skip to Main Content
Onbetaald Maakt Onbemind

Onbetaald maakt onbemind

Ik zit op zaterdagmiddag na een drukke dag werk eens lekker door mijn Facebook feed te scrollen. Voor de zoveelste keer stuit ik op een artikel waarvan de inhoud of de opzet me wel heel bekend voorkomt. Dit keer gaat het om signalen van een telefoonlijn voor mantelzorgers die prominent getoond worden. Dit lijkt wel heel erg op onze aanpak van de afgelopen weken op Mantelzorgelijk. Dit is niet de eerste keer dat ons dit overkomt.

In het begin denk je nog: ik zie het maar als compliment. Want we zijn dus echt op de goede weg als allerlei organisaties onze blogs en initiatieven delen of kopiëren. Alle aandacht voor mantelzorg is hard nodig. Maar toch begin ik me ook te irriteren. Het is dan toch een kleine moeite om op z’n minst onze berichten te liken of er een reactie onder te zetten. Of beter nog, stuur me even een mailtje als je iets geschikt vindt voor je eigen campagnes. Dan kunnen we wellicht inhoudelijk elkaar versterken. Want steeds nieuwe content bedenken kost ons echt veel tijd. Tijd waarin ik niet werk, maar die ik inzet voor Mantelzorgelijk. Onbetaald omdat Mantelzorgelijk nou eenmaal een goed doel is. Ineens schieten de woorden ‘onbetaald maakt onbemind’ door mijn hoofd.

Zes jaar geleden was ik er zo klaar mee dat de landelijke, en later de lokale, overheid het héél normaal vond dat ik als mantelzorger minder moest gaan werken omdat mijn vader steeds meer zorg nodig had. Dat ik nergens juiste en gerichte informatie of ondersteuning kon vinden. Ik voelde me echt niet gezien en gehoord. Onbegrepen en ondergewaardeerd. Onbetaald was blijkbaar onbemind. Toen ik ook nog merkte dat er alleen maar gesproken werd óver mantelzorgers i.p.v. mét, was ik ervan overtuigd dat dit anders moest. Mantelzorgers verdienden een stem en een positie in onze samenleving. Dat was dus het begin van Mantelzorgelijk.

Inmiddels zijn we zes jaar verder. Zes jaar waarin er weinig veranderd is. Bij Mantelzorgelijk zetten we ons nog steeds onbetaald, maar vol vuur in. Steeds meer uren omdat onze achterban steeds harder groeit. De lat wordt steeds hoger gelegd omdat we door de grote diversiteit in onze achterban veel goede input krijgen. Maar daardoor wordt het ook steeds zichtbaarder hóe slecht het eigenlijk gesteld is met de positie van mantelzorgers in Nederland. Met elkaar leggen we feilloos bloot hoe schrijnend de situatie voor veel lotgenoten geworden is.

Hoeveel goede initiatieven we bij Mantelzorgelijk ook zijn gestart, hoeveel opinieblogs en ervaringen we ook met elkaar schreven, hoeveel nieuwe plannen en ideeën wij het ministerie van VWS ook voorhielden, er veranderde niets. We kregen steeds dezelfde antwoorden: “Wij werken al met een mantelzorgondersteuner, zij doen al onderzoeken voor ons”. Heel frustrerend maar we gaven niet op. Integendeel, het nodigde ons alleen maar uit om nog harder ons best te doen om online gehoord en gezien te worden om zo mantelzorg beter op de kaart te krijgen. Zó hard dat het ook de (gesubsidieerde) samenwerkingspartner van het ministerie begon op te vallen. En toen begon dus het copycat gedrag waar ik mijn blog zojuist mee begon.

Zoals jullie weten zijn wij een groot voorstander van het blootleggen en bespreekbaar maken van alle thema’s rond mantelzorg. We weten wat er speelt, we zijn namelijk zelf de doelgroep en hebben veel ervaring en deskundigheid in huis. Maar in plaats van ons onderdeel te maken van onderzoeken, met ons te praten, te discussiëren, ideeën uit te wisselen, worden we niet betrokken en wordt onze kennis en ervaring nog steeds niet benut. Wel worden onze ideeën gekaapt door ze nét even anders op te schrijven. Dit is echt niet fijn.

Maar het laat ons wel zien dat we op de goede weg zitten. We laten ons dus niet uit het veld slaan, maar gaan door. Het verbeteren van de positie van alle mantelzorgers is voor ons te belangrijk om ons af te laten leiden door dit soort acties. Het is de hoogste tijd om het over een héle andere boeg te gaan gooien. Hou ons de komende tijd maar goed in de gaten!

 

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X