Oncontroleerbare reacties op muziek

Inmiddels is het mantelzorgen en het verlies een onderwerp dat ik met iedereen wel aansnij. Vanwege de blogs is het nu bijna algemeen goed. Toch is het helemaal niet iets dat nog elk gesprek aan bod komt. Juist met de vrienden en familie die het meemaakten ligt het veel minder op de voorgrond. Ze kennen het verhaal inmiddels wel en we hebben het veelal over het hier en nu. Tenzij het zich opdringt op onverwachte momenten, zoals laatst tijdens een lunch met een vriendin.  

We hadden wat te vieren en zaten lekker van een taartje te genieten toen de muziek op de radio veranderde naar Gravity van John Mayer. Het nummer waarop iedereen binnenkwam bij de crematie. De tranen zijn een oncontroleerbare reflex. Mijn huidige vriend, kent de meeste triggers wel. hij kan het specifieke nummer van John Mayer nog niet altijd onderscheiden, dus bij elk nummer van John Mayer kijkt hij verschrikt op. Nu was het gesprek dat ik met de vriendin had nog gewoon gaande. Ze praatte rustig verder terwijl ik de eerste tranen wegveegde. Ze zag wat ik deed en keek me bedenkelijk aan. ‘Sorry’, zei ik, ‘het is de muziek’. Ze was bij de crematie dus het belletje ging inmiddels wel rinkelen.

Het is een apart, maar eigenlijk ook heel mooi, fenomeen. De muziek op de achtergrond in een café is bij mij altijd gewoon achtergrondmuziek, maar  zodra de eerste noten van Gravity te horen zijn, slaan de tranen direct toe. Het is geen handige reflex om te hebben, maar het heeft wel iets, juist omdat ik er echt niets tegen kan doen. Het accepteren is daardoor een stuk gemakkelijker. Heb ik er geen zin in, dan loop ik wel naar buiten, maar meestal is het na de eerste akkoorden wel weer aardig te doen. Het is een herinnering voor mij en mijn omgeving dat ik dit heb meegemaakt.

Het overkomt me met meer elementen en nummers. Het mooiste voorbeeld was een avondje naar de bioscoop met Jordi. We gingen naar een X-Men film, niet iets waarbij ik had verwacht op mijn hoede te moeten zijn. Toch was het een van de meeste bizarre momenten die ik heb meegemaakt. Het nummer ‘Time in a bottle’ van Jim Croce zette in tijdens een van de grappigste scenes van de film. Maik speelde het nummer vaak zelf op gitaar. De personages in de film werden stilgezet vanwege een van de ‘superpowers’ en onder begeleiding van de dramatische muziek werden er grappen uitgehaald met alle stilgezette personages. De bijna helemaal volle bioscoop lag in een deuk toen mijn tranen oncontroleerbaar opborrelden. Het contrast was zo groot dat ik juist niet kon ophouden met huilen. Dat vergeet je niet snel, geloof mij maar. Bijzonder hoe muziek in je onderbewuste is opgeslagen en je herinnert aan dingen die je niet vaak bewust aandacht geeft.

Nadja van Kessel (27) is organisatietalent, hulpverlener in de grootste zin van het woord en ex-mantelzorger. Ze heeft de wereld aan haar voeten en is van plan er veel van te ontdekken.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top