ons niet helemaal aan gehouden.

Maar dan moet je dus verder en dat valt dus niet mee in Corona-tijd. Als je partner thuis komt te zitten omdat hij als chauffeur leerlingenvervoer werkt. Als de middelbare school waar jij op werkt, de deuren moet sluiten. Eerlijk gezegd was het in het begin best wel fijn dat we samen thuis waren. Ik kon mijn verhaal kwijt, maar op een gegeven ogenblik wil je weer normale dingen gaan doen. En dat was nou net het probleem, dat ging dus niet. De wereld stond stil.

Wat was ik blij dat ik op 14 april weer aan het werk kon, gewoon op school werken. In de mediatheek kwamen een aantal leerlingen werken omdat ze dat thuis niet goed konden.

Maar ook dan blijkt dus dat rouwen een lastig ding is, iets waarbij je anderen toch ook echt nodig hebt. Samen herinneringen ophalen en napraten over de laatste dagen, over de uitvaart en of ze het wel goed gevonden zou hebben. En dat kan dus niet in de mate die ik graag had willen doen. Je gaat nu immers niet graag op bezoek bij kwetsbare mensen. Zeker niet als je zelf steeds loopt te snotteren (ook al is dat door hooikoorts of een chronische verkoudheid). En dus blijf je thuis en hou je afstand.

En afstand houden zorgt er ook voor dat je afstand gaat nemen van bepaalde zaken. Ik wil even niet meer bezig zijn met mantelzorgen, even niets meer horen over dementie. Even weer terug naar de bron, naar mijn ouders die ik nu moet missen en van wie ik zielsveel hou. Terug naar de moeder die mijn moeder was voor haar ziekte. Alhoewel ze voor mij met haar ziekte makkelijker benaderbaar en voelde ik me goed in alle rollen die ze me gaf.

Maar het is dus ook tijd om afscheid te nemen van Mantelzorgelijk, want ik, wij , we moeten verder. De blik vooruit, wachtend op de rollen die het leven nog voor ons in petto heeft.

Bedankt voor alles! Het ga jullie goed!

 

Avatar

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X