skip to Main Content
Ons Leven Met Meneer Alzheimer: Mijn Leven Weer Oppakken…

Ons leven met meneer Alzheimer: Mijn leven weer oppakken…

Mijn leven is nu niet meer on hold, ik hoef, nee, ik kan niet meer naar mam.
En langzaam kom ik tot de ontdekking dat mijn leven echt 3 jaar in het teken van mam stond, on hold. Ongemerkt liet ik mensen los, nam ik afstand van hen omdat ik er voor mam wilde zijn.

Die drie jaren in De Lindewaard waren waardevol, daar werd goed voor mam gezorgd en vond ik ook een luisterend oor. De activiteiten, uitjes en themamaaltijden, het gaf ons waardevolle momenten waar ik met een goed gevoel en een lach aan terug denk.

Maar toen ik op 17 maart de sleutels had ingeleverd en de deur achter me had dichtgetrokken, verloor ik dus ook een deel van mijn sociale contacten. Tel daarbij de maatregelen om corona te beperken bij op en je leven is ineens heel leeg.

Doordat sinds 16 maart ook de scholen gesloten werden, kwamen Wim en ik (allebei werkzaam voor/in onderwijssector) echt thuis te zitten. We maakten plannen om eindelijk de zolder op te ruimen maar er kwam weinig uit mijn handen. Ik was moe, wist niet waardoor maar voelde dat het niet goed ging.

Gelukkig was het goed weer en moesten we elke dag naar buiten met onze labrador Ziggy. Dat was fijn maar ook confronteren want we lopen elke dag langs het woonzorgcentrum waar mam woonde. We zwaaien trouw naar de bewoners die gezellig terugzwaaien.

Heel af en toe een gesprekje op afstand met een verzorgende, over mam, over hoe het gaat en hoe het in het huis gaat. Maar dan merk je ook dat je dat gewone dus mist. Hoe graag zou ik weer even in de buurtkamer binnen lopen om een bakkie koffie te doen, een praatje met de bewoners… gewoon maar zo bijzonder.

Sinds 14 april zijn mijn werkzaamheden op school in de mediatheek weer gestart. Weer regelmaat maar ook een soort van storten op iets om maar niet stil te hoeven staan bij de leegte.

Ik weet dat er genoeg mensen om ons heen staan waar we ons verhaal kwijt kunnen maar de omstandigheden maken dat lastig. Die tijd komt weer, ooit…

Avatar

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X