skip to Main Content
Onterecht Beschuldigd Worden Is Afschuwelijk #dementie

Onterecht beschuldigd worden is afschuwelijk #dementie

12714233_1206437982717620_1564689897_nMomenteel zit mijn vader in een ‘beschuldigende fase’. Niets leuk. Zelfs af en toe heel verdrietig! We hebben al eerder zo’n fase gehad maar toen wantrouwde hij meer en kon je hem wel weer snel gerust stellen. Dit keer is het anders en wijst hij echt iemand aan die hem zou hebben bestolen…

Papa is steeds vaker spullen kwijt. Afstandsbedieningen, sleutels, oplaad snoertjes van zijn telefoon, pinpas en code, hondenkoekjes voor Spikey, boodschappen, kleding, noem maar op. Op zich is dat natuurlijk heel vervelend voor hem. Hij kan er per slot door de dementie niets aan doen. Maar wat echt nog veel vervelender is, is het feit dat hij ons daarvan beschuldigt. Wij stelen het, zegt ie.

Meestal ga ik samen met hem zoeken en vind ik zijn spullen vrij snel op de meest vreemde plekjes in huis terug. Moeilijker wordt het als hij spullen in zijn tuin of in de schuur neer legt. Dan duurt het doorgaans langer voor we het vinden. En ondertussen loopt papa dan als een hondje achter me aan. Een beetje zenuwachtig. Ik denk omdat hij in zijn onderste bewustzijn ook weet, dat hij zelf de veroorzaker van onze zoektocht is. En als ik het bewuste voorwerp dan op de plank in zijn schuurtje aan tref, roept hij snel: ‘Welke idioot legt dat daar nou neer!’ Ik zeg maar niks en samen leggen we het voorwerp snel terug op de plek waar het hoort. Meestal komt het dus wel goed maar afgelopen week niet.

Papa belde me in paniek want hij was al uren aan het zoeken naar zijn laadsnoertje van zijn mobiel. Overal had hij gezocht maar het was er niet. “Ik zeg niet wie het is geweest, Mallijn, Dat vind ik vervelend. Maar de persoon zei gister nog tegen me, dat hij zo’n snoertje wel kon gebruiken,” zei hij. Ik probeerde hem gerust te stellen en zei dat ik nog wel zou komen zoeken aan het eind van de middag. Die dag belde hij me er nog twee keer over. De tweede keer exact hetzelfde verhaal. De laatste keer dat ik hem sprak, beschuldigde papa mijn zwager. Een zwager notabene, die elke dag zo lief is om – door weer en wind – zijn hondje uit te laten. Een zwager die van alle schoonkinderen altijd het meest voor papa klaar staat. Echt afschuwelijk en zo onterecht! Die zwager heeft namelijk helemaal niets met moderne mobieltjes, zoals papa’s iPhone. Sterker nog, hij gebruikt er altijd nog één uit het jaar kruik. Dat stekkertje past niet eens! Waarom zou hij dus. We geloven het gelukkig geen van allen. Maar toch..

Met drie man sterk hebben we het snoertje die dag gezocht. Het rottige is dat we het – tot op de dag van vandaag – niet meer gevonden hebben. We hebben werkelijk geen idee waar dat ding kan zijn. We vrezen dat hij hem heeft weggegooid. Intussen heb ik natuurlijk snel een nieuw snoertje bij papa neergelegd.  In de hoop dat hij snel vergeet. Maar ondanks dat hij normaal wel alles vergeet, gebeurt dat nu niet. Elke dag begint papa er gewoon weer over. Zijn schoonzoon heeft hem bestolen. Moeilijk, onterecht en verdrietig. Gelukkig ziet mijn zwager dat ook zo en blijft trouw elke dag komen om het hondje te laten rennen. Volgens mij kan hij dat opbrengen uit liefde voor mijn pa. Bij een vreemde had je toch meteen weggebleven?!

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X