skip to Main Content

Ongemakken

Donderdag als hij mij opbelt, is hij happy, want hij had net bij fysio “bodybuilding” gedaan.

Ik zit net wat in een dip, ben nooit zo  happy in deze “feestmaand”.

Hij houdt juist wel van de lichtjesmaand.

Bij mij is er momenteel op alle fronten teveel onrust, ook in en rond mijn woning, en dat versterkt mijn natuurlijke dip nog meer.

Omdat hij zich nu goed voelt, beurt hij mij wat op; meestal is dat andersom.

Een paar uur later, als hij mij opnieuw opbelt, is zijn stemming alweer volledig omgeslagen.

Hij wil echter niet zeggen waarom het is.

Ik heb hier een hekel aan: zeg dan niks, als je niks wilt zeggen..

Later, als ik hem weer zie, blijkt het te gaan om onterechte muizenissen in zijn hoofd, die ik recht kan zetten.

Verder is hij toch weer even blij, want hij krijgt in januari eindelijk de lang beloofde botox injecties voor zijn linkerarm.

Als hij het goed heeft onthouden, dan zouden de injecties in zijn ellenboog komen, en op nog een paar plaatsen die hij niet weet.

De bedoeling en de hoop is dat de ontspanning in zijn arm ook een ontspannende uitwerking gaat krijgen op zijn hand.

Ik check het bij de zorg, die het op dat moment nog niet gerapporteerd heeft gekregen, en er dus niks van weet.

Ook zou hij volgens eigen zeggen een aanpassing krijgen op zijn linkervoetsteun, om zijn voet beter op zijn plek te houden, want onderbeen plus voet trekt nu steeds naar rechts weg (scheefstand).

’s Avonds komt op Nederland 1 André Rieu, waar hij graag naar kijkt, maar helaas blijkt de zender op zijn tv eruit te liggen, net als 2 en 3.

Twee verpleegkundigen bemoeien zich er goedbedoeld mee, maar zonder resultaat, dus de technische dienst moet ervoor ingeschakeld worden.

Het is echter al avond, dus dat wordt niks meer; hij mag in de huiskamer kijken, alleen (dat wil hij graag, zonder de andere bewoners erbij), en dat kan omdat de meesten dan toch al in bed liggen.

Hij mag ook in zijn bed naar de huiskamer, maar dat wil hij echt niet.

In bed in de huiskamer staat voor hem gelijk aan zijn laatste dagen beleven, dus hij wil in zijn rolstoel blijven zitten.

Dat betekent dat de verpleging hem pas laat in bed kan doen, maar ja, het is niet anders.

Gelukkig respecteren ze zijn wens.

De volgende morgen word ik zelf door een zus van mij uitgenodigd voor haar verjaardag, dus dat betekent nog even gauw een cadeautje kopen.

Op het moment zijn er werkmensen bezig met een nieuwe deklaag aan te brengen op de galerij, dus even makkelijk de deur uitlopen is er ook niet bij, maar het moet.

Ik doe de voordeur open, gluur even naar beide kanten, zie dat ik maar via één kant weg kan en dat ik een grote stap moet nemen.

Dat lukt allemaal netjes, al kijken de mannen even verstoord.

Ja, sorry, ik woon hier, en ik moet ook weleens de deur uit.

Bij terugkomst hebben zij waarschijnlijk hun pauze, want ik zie ze gelukkig niet en ik glip weer snel naar binnen.

Zaterdagochtend word ik gebeld door de zorgafdeling met het bericht dat mijn eega weer een epileptische aanval heeft gehad.

Zucht…we hadden het er net de avond ervoor over gehad dat het alweer even geleden was, en dat hadden we dus niet moeten doen.

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X