Ongelijkheid onder mantelzorgers neemt toe

Heel veel Nederlanders zijn inmiddels mantelzorger. Zij geven hulp aan hun naasten met gezondheidsproblemen, onbetaald en niet in het kader van een beroep. De ongelijkheid onder mantelzorgers neemt toe. In 2017 schreef ik er al eens een blog over.

Dat blog ging destijds over de sociale ongelijkheid. Vrouwen die meer zorgden dan mannen, verschillen tussen werkende en niet werkende mantelzorgers, de verschillen in aantallen tussen groepen, in noodzaak om te helpen, in opvattingen over mantelzorg en in beschikbare hulpbronnen en barrières.

Is die ongelijkheid in 2022 vermindert? Nee, helaas. Sterker nog, de ongelijkheid neemt juist toe nu mensen steeds Langer Thuis moeten blijven wonen en afhankelijk worden van hulp en ondersteuning van naasten. Naast sociale ongelijkheid krijgen we nu ook te maken met economische ongelijkheid.

Uit signalen die wij bij Mantelzorgelijk ontvangen kunnen we opmaken dat een grote groep mantelzorgers betaalde werkdagen moeten gaan inleveren om mantelzorgtaken te kunnen blijven volhouden. Bijvoorbeeld omdat zorgorganisaties roosters niet meer rond krijgen of omdat de Wmo inmiddels wachttijden van soms wel 1,5 jaar kent. Steeds meer mantelzorgers worden gedwongen om die reden gebruik te maken van commerciële mantelzorgbedrijven, die huishoudelijk werk en gezelschap aanbieden tegen betaling.

Volgens Aanvullende Mantelzorg Vereniging Nederland (AMVN) komen er steeds meer partijen bij die aanvullende mantelzorg aanbieden. De constructies verschillen; sommige werken met studenten, andere met 55-plussers die wat willen bijverdienen. Gemiddeld vragen de bureaus tussen de 23 en 30 euro per uur voor de diensten die ze leveren. Dat kan uit eigen zak betaald worden, of in sommige gevallen via een persoonsgebonden budget (PGB).

We zien inmiddels een behoorlijke tweedeling in mantelzorgland ontstaan. Mensen die minder te besteden hebben zijn steeds meer afhankelijk van mantelzorg en publiek betaalde zorg. Mensen die veel te besteden hebben omzeilen de wachtlijsten en weten de weg te vinden naar particuliere zorg. Het is natuurlijk superfijn als je je dat soort commerciële diensten kunt veroorloven. Maar wat als dat niet het geval is? In dat geval blijf je als mantelzorger afhankelijk van gemeentelijke hulp, rest je niets anders dan op zo’n wachtlijst te blijven staan en mag je hopen dat je niet overbelast raakt en zelf ziek wordt..

De ongelijkheid onder mantelzorgers neemt dus steeds verder toe. Een akelige ontwikkeling als je mij vraagt. Zeker nu de groep overbelaste mantelzorgers toeneemt. Is het niet de hoogste tijd om bijvoorbeeld het aanbod aan particuliere zorg in de markt meer toegankelijk te maken voor álle zorgvragers en hun mantelzorgers?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top