Foto © Claudia Otten

Onmogelijk

Een paar dagen geleden had mijn vrouw een afspraak met de ambulant ondersteuner van het fact team. Afspraak was dat mijn vrouw zelfstandig met haar scootmobiel naar het kantoor zou komen. Het is onmogelijk gebleken dat mijn vrouw dit voor elkaar krijgt. In de ochtend van de afspraak was mijn vrouw van slag en kwam het er uit: Het gaat niet lukken. Of ik mee wilde naar de afspraak en we zo samen konden met ons autootje. (wij hebben een brommobiel) Omdat ik het wel belangrijk vind dat mijn vrouw het gesprek zou hebben is afgesproken dat ik mijn vrouw wel breng maar op haar wacht.

Na het gesprek zijn we samen een stuk gaan rijden en zo te ontspannen. Lekker naar de kust en daar een patatje eten. Op de terugweg heb ik de boodschappen gedaan. In het gesprek met de ambulant ondersteuner is besproken dat mijn vrouw een aantal keren de gedachten heeft gehad om weg te lopen. Mijn vrouw vind dat ze dan niemand/mij niet meer tot last is. Uit ervaring weten we dat mijn vrouw als het boven haar hoofd groeit inderdaad weg kan lopen. Gelukkig heeft zij niet meer de mogelijkheid om met een auto weg te gaan. Zenuwslopende momenten zijn dat geweest. Uren heb ik rond gelopen en gereden om haar te zoeken, haar te bellen. Er zijn momenten geweest dat ik politie en een crisisdienst heb ingeschakeld om haar te zoeken. Gelukkig weet mijn vrouw mij altijd weer te bereiken en kan ik haar overtuigen weer naar huis te komen of haar ergens op te halen. Met dit alles in gedachten ben ik wederom geschrokken over deze gedachten. Maar ik ben ook blij dat mijn vrouw het wel heeft gemeld aan de ondersteuner. Gelukkig heeft mijn vrouw het ook aan mij verteld. Ik kan dan beter op signalen letten. Uiteraard is het ook een roep om aandacht,logisch, er gebeurt nog al wat.

Mijn vrouw kijkt ontzettend uit naar een woonplek binnen de zorginstelling. Mijn ondersteuning is er op gericht mij het vol te laten houden tot de woonplek er voor mijn vrouw is. Het is een wel overwogen besluit en overlegt met mijn ondersteuners. Ik heb er de vorige keer iets over geschreven. Maar ik moet wel eerlijk schrijven dat het mij niet meevalt. Ik blijf mij inzetten, ik blijf oplossen en ondersteunen, motiveren. Het moet niet te lang meer duren. Mijn nieuwe medicatie welke ik vorige week extra heb gekregen helpt redelijk. Ik wil geen verhoging van de dosering. Ik wil niet te afgevlakt worden en het wel realistisch blijven zien. Niet te veel wegdrukken. Zodra mijn vrouw woont bij de zorginstelling zie ik wel hoe het met mij zelf verder moet. Dit is absoluut niet dramatisch bedoeld. Het is wat het is. Met de eindstreep in zicht wil ik het volhouden. Als mijn vrouw eindelijk de zorg krijgt welke zij verdient is het het waard. Dan kan ik het met een tevreden gevoel afsluiten.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top