Onrust en gedoe..

Dinsdagochtend belt hij mij op en vertelt dat hij helemaal was aangekleed voor het zwemmen, en dat het toen op het laatste moment weer niet doorging.

Hij was vervolgens héél kwaad geworden vanwege het gejojo rond het zwemmen.

Ik kan mij zijn frustratie goed indenken en ik vind het ook begrijpelijk dat hij daar lucht aan geeft.

Zaterdag gaat hij zwemmen met zijn zoon, zegt hij.

Later verneem ik dat dat helaas ook niet doorgaat; helemaal niet meer.

Ondertussen zit ik in huis met mijn eigen besognes, van praktische aard.

Momenteel worden de standleidingen van de keuken gerenoveerd, en dat betekent dat de afvoer gedurende die dagen niet gebruikt kan worden.

Eerst zou het om drie dagen gaan, maar de leidingen zijn er zo slecht aan toe, dat er nog twee dagen bijkomen.

Dat betekent dus nog wat langer behelpen, maar ik heb vroeger gekampeerd, en dan leer je wel om je aan te passen aan de omstandigheden, al zal ik blij zijn wanneer alles weer normaal is, natuurlijk.

De schade door de lekkage van de standleidingen wordt hier in huis ook steeds meer zichtbaar.

Het is een behoorlijke gore plek geworden.

Eerst moeten die leidingen in orde zijn, en daarna wordt de schade geïnventariseerd en aangepakt, dus ik moet nog even geduld hebben.

Omdat ik op bezoek ga bij mijn eega moet ik de werkmensen een sleutel geven van mijn huis en op de laatste dag hopen dat ze één en ander in de originele staat terugbrengen, dat ze niet gaan rondsnuffelen, en dat ik mijn sleutel terugkrijg.

Aangezien ik niet zoveel vertrouwen heb opgebouwd in klussende mensen en hun werk, merk ik dat het mij meer stress oplevert dan me lief is, maar ik blijf er ook niet voor thuis; dat kan en wil ik mijn eega niet aandoen.

Bij mijn eega spookt het ook in zijn hoofd, maar dan weer op een ander vlak.

We hebben samen een heel zwaar, maar ook mooi gesprek over zijn verleden.

Dat hij spijt heeft van alles wat hij in zijn ogen verkeerd heeft gedaan, richting zijn overleden vrouw, en dat hij die fout met mij niet wil(de) herhalen, en dat hij tegenover mij veel zachter is, mij “schat” noemt, wat vroeger niet uit zijn mond kwam.

Hij is niet de makkelijkste, dat weet ik ook, maar hij heeft mij ook veel goeds gebracht, en ik kan me niet voorstellen dat hij voor zijn overleden vrouw altijd een “rotvent” was, en dat zeg ik dan ook tegen hem.

Dan geeft hij toe dat hij misschien inderdaad te hard is voor zichzelf, en dat hij zijn overleden vrouw wel in bescherming nam als dat nodig was.

“Jij hebt dat niet nodig”, zegt hij dan enigszins verdrietig.

Nou, het is meer zo dat ik mijzelf wel móet kunnen redden, want ik sta er “gewoon” alleen voor, en dat weet hij ook, maar dat komt door onze omstandigheden.

Ik vertel hem wat hij voor mij wél heeft betekend: dat ik door hem mijn gevoel voor humor heb ontwikkeld (tot dan kende ik alleen “afzeikhumor” ten koste van mij, waar ik allergisch voor was),  hij met zijn fantasie het mijne heeft geprikkeld, en dat hij en zijn ziekte mij ook milder hebben gemaakt.

Hij leunt met glanzende ogen achterover in zijn stoel; gerustgesteld..

Ik was ook nog op bezoek geweest bij mijn moeder in de zorginstelling, en haar partner had van ons samen een foto gemaakt, die ik vervolgens aan mijn eega laat zien.

“Ach, God..”, zegt hij dan.

Mijn moeder en hij doen elkaar als lotgenoten zijnde, ook nog altijd de groeten, en dat doet ze zichtbaar goed.

Hij kijkt eens goed naar mij en vindt dan dat mijn gezicht ook “ingevallen” is, maar ik kan nog een “zwembandje” rond mijn middel vastpakken, zeg ik tegen hem, dus dat valt nog wel mee.

Bij thuiskomst vind ik de sleutel in de brievenbus van de werkmensen, zoals afgesproken, en een geruststellende vette krul op een notitievelletje op het aanrecht, waarop ik geschreven had waar ze de boiler konden vinden; alles ziet er net uit als anders, en ik haal opgelucht adem..

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top