skip to Main Content

Ongewenste intimiteiten #mantelzorg4voeters

Knap zo’n hulphond maar wel zielig. Dat is een kreet die ik zo nu en dan hoor. Volledig uit de lucht gegrepen natuurlijk. Ik ga altijd met die mensen in gesprek en vraag hen of ze vinden dat Butler er zielig uitziet.  De eerste die dat bevestigend kan antwoorden moet ik nog tegenkomen.

Als je vraagt waarom mensen je hulphond zielig vinden kunnen ze het slecht onderbouwen.
Ze komen niet verder dan, ze mogen niet spelen en moeten altijd maar werken. Volslagen onzin natuurlijk. Butler speelt iedere dag met zijn vrienden en doet alles wat een huishond ook doet en nog veel meer! Hij is altijd bij mij mag overal mee naar toe en beleef ook daardoor heel veel avonturen. Hij is een werkende hond met een echte taak in zijn leven die hij ook heel serieus oppakt, en is dus zeker niet zielig te noemen. Hij is echt iemand waar mensen met respect naar (op)kijken en dat heeft hij zelf verdiend in de loop van al die jaren dat hij werkt.

Wat ik wel zielig vind is de stress die wordt veroorzaakt bij Butler die voorkomen kan worden.
Waar we ook zijn, in de winkel, op straat, ziekenhuis, ijsjes etend op het terras maakt niet uit, altijd zijn er mensen die aan hem (willen) komen. Er zijn mensen die het vragen dat is geen probleem die leg ik uit waarom het niet mag. Maar er zijn zoveel mensen die hem aanraken, aan hem voelen zonder iets te zeggen gewoon omdat ze willen voelen hoe zacht hij is. Of omdat hij er zo lief uit ziet, zelf een hond hebben, veel van honden houden, hij zulke lieve ogen heeft, hij bijna als een mens kijkt, enz.
Had dan ook niet zo’n fluffy hond genomen hoor ik ook vaak. Wel een compliment natuurlijk waar ik ook best een beetje trots op ben. Ik heb er ook werkelijk niet bij stilgestaan bij de keuze van dit ‘Labradoodletje’. Nooit aan gedacht dat het een publieksverleider zou worden. Het is als je hulphond bent ook best lastig als je er zo uit ziet zoals Butler. Dat kan stress geven.

Recent hadden we zo’n stress moment in de winkel. Op het moment dat Butler in de winkel aan het werk was, en net op bezig was de karnemelk uit het schap te pakken zie ik plotseling een hand op de rug van Butler. Hij schrikt enorm en het pak karnemelk valt abrupt uit zijn mond en klettert op de grond. Ik schrok me ook een hoedje want ook ik zag het totaal niet aankomen. De vrouw kwam achter ons uit het niets.
Toen ik de vrouw er op aansprak reageerde ze geïrriteerd. Ik vroeg haar hoe zij het zou vinden als ze aan het werk is en ze zou vanachter in een keer stevig vastgepakt worden. Dat is heel wat anders was haar antwoord. Ik zei haar dat het exact hetzelfde is en zeer onwenselijk gedrag is. En nota bene moet ze om Butler op zijn rug te aaien echt vlak achter zijn tuigje aanraken waar toch echt heel duidelijk staat NIET AFLEIDEN.
Nu kun je diep onder de indruk zijn van Butlers weelderige krullenkop maar die zat ergens tussen de karnemelk dus dat kon geen excuus zijn.

Omgewenste intimiteiten Butler en Anita eten een ijsje

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Anita Korff de Gidts

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X