skip to Main Content
Ontregeld

Ontregeld

We worstelen nog steeds met de hitte.

Was eega eerder onderkoeld geraakt, daags daarna gebeurde het omgekeerde, namelijk oververhit.

Hij belde mij op met de mededeling dat hij “niet goed bij was”… voor de rest kwam er niet veel uit.

Ik zei dat hij zijn alarmeringsknop moest indrukken.

Hij wilde eerst bij mij even checken of de verpleging waarschuwen wel noodzakelijk was, zei hij.

Vreemd…

Een half uurtje later belt hij mij opnieuw, dat hij het heel warm had gehad, wartaal sprak, en oververhit bleek te zijn.

Hij wordt nu gekoeld met ijsblokjes op zijn lichaam, zegt hij.

Later blijkt dat hij had geaarzeld om zijn alarmeringsknop te gebruiken, omdat hij die ochtend een pittige aanvaring had gehad met een verpleegkundige en hij eerst via mij zeker wilde weten dat hij ze niet voor niets zou “bellen”.

Ik zei toen dat hij bij twijfel altijd zijn alarmeringsknop moet indrukken, ruzie of niet, en dat ze gewoon moeten komen dan.

De volgende dagen wordt de temperatuur op zijn kamer gekoeld door een airco apparaat en dan gaat het verder goed.

Of het de warmte is of niet, weet ik niet, maar hij is ook “down”, maakt zich er bijvoorbeeld zorgen over dat hij steeds meer hulpbehoevend zal gaan worden, vooral ook omdat hij geen vooruitgang in zijn lichaam bespeurt.

De fysiotherapie draait nog steeds niet normaal, het zwembad is nog steeds gesloten.

Hij kan op deze manier ook niet aan zijn herstel werken, en de tijd tikt door.

Op zondagmiddag ga ik maar weer achter de computer zitten om hierover een paar mails te sturen naar contactpersonen van de zorginstelling, ook naar de arts, want als ik geen actie onderneem, weet ik zeker dat er niks gebeurt.

De bezoekregeling voor mantelzorgers is weer zo goed als normaal, de ADL verloopt goed, maar de aanvullende (paramedische) zorg laat nog te wensen over en is net zo belangrijk.

Afwachten wat ik daar voor reactie op terug ga krijgen.

Maandagochtend belt eega mij vroeg met de mededeling dat hij zondag geen bezoek had gehad van zijn vaste bezoeker op die dag, en ook geen afbericht daarvoor had ontvangen.

Ik ook niet..

Relativerend zegt hij: “Ja, zo gaat het soms, dat weten we”.

Vervolgens vertelt hij dat zijn mooie gele bolchrysant, die hij gekregen had van onze oude bovenbuurvrouw, stuk was gereden door een medebewoner in rolstoel, diezelfde zondag.

Hij had mij die zondag ook niet opgebeld, bewust niet, zei hij, omdat hij doorbovengenoemde kwesties een baaldag had gekregen en dacht van laat mij maar even..

Mijn mails lijken hun werk te doen, eega gaat wekelijks krachttraining krijgen.

Hij is helemaal in de wolken door dat bericht, is na de daarop volgende training helemaal happy, maar moet het vervolgens schijnbaar wel bekopen met een epileptische aanval.

Het zwembad wordt hopelijk eind augustus weer in gebruik genomen.

Terwijl ik dit typ, is het inmiddels eind augustus en zwembad is nog steeds dicht.

Fysiotherapie is nog onregelmatig, schijnt ook te maken te hebben met vakantietijd en blijkbaar is er geen vervanging.

Eerst was het Coronatijd komkommertijd, nu is het vakantietijd komkommertijd..

En ondertussen verkommeren de bewoners…

De maandag erop belt eega dat er een medebewoner is overleden en hij is daardoor nogal aangeslagen; hij had goed contact met hem gehad, en het confronteert hem ook met de eindigheid van zijn eigen leven..

Deze zondag opnieuw geen bezoek gehad..

Eega heeft door alles bij elkaar een dipje.

Ik spreek de EvV (Eerst verantwoordelijke Verpleegkundige) hierover aan en we spreken af maandelijks even samen met elkaar om de tafel te gaan zitten, omdat eega tegenover haar gesloten is en tegenover mij niet.

Ze is blij dat ik wel weet wat er allemaal in hem omgaat en dat ik haar kan informeren en zij mij over dingen die haar opvallen.

Woensdag herinnert hij zich opeens dat zijn zondagse bezoeker 14 dagen op vakantie is..

Oké, is dat ook weer opgehelderd..was wel handig geweest als ik ervan geweten had, zeker gezien de geheugenproblematiek die bekend is, maar ja..

We gaan maar even lekker de duinen, goed tegen de muizenissen in het hoofd..

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X