Ontspannen #zorgintensiefkind

Een verhaal over hoe ons leven is. Dat van een ouder van een thuiswonend zorgintensief kind. De afgelopen weken stonden we er alleen voor. Geen dagbesteding, weekenddagopvang. En voor hoe lang? We doen het met liefde en we houden het vol. Maar vergeet ons niet. We wonen in een land waar veel kan en mag. Waar we gelukkig enige keuze hebben in de zorg en die zelf kunnen inkopen. Dat dit nu allemaal stil staat vangen wij op: de ouders. Soms de broers en zussen. Vierentwintig uurs zorg. In ons eigen huis.

Als ik voor mezelf mag spreken: het gaat goed. Ik ken mijn kind. Ik begeleid haar met kennis en kunde en ook nog eens vanuit mijn hart. Maar nogmaals: vergeet ons niet. Noem ons. De ouders van zorgintensieve kinderen, voor wie we niet eventjes, maar een leven lang zorg dragen. De kinderen met beperking(en) die de wereld zoveel moois te leren en te bieden hebben. Juist nu. 

Ontspannen

Het is al een beetje ‘onze’ strandtent geworden, waar vriendin J. en ik vandaag weer die ene salade bestellen. Daar zitten van die lekkere falafelballetjes op.
Moe zijn we allebei. Standaard eigenlijk, want ons leven is best apart. Ieder hebben we twee puberkinderen, waarvan er een afhankelijk is van onze aanwezigheid en zorg. Met succes, al kan het benauwen, zeker na zoveel jaar. Nut en ontspanning proppen we in de uren dat onze kids op school dan wel op dagbesteding zijn. Eenmaal thuis staan we aan. Douchen en verschonen hun lange lijven, zeggen woordjes na en zijn continu alert. We fantaseren erover dat we mensen weleens willen laten voelen hoe dat is. Maar dan wel – net als wij – met al meer dan tien jaar zorg ‘in de benen’. Dat is toch anders dan dat je er even middenin valt en er zo weer uit kunt stappen. Bij ons is dat niet zo. We zijn als elastiekjes die dapper op spanning staan en telkens zo goed mogelijk proberen terug te ‘bouncen’.
Uiteraard hebben we zorgvuldig geselecteerde escaperoutes: logeerhuizen, weekenddagopvang. Daar zit ook een grote maar aan, concluderen we. Alle impact die dat heeft op de kinderen, komt er thuis pas uit. En het is aan ons om dat weer op te vangen. Wat zou het mooi zijn als iedereen die met onze kids werkt, zich dat realiseert. Het is niet een kwestie van ‘even brengen’, maar een kosten/baten plaatje.
Nu we het toch over slapen hebben: gebroken nachten zijn in ons gezin geen fase, maar komen nog steeds voor. Ook slapen we lichter als onze partners er niet zijn. Voor werk naar de Veluwe of Singapore. We gunnen de mannen dat, ook al zouden we dan best even in hun schoenen willen staan. Los van thuis, de grotemensenwereld in.

Tevreden zijn we ook. Over dat we zelf kunnen zorgen. En dat het lukt de aandacht goed te verdelen. Hoe bijzonder is het, dat onze kinderen precies onze stemming aanvoelen, nog voordat we het zelf doorhebben. Momenteel piekert mijn vriendin veel. Haar zoon, die niet kan praten, loopt weleens naar haar toe en krult dan met zijn vingers haar mondhoeken omhoog.

Onze kinderen zijn uniek, en tegelijkertijd is er veel herkenning. Op moeilijke momenten thuis denken we weleens aan elkaar. Dat er nog iemand is met zo’n taak. Dat helpt. We weten dat niemand echt kan weten hoe het is. Dat kunnen alleen wij zelf.
Daarna besluiten we dat de falafelballetjes best een beetje droog zijn. We lachen erom. We zijn hier tenslotte ook om te ontspannen.

 

Linda van der Niet schrijft over zorgen voor haar naasten en ook belangrijk: zorgen voor zichzelf. Linda's columns tot 2014 zijn gebundeld in het boek 'Twee lichamen heb ik' (bol.com). Een nieuw boek is in de maak.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top