Onbegrip op de werkvloer

De berichtgevingen liegen er niet om, mantelzorgend Nederland wordt opgeroepen om de gaten in de thuis- en verpleeghuiszorg te komen dichten! Het verpleeghuis vraagt niet alleen om hulp voor een gezamenlijke wandeling, nee of je je dierbare in de ochtend uit- en in de avond naar bed kunt komen helpen, douchen, persoonlijke verzorging, helpen bij maaltijden voorbereiden, huishoudelijke taken, kortom: werk aan de winkel!

Maar wat denken ze in Den Haag nou eigenlijk; dat we anders toch maar op ons luie gat zitten, dat je het er ook zo allemaal maar even bij kunt doen naast je eigen (gezins)leven, je werk, etc. Ikzelf had nog niet eens een eigen gezin waar ik verantwoordelijk voor was en voor mij is het combineren van mijn baan en de zorg thuis al een hele uitdaging geweest. Laat staan als je dan ook nog een gezin draaiende moet houden. Mij heeft het altijd een hoop stress gegeven, je voelt je verantwoordelijk voor de thuissituatie maar ook op je werk heb je je verantwoordelijkheden.

In 2003 is het mantelzorgen begonnen voor mijn vader (NAH) toen nog als ondersteuning voor mijn moeder. Daar heb ik in eerdere blogs al vaker wat over verteld. In die periode werkte ik nog bij mijn vorige werkgever, onder een vrouwelijke leidinggevende. Om in het revalidatiecentrum te komen werd mijn vader vanuit het ziekenhuis op de wachtlijst gezet, zo gauw er een plek vrij zou komen was hij welkom. Die plek die vrijkwam hoorden wij 1 of 2 dagen van tevoren. De dag dat ik daarvoor verlof aan ging vragen zal ik van mijn leven niet vergeten, mijn leidinggevende trouwens ook niet vermoed ik zo.

Ik vertelde haar waarom ik graag vrij zou willen hebben, wat denk je? Ik kreeg een keihard nee! Ik was in de eerste instantie stom verbaasd en op mijn vraag wat haar beweegreden hiertoe was gaf ze aan dat ik haar gewoon wat voor stond te liegen want haar maakte ik niet wijs dat je zo kort van te voren pas te horen kreeg dat je een plek kreeg binnen zo’n zorgorganisatie.. En, zei ze, ik twijfel zelfs aan je hele verhaal rondom de situatie van je vader. Ik sloeg op tilt en voor ik er zelf erg in had vloog ik haar aan, het ging gewoon vanzelf ik had mijzelf niet meer in de hand.

In de loop der jaren veranderde er veel, we kregen een compleet andere directie en verhuisden met het bedrijf mee naar een andere plaats. Ook in mijn persoonlijke leven kwam er een zorg bij: mijn jongste broer had onderdak nodig, zijn relatie was op de klippen gelopen hij zou tijdelijk bij mij komen wonen tot hij alles weer op de rit had. Dat liep totaal anders: hij kampte uiteindelijk met een verslaving en ik dacht hem te kunnen helpen om hieruit te komen. Dat is een ellendige lange weg geworden, in die periode hield ik veel voor mijzelf want ergens voelde ik een soort van “valse” schaamte voor dit alles.

Nieuwe collega en leidinggevende: met haar kon ik delen want ze had zelf ook het nodige meegemaakt, wat een verademing! Mooiste tijd van mijn werkperiode daar, wat een opluchting was dat. Totdat al die stress (in combi met erfelijk belast te zijn) zijn tol eiste, ik kreeg een hartinfarct op mijn 41^e en werd met spoed gedotterd. Gerevalideerd en na 2 maanden weer met volle moed aan het werk gegaan. En voor je het weet zit je weer in je oude routine, je werk en je zorgen thuis. Ik had pech, al met al is mij dit 3 x overkomen.

In het jaar dat mijn moeder plotseling overleed werd ook de zorg thuis voor mijn vader intensiever, er kwam wederom een reorganisatie en ditmaal zat ik er ook bij, na bijna 33 jaar in dienst te zijn geweest kon ik voor het eerst in mijn leven naar het UWV. Daar kreeg ik voor de eerste maanden ontheffing van de sollicitatieplicht om thuis de zorg te organiseren, daarna wel weer voor de volle uren solliciteren anders zou ik gekort worden op mijn WW-uitkering. Mijn geschiedenis vwb mijn eigen gezondheid hadden ze geen boodschap aan, uiteindelijk heb ik er zelf voor gekozen om dan maar minder uren te gaan werken zodat de zorg voor mijn vader in ieder geval geregeld was.

Het balanceren tussen een baan en mantelzorg is in die tijd geen gemakkelijke weg voor mij geweest, deels eigen schuld door niet voldoende te hebben gedeeld op de werkvloer en er daardoor ook geen begrip was van de andere kant. Maar het meest lastigste vond ik toch de misplaatste “grapjes” en opmerkingen van directe collega’s.

Gelukkig is er vandaag de dag steeds meer aandacht voor de werkende mantelzorger en wordt het steeds belangrijker dat werkgevers begrip tonen voor hen en ze ondersteund in het vinden van een goede balans tussen werk en zorg. Maar dit kan alleen goed tot stand komen als jij als werknemer ook open bent over de mantelzorgtaken en je werkgever op de hoogte houdt bij eventuele veranderingen in je situatie.

In goed overleg is veel mogelijk, dat heb ik zelf zo mogen ondervinden bij mijn huidige werkgever, daarin had ik mij geen betere kunnen wensen. Vrije dagen voldoende, fijne gesprekken en de zekerheid dat een belletje genoeg zou zijn als meer hulp gewenst zou zijn. Dit zou ik voor mijn “opvolgers” ook wensen.

En daar kunnen de beleidsmakers wat in betekenen; zij moeten echt veel meer aandacht gaan besteden aan de uitdagingen van de werkende mantelzorger, zij moeten ervoor zorgen dat deze groep die ondersteuning gaat krijgen die ze nodig hebben om hun werk en zorgtaken goed kunnen combineren zonder daar zelf aan onderdoor te gaan.

Dat zijn ze verplicht, want uiteindelijk is onze regering de werkgever geworden van mantelzorgend Nederland, zij zetten de mantelzorger in als de belangrijkste schakel in heel het nieuwe zorgsysteem! Want hoe verder als die schakel ook breekt?