Online vriendschap is ook echte vriendschap

Gisteren is mijn vriendin Laura overleden aan een hersenbloeding. Ze was nog maar 62 jaar oud, en een van de mooiste en grappigste mensen die ik ook gekend heb. Laura en ik kregen contact omdat we dezelfde titel droegen: mantelzorger. We hielden van dezelfde dingen, zoals de aardbei-banaan smoothie van McDonald’s, en we hadden hetzelfde gevoel voor -zwarte- humor. Ik heb Laura nooit in levende lijve ontmoet, maar ondanks dat denk ik dat ze mijn leven voor altijd veranderd heeft.

Als mantelzorger voel je je vaak geïsoleerd en eenzaam. Je gelooft eigenlijk nooit dat iemand anders zich net zo voelt als jij want dat lijkt onmogelijk. Hoe je het ook probeert uit te leggen aan je vrienden of familie, ze begrijpen het gewoon nooit helemaal. Hoe leg ik uit dat de mantelzorg elke vezel van mijn wezen fundamenteel heeft veranderd? Hoe verwoord ik dat ik verdrietig ben over de wending die mijn leven heeft genomen, maar tegelijkertijd ook dankbaar? Dit soort dingen hoefde ik nooit aan Laura uit te leggen. Ze begreep het gewoon. Het was ook haar realiteit.

Doordat er nu zoveel online ruimtes, online steungroepen en praatgroepen zijn, is het veel makkelijker om andere mensen te vinden die ‘het snappen’. Als je mantelzorger wordt, word je automatisch lid van een club waar je nooit om gevraagd hebt. Een lidmaatschap dat ieder van ons afgewezen zou hebben. Aan de andere kant heb ik door de mantelzorg ook de meest geweldige mensen ontmoet. Helaas heb ik ook een aantal geweldige mensen verloren, waaronder enkele oudere mantelzorgers, die het verlies van hun echtgenoot of echtgenote niet aan konden, na zo’n intensieve periode van zorg.

Het herinnert je er telkens aan dat de dood ook een onvermijdelijk en permanent lid is van onze gemeenschap. Misschien is dat de reden dat we blijven terugkomen naar onze online ruimtes, ook nadat de persoon voor wie we zorgen er niet meer is. We kunnen er nog steeds onze ervaringen delen en steun vinden.

Niemand buiten onze gemeenschap kan begrijpen hoe diep onze mantelzorgvrienden ons ‘zien’. Ik wil over Laura praten. Ik wil verhalen over haar horen. Ik wil bij haar herdenkingsdienst zijn. Ik wil haar in mijn leven houden. Rouwen is ongemakkelijk, en nog ongemakkelijker als het voelt alsof je om een geest rouwt.

Gebroken harten en verlies achtervolgen ons elke dag in de mantelzorgwereld, maar begrip, vriendschap en liefde doen dat ook. Mijn leven is zo veel beter geworden door de geweldige mensen die de mantelzorg in mijn leven heeft gebracht. Laura, ik proost op je met een aardbei-banaan smoothie. Dank voor je vriendschap, ik zal je nooit vergeten.

Geschreven door Mary S. uit Idaho.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top